SAUDADE

27. BEKLENMEYEN

Oy verip yorum yapmayı unutmayalımmmm🤍

27. BÖLÜM: BEKLENMEYEN

Bir kaç cümle, bir kaç kelime bir insanı kaç parçaya ayırmaya yeterdi? Kaç gün geçirmişti? Kaç hafta? Her şey, herkes, sanki etrafımda kimse yoktu. Sanki babam ve Cihangir o gece odada konuşulanları duyduğumu biliyordu da etrafımda ki sessizliğin sebebi buydu.

İki hafta geçmişti.

Evden sadece okula gitmek için çıkıyordum. Kimsenin yüzüne bakacak ne hâlim kalmıştı ne de konuşmaya mecalim. Duyduklarımı içimde yaşıyordum, kimseye gidip anlatamıyorum. Kimseyle dertleşemiyordum. Duyduklarımın omuzlarıma verdiği yükü taşıyamıyordum.

Günler geçmişti.
Cihangir'i bir kere bile görmemiştim.

Onu çok özlemiştim. Ona sıkıca sarılmak istiyordum.
Onu dizlerime yatırıp saçlarını okşamak istiyordum.

Yaşadıkları benim yaşadıklarımın yanında hiçbir şeydi. Duyduklarımı bilip susamazdım, vicdanım el vermezdi. Yaşadıklarını öğrenmiştim... Aybüke'yi öğrenmiştim.

Babasını öldürmüştü.
Kardeşini kendi elleriyle toprağa vermişti.
Çocukken istismara uğramıştı.
Babasından şiddet görmüştü.
Babası onu satmaya çalışmıştı.
Annesini, onu, kardeşini dövmüştü.

Ben şimdi bunları duyup bildikten sonra nasıl kendi acımla bir tutardım? Kaldı ki her şey bir yana Masal... Cihangir her şeyi Masal için yapmıştı. Kendi yaşayamadığı çocukluğu misliyle kızına yaşatmak istiyordu.

Ağlamaktan gözlerimin altı kurumuştu. Bedenim yemeksiz kalmaktan tamamen zayıflamıştı.

Dizlerimi kendime çekip ellerimle yüzümü kapattım.

O sırada kapım açıldı. Parmaklarımı gözlerimin üstüne bastırıp göz yaşlarımı gizlemeye çalıştım.

Evde kimsenin bir şeyden haberi yokken sessizce ağlamak çok zordu.

Parmaklarımı yüzümden çektiğimde odaya girenin abim olduğunu gördüm.

Onunla hâlâ konuşmuyordum.

Sakallarını uzatsa da içeri çökmüş yanaklarını görebiliyordum. Zayıflamıştı ve o da benden farksızdı.

Hiçbir şey söylemedim. Gelip yanıma oturdu.

Bazen gelip hiçbir şey söylemeden yanıma oturuyordu. Konuşmaya ve kendini affettirmeye çalışmıyordu. Sadece varlığını yanımda hissettiriyordu.

Elleri dizlerinin arasında parmaklarıyla oynuyordu. Başı yine öne eğikti. Normalde her zaman yaptığım gibi yapıp ona sırtımı dönüp yatmak istemiştim. Ama yapamadım.

"Neden yaptın bunu?" Diye sordum sadece.

Abim konuştuğumu duyunca irkildi. Yine her zaman ki gibi susmamı beklemişti.

"Sadece babamı dinledim Berivan. Benim için de kolay değildi."

Gülümsedim. "Sen Cihangir'le yakındın? Onu tanıyordun. Geçmişimde de tanıyordun belki de?"

Abim ellerini sertçe ovuşturup dişlerini sıktı.
"Cihangir'İ siz tanışmadan çok daha önce tanıyorum Berivan. İnan bana bende ona çok öfkeliydim."