The Married Woman

Chapter 24

Tatlong araw na akong nandito sa mansion, at tatlong araw na rin kaming hindi nagkikita ni Dame. Palagi na rin akong kinukulit ni Papa kung bakit hindi pa ako umuuwi at bakit hindi pa umuuwi si Dame dito sa Pilipinas. Nagsisimula na silang mag duda sa akin, pero syempre, marami akong kasinungalingan na tinago. Bago pa man ako umuwi dito, pinaghandaan ko na ito.

Sa dami ng tanong ni Papa saakin naiirita na ako, walang araw na hindi niya tinatanong at hinahanap saakin si Dame. Buti nalang si Mama at Ate ay hindi kagaya niya na laging hinahanap saakin si Dame, sa kanila lang ako nag kakaroon ng katahimikan maliban nalang kay Papa.

I'm here in the living room right now, sitting in front of my laptop. I checked the page of St. Bernadette, and I read that the university is open to students who have stopped studying but want to return to school. They're accepting students who want to enroll. Sakto dahil nag babalak akong bumalik sa pag aaral.

Yes, I plan to go back to studying without them knowing. I don't want to spend my whole life just staring blankly and not achieving anything. I don't want to just hang around and rely on my family or on Dame because it's unlikely they would provide for my wants. Malabong mangyari yun, malabo pa sa sikat ng araw.

After I got married, I never went back to school because they didn't want me to, especially si papa. He wants me to serve Dame and be a housewife. Do they really think I'll agree to that? No way. There are plenty of part-time jobs out there that I can take. I know I can work while studying. I'm doing this for myself and my future. Madami pa akong plano para sa sarili ko.

Kailangan ko ng asikasohin ang mga papers ko sa school. If studying feels tiring, doing nothing and just lazing around is even worse. I don't have any money, and I can't buy the things I want. It's so frustrating when you don't even have a single peso on your pocket.

Seryoso lang ako na nakatingin sa laptop habang may kape sa gilid ko. Nang biglang...

"Hoy!" 

"Ahhh!" sigaw ko ng biglang lumitaw si Yaya Sabel sa harapan ko na nag pagulat saakin, napapikit naman ako sa ginawa niya. Aatakihin ata ako.

"Yaya Sabel! Ano kaba naman, aatakihin naman ako sa ginagawa mong yan eh." sabi ko at hinampas siya, tawang tawa naman siya sa ginagawa niya.

"Hahahah ang seryoso mo kasi kanina pa kita pinagmamasdan. Ano ba kasi yang ginagawa mo." sabi niya at umupo sa tabi ko.

"Wala. Dun kana nga Ya, iniistorbo mo naman ako eh." sabi ko na naiinis sabay sara sa laptop ko, baka makita niya at isumbong pa niya ako kay Mama at Papa dahilan na hindi matuloy ang binabalak kung babalik ako sa pag aaral.

"Sabihin mo na, sa tagal nating pag sasama simula nung bata ka pa lahat sinasabi mo saakin, ngayon kapa ba mahihiya?" sabi ni Yaya Sabel, pero umiling ako.

"Evora, kung may itatago ka saakin siguradohin mong hindi ko alam. Alam ko na may itinatago ka, alam ko rin kapag wala kang itinatago. Kaya ano ba yan at parang hindi ka mapakali sabihin mo na saakin." sabi ni Yaya Sabel.

"Ayoko Ya." sabi ko at pinapasok na ang laptop sa bag.

"O siya sige na nga, hindi na kita pipilitin. Basta kapag may kailangan ka nandito lang ako ha? Tawagin mo lang ako." sabi ni Yaya Sabel at tumayo na. 

I realized that Yaya Sabel isn't a stranger to me—she's been my partner in crime since I was a kid. She knows almost everything about me. I guess she wouldn't tell anyone, and if she does, then so be it. Hindi pa man nakakalayo si Yaya Sabel tinawag ko na siya.

Nandito kami ngayon sa garden. 

"Kailan mo pa naisip yan na gusto mo na palang bumalik sa pag aaral? At bakit naman hindi mo sasabihin sa Mama at Papa mo?" tanong niya.