SAUDADE

26. TAŞLAR VE SOPALAR

Tam anlamıyla canım çıktı bu bölümü yazarken. Bölüm sonlara doğru ne demek istediğimi anlayacaksınız🥲 keyifli okumalar yorum yapmayı ve yıldızları parlatmayı unutmayalım🥹🤍

26. BÖLÜM:TAŞLAR VE SOPALAR

Gökhan Kırdar~ Dayan kalbim
Dedublüman~ En dibine kadar
Dedublüman~Rüya gibi
Dedublüman~Çözemezsin

"Kalp midir insana sev diyen,
Yoksa yalnızlık mıdır körükleyen?
Sahi nedir sevmek;
Bir muma ateş olmak mı,
Yoksa yanan ateşe dokunmak mı?"

Şems-İ Tebrizi

"Ne?"

Cihangir'in gözlerinde ki suçluluk hissi o kadar yoğundu ki... Tarif edemezdim.

Derin bir nefes alıp verdi. Suçlu bakışları gözlerimin ta en derinine bakıyordu. "Sana arabayla çarpan bendim."

Nefes alamadığımı, göz kırpamadığımı hatta ayakta nasıl durulması gerektiğini unutmuştum. Ağızından çıkanı kulağı duyuyor muydu? Bana arabayla o mu çarpmıştı? Senelerce hafıza kaybı yaşamama sebep olan, anılarımın silinmesine sebep olan o muydu? Benim aşık olduğum adam?..

Gözlerimden hızla yaşlar aktığını hissettiğimde kendime gelmiştim. "S-Sen ne dediğini bilmiyorsun..." geri geri adımlayıp ondan uzaklaşmaya çalıştım. "Beriv-"

"SUS! SEN NE DEDİĞİNİ BİLMİYORSUN!"

Boğazlarımın sanki kanadığını hissetmiştim ama bu acı duyduklarımın yanında hiçbir şeydi.

"Sen olduğunu bilmiyordum. Masal'ı aldığım zaman öğrendim."

Öfkeyle ona baktım. "Fark eder mi Cihangir? Fark eder mi? Ha ben, ha başkası? Sen bunu benden nasıl bunca zaman gizlersin? İki sene ya! İkisi sene! İki sene aynı yerdeydik. Dip dibeydik. Yüzüme baktın. Benimle konuştun. Bana dokundun. Beni öptün. Benimle beraber oldun! Bana aşık olduğunu söyledin! Sana aşığım dedim!"

Cihangir ellerimi tutmak için uzandı ama kollarımı hızla geri çektim. "Sakın bana dokunma!"

Ben Cihangir'i sadece geçmişimde öylesine biri olduğunu düşünmüştüm. Gençlik aşkım diye düşünmüştüm ama o daha fazlasıydı.

"Nasıl hissettin? İki sene boyunca ben seni bir yabancı sanıyorken sen beni zaten tanıyordun. Hayatımın merkezindeydin, benim unutup hatırlamadığım onca anıma şahit olup, her şeyimi biliyorken bana yabancı rolünü kesmek nasıl bir histi?" Diye sordum alayla. Gülüyordum ama kesinlikle sinirden gülüyordum.

Cihangir tükürücesine cevap verdi. "Bok gibi."

Ellerimde ki hamuru çıkartmak için musluğun önüne geçip ellerimde ki kuruyan hamuru çıkarttım.

Sessizliğimi fırsat bilip konuşmaya başladı. "Hiç gitmedim Berivan. Geldim. O gün hastaneye geldim yanından hiç ayrılmayacaktım. Sana uyandığında her şeyi anlatacaktım. Geldiğimde ameliyattaydın istesemde göremezdim seni."

Musluğu sertçe kapatıp ona döndüm.
"Sonra kaçtın!"

Öfkeli gözlerini bana çevirip dişlerini sıktı. "Asla! Asla kaçmadım Berivan."

Çenemin titremesine engel olamadım. "Neden orda değildin o zaman? Ben neden o hastanede gözümü açtığımda yoktun! Seni tanımayacaktım belki ama hissedecektim. Buraya ilk taşındığın zaman gibi seni daha önceden tanıdığımı hissedecektim!" Saçlarımda ki tokatı çözüp sandalyenin üzerinde ki ceketim ve çantamı bir hışım aldım. Tam yanından geçmeden önce karşısında durdum.