The Public Stunt

Episode 38: Damage Control

"Fyang, you can do it," Ma'am Jacq continued to pressure me infront of the waiting faces of the media people.

Nang mapatingin ako kay Mama Cece ay halata sa kanyang mukha ang labis na pag-aalala. She rubbed her arms and then took a deep sigh. She forced a smile at me all of a sudden, then she actually nodded her head as if telling me to just do it. Just like how Ma'am Jacq was pressuring me right now.

Sumisikip ang dibdib ko dahil sa kirot na namamayani rito. Then I swallowed hard. Just like how I countlessly swallowed hard my pride today. Sinubukan kong pakalmahin ang sarili. Pero parang hindi ko kaya... pero alam kong dapat kong gawin kasi wala naman akong choice. Wala akong ibang choice.

"Uhm..." Ang una kong nasambit mula sa mikropono, pero natigilan ako nang unti-unting bumugso ang luha sa mga mata ko.

Hindi ko alam kung bakit ako biglang napaiyak. Dahil ba hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin? O baka nasasaktan lang ako kasi kailangan kong ipahiya ang sarili ko sa harap ng mga taong ito para lang maisalba ang career ko?

"S-Sorry po..." I fixed my hair, I wiped my warm tears but it's seemed impossible to be stopped kaya hinayaan ko na lang, "it was all my fault po. Nilandi ko po si Jarren kahit na alam kong may iba siyang mahal."

Ang bawat salitang lumalabas sa bibig ko ay para ring mga kutsilyo na sumasaksak sa dibdib ko.

"I tried to steal him from Hope."

Sa bawat minutong lumilipas habang patuloy akong nagsisinungaling sa harap ng mga tao ay para bang mga segundo kung saan unti-unti akong binabaon sa lupa. Hanggang sa hindi na ako makahinga pa at mamatay na lang sa lahat ng sakit na nadarama sa dibdib.

"And for that, I am so sorry for Hope and to the fans na nasaktan dahil sa ginawa ko. I will forever regret this point of my life..."

I can clearly see all of the media people to almost drop their jaws on the floor. It was a long moment of silence. Lahat sila ay nakatingin lang sa akin habang tila ba pinoproseso sa kanilang utak iyong mga sinabi ko.

Pero heto ako, lumalakas nang lumalakas ang paghagulgol. Hanggang sa hindi ko na magawang makapagsalita pa. Nanliliit ako. T*ngina, sobra akong nanliliit sa sarili ko.

"It's okay now," Ma'am Jacq said at inalalayan niya akong makatayo.

I was still sobbing hard when she guided me towards a vacant room where I can cry all of my emotions at the moment. Iniwan niya ako doon pero mabuti na lang talaga at biglang pumasok si Mama Cece. We both cried while we are hugging each other tightly.

"I am so sorry, Hija..." Mama Cece said.

"I-It's o-okay l-lang p-po..." nanginginig na ang mga balikat ko sa tuloy-tuloy kong pag-sinok at paghagulgol.

Sinubukan ni Mama Cece na punasan ang mga luha ko pero hindi niya iyon nagawa dahil sa bawat punas niya, tuloy-tuloy lang din naman sa pagbagsak ang mga luha ko. In the end, she decided to just bring me towards my condo unit.

That night, sinamahan ako nina Mama Cece at ng Eagirls ko pero pakiramdam ko pa rin, nag-iisa ako. Na para bang may kulang. Na kahit anong gawin ko, kahit anong pang-ga-gashlight ang gawin ko sa sarili ko, wala pa rin... may malaking espasyo sa puso ko na tila ba hindi na makukumpleto pa...

The next morning after that night was the worst. Nagising ako na maga ang mga mata ko. Wala nang ibang tao dito sa condo unit ko. Mukhang umalis na sina Mama Cece noong makatulog na ako.

Huminga ako nang malalim at pinilit na bumangon sa kama. Wala akong ganang kumain pero kailangan kong gawin. May ganap ako mamaya. I have a contract signing with a TV series project today... as promised by the Management yesterday. They will give me big roles if I agreed to their bargain, now I am gaining it.