Life is like a song

H9

Laura Pov:

Door de droom had ik een keuze gemaakt...

Ik hield van Ethan, Austin gaf me dan misschien wel kriebels en iets meer dan dat maar Ethan was mijn vriendje en ik vond hem echt heel erg leuk. Ik moest stoppen om verder na te denken over Austin en mij. Hij was een gewone vriend! Niet meer en zeker niet minder. Ik moest alles niet zo ingewikkeld maken. Ik had mijn keuze gemaakt. En ik ging me eraan houden, dat maakte alles veel gemakkelijker. Een last viel van mijn schouders maar toch bleef een stemmetje in mijn hoofd Austin's naam roepen. Ik probeerde het stemmetje te negeren, ik had gekozen voor Ethan en daar bleef ik bij!

Ik kleedde me aan, krulde mijn haar en deed mijn lenzen in. Ik had vandaag mijn lievelings jurkje aan. Ik voelde me net een filmster. Ik glimlachte naar mezelf en ik vond dat ik er best wel mocht zijn. Alleen leek mijn glimlach niet helemaal vrolijk, mijn ogen lachten niet mee.

 Ik snapte niet goed waarom, ik voelde me goed bij mijn keuze. En ik wist dat het de juiste keuze was en dat ik de hele situatie met Austin maar niet uit mijn hoofd kon zetten omdat ik heel lang verliefd op hem was. Maar nu had ik geen gevoelens meer voor hem. Nee, ik ging heel erg mijn best doen om gewoon er niets achter te zoeken. Me gewoon concentreren om Ethan en niemand anders!

En weer dacht ik aan Austin. Zijn lieve ogen, zijn blonde haar dat altijd goed lag, zijn prachtige glimlach die me elke keer vlinders bezorgde...

Ik keek in mijn spiegel en terwijl ik aan Austin dacht lichten mijn ogen eventjes op. Dat betekende vast niets, toch?!

"Laura?! Kom je ontbijten, straks kom je nog te laat op school!" ik hoorde mam vanaf de trap naar boven roepen. Toen gisteren Austin net weg was, was ze uitgevlogen tegen me. Omdat ik Austin niet zomaar in de regen kon laten staan. Ze had medelijden met hem, maar ze wist niet wat er gebeurt was. Oké misschien had ik de deur niet moeten dicht slaan terwijl hij daar stond en me probeerde iets te vertellen. Maar leugenaars verdiende een deur in hun gezicht, toch?!

Ik ging snel naar beneden en deed daar mijn all stars aan. Ze waren rood en pastte perfect bij mijn jurkje. Ze waren misschien niet het meest meisjesachtig maar ik was aan hen gehecht. Ze waren al versleten zo vaak deed ik ze aan. Mam kocht steeds nieuwe schoenen voor me zodat ik ze kon wegdoen maar ik weigerde steeds. Ik wou ze voor geen geld ter wereld wegdoen. Ik had ze gekregen Cathernine, iedereen noemde haar Cat, mijn beste vriendin in Engeland. Ze ging vaak met me shoppen en zij had meteen toen ik in Engeland ging wonen me een make-over gegeven. Ze hield heel erg van mode en ze maakte soms zelfs zelf kleedjes. Ik had er een stuk of vijf zelfgemaakte van haar gekregen. Ze was zo getalenteerd! Zij was echt een goede vriendin en ik mistte haar wel.

"Moet je niet eten?" vroeg mam, ze zat aan de keukentafel met een boterham met choco voor haar neus. "Ik heb geen honger" zei ik eerlijk, ik verwachtte dat ze er tegenin ging gaan maar ze knikte enkel. Waarschijnlijk zat ze nog in met de situatie van gisteren en was ze daarom nog een beetje boos op me.

Ik wachtte voor men huis op Nina met mijn fiets in mijn hand en keek naar de hemel. Hij was grijs, maar het regende niet. Nog niet in elk geval... De laatste paar dagen was het weer echt slecht, alsof het een voorteken was op iets heel slechts dat nog moest komen. Een koude rilling liep over mijn rug. 

Nina kwam aangefietst en stopte met piepende remmen voor mijn neus. "Goedemorgen Laurie, wat zie je er goed uit vandaag!" complimenteerde ze en ze glimlachte breed naar me. Ze was extra goedgezint vandaag. waarschijnlijk omdat zij en Lucas vandaag precies een jaar samen waren. "Dankje" zei ik bescheiden, ik bloosde er een beetje van. Dat was altijd als ik complimenten kreeg.

Op weg naar school waren we aan het fantaseren over wat Lucas haar ging geven. "Misschien wel een paar oorbellen met hartjes en een 'L' in" Nina staarde dromerig voor zich uit. Dat zag ze wel zitten. "Of een kleffe liefdesbrief" zei ik en Nina stompte me met haar elleboog waardoor we beiden op de grond vielen.We keken elkaar aan en begonnen op hetzelfde moment te lachen. Zo bleven we enkele minuten op de grond zittend lachend, we kwamen bijna niet meer bij. Ik was zo blij dat ik Nina had. Ze was niet alleen mijn vriendin, die me begreep en me steunde door dik en dun. Ze voelde aan als mijn zusje. Ze kon me altijd opvrolijken. Net als nu door haar was ik even vergeten waar ik me zo druk om maakte. Toen ik in Engeland woonde probeerde ik contact met haar te houden. Wat niet altijd even gemakkelijk was want we waren heel ver van elkaar vandaan. Maar toch is ze nooit uit mijn hoofd of hart verdwenen. Cat was mijn beste vriendin in Engeland maar ze kon niet aan Nina typen. Cat was ook heel leuk maar ze was alleen een goede vriendin terwijl Nina echt familie voor me was. Ik stond recht en hielp Nina overeind. We stonden daar nog eventjes halflachend maar besloten naar school te gaan we waren al te laat.