Chapter 25

62 2 0
                                        

I slowly opened my eyes, unsure of the time, but I knew I had slept so well. I stretched my body, but I suddenly stopped when I remembered I fell asleep during our trip last night. I quickly sat up and looked around. I wasn't in the car. I was in a room, but I didn't know whose room it was. This wasn't Dame's room—the entire vibe of this place felt almost feminine, unlike his.

I quickly got up from the bed and looked around the entire room. Whose room is this? And how did I end up here? All I remember is falling asleep. That's it. Could it be...? I'm still wearing the same clothes I had on when I was at the mansion, so nothing seems out of place. Maybe I woke up last night and just forgot about it.

I decided to just forget about how I ended up in this room. I headed straight to the bathroom to take a shower... After taking a shower, I got dressed and headed downstairs to eat. I could really feel how hungry I was.

Nang makababa na ako ay ang tahimik ng bahay. Ni hindi ko nakita si Nanay Bebeng at ang iba pang kasambahay dito. Wala rin akong ingay na naririnig. 

Is there no one here? Why is it so quiet? Nakakapanibago naman.

Baka naman nasa kusina lang . Agad akong tumungo sa kusina at tama nga ang hinala ko nandito si Nanay Bebeng at ang apat na kasambahay. Nandito rin si Dame nakaupo, kitang kita ko ang likod niya. Naka pang office attire ito, papasok na siguro sa opisina niya.

"Gising kana pala, umupo kana at para makakain kana." sabi ni Nanay Bebeng saakin.

"Good morning po." bati ko, binati rin nila ako pabalik.

Umupo narin ako at malayo kay Dame. Yung tipong hindi niya ako kayang abotin. Tiningnan ko siya at seryoso siyang nag babasa sa news paper. Ganito ba talaga siya? Pinaglihi ata siya sa sama ng loob o sadyang nonchalant lang siya. 

We ate in silence, just like last night—not a single word from either of us. The only sounds were the clinking of plates and spoons and fork. Nanay Bebeng didn't join us she said they had already eaten earlier. The household staff were busy with their own tasks. 

"Habis makan, tukar baju ya. Kena ikut aku ke pejabat, nak kenalkan kamu di sana. Pakai baju yang sopan, ya." out of nowhere na sabi niya, himala at nag salita ata siya for the first time

Hindi ko pinansin ang sinabi niya kasi hindi ko naman naiintindihan ang sinabi niya saakin. Wala akong naintindihan kahit isa sa sinabi niya. Patuloy lang ako sa pagkain ko nang bigla siyang mag salita ulit at tumingin saakin. Pansin ko yun nakikita ko sa peripheral vision ko. At this time nag english na siya.

Naalala niya siguro na hindi ako nakakaintindi ng muslim.

"Are you deaf?" masungit niyang sabi saakin, masungit ko siyang tiningnan.

"Hindi. Talagang mag bingi bingian ako kapag ikaw ang kumakausap saakin, at tsaka tigil tigilan mo nga yang pag sasalita mo nang muslim saakin. Your words are pointless if I can't understand them anyway." I said that with my eyebrow raised. 

"What I said was, come with me to the office because I'm going to introduce you there. Also, fix your outfit. Is that clear now?" i was shocked ng sinabi niya yun, ipapakilala? ipapakilala niya ba ako bilang asawa niya?

Tumingin ako sa kanya na nag tataka ang mukha ko. Patapos narin siyang kumain.

"What? You're going to introduce me? Nag papatawa kaba? Introduce me as what?" tanong ko sa kanya, hindi naman kasi ako sigurado kung ipapakilala niya ba talaga ako bilang asawa niya.

"You have so many questions, just get dressed. I'll wait for you, and if you're not ready, I'll leave you behind." sabi niya at agad na tumayo.

Naiwan ako dito na nag tataka sa sinabi niya. Paniguradong utos na naman 'to ng magulang niya o utos ng magulang ko. Ano pa bang bago?

The Married WomanWhere stories live. Discover now