Life is like a song

H17

Laura Pov:

"Verhuizen?! Mam, dat kan niet. Mijn school, mijn vrienden... Ik kan toch niet zo oppeens vertrekken! Naar waar gaan we dan eigenlijk?" geschokt keek ik naar mijn moeder.

"Ik begrijp dat het moeilijk voor je is. Nu we net terug hier zijn maar het is goed om soms opnieuw te beginnen. En vrienden maak je vast snel. Je hebt dat in het verleden al bewezen!"

"Mam, naar waar gaan we?" vroeg ik, ze deed haar best om het uit te stellen en dat betekende dat het ver ging zijn. Net zoals Engeland. Misschien gingen we wel terug naar Engeland. Maar ik wou echt niet weg. Niet van Austin of Nina of wie dan ook. Ik hoorde hier thuis en niet in Engeland of waar dan ook! Mam perste haar lippen op elkaar. Ze wilde het echt niet zeggen. Maar waarom niet? Erger dan Engeland kon het toch niet zijn!

"Gaan we weer naar Engeland?" vroeg ik, ondertussen al met tranen in mijn ogen.

"Nee schatje, we gaan naar..." ik voelde dat ik zelf mijn adem inhield. Als we niet naar Engeland gingen naar waar dan wel? Misschien was het niet zover hier vandaan en kon ik Austin gewoon blijven zien. "Naar Australië"

Mijn mond viel open. Zo ver. Dat was zelfs nog verder dan Engeland. Ik begreep niet waarom mam zo oppeens weg moest gaan.

"Mam, dat kan je niet menen! Ik kan niet naar Australië, ik hoor hier thuis!" ik raakte nu helemaal overstuur. Ik wilde echt niet weg!

"Hey schatje. Eens als je daar bent vergeet je alles wat je nu dacht. Zo was het toch ook toen we naar Engeland verhuisden." mam zag duidelijk geen probleem. Maar zij had dan ook geen nieuw vriendje hier. Of een beste vriendin. Ik kon dit niet laten gebeuren.

"Mam Engeland was anders. Toen had ik niet zo'n hechte vrienden. Ik voel me voor de eerste keer in mijn leven ergens echt bij!" ik stond op en rende overstuur naar mijn kamer. "We vertrekken over drie weken Laura als je het nu wilt of niet!" hoorde ik mam achterna roepen. Ik klopte de deur dicht. Hoe kon ze nu zo licht doen over zoiets als dit!

Huilend viel ik op bed. Ik wou echt niet weg hier. Ik nam de foto vast van mij en Austin die ik hier gisteren op het nachtkastje had gezet. Ik kreeg een brok in mijn keel. Hoe moest ik dit nu aan Austin vertellen? En wat met Nina? Ze zou het vast niet leuk vinden dat ik weer weg ging. Ik zuchtte en nam de foto van pap die naast de foto van Austin en mij stond.

"Pap, waarom mag ik nooit langer dan een paar dagen gelukkig zijn zonder dat er iets mis is?" ik begon nog harder te huilen. Ik zou het nooit over mijn hart krijgen om het Austin te vertellen dat wist ik zeker. Ik was dan ook van plan om het op het juiste moment te vertellen. Maar wanneer was dat moment?

Ik had nog drie weken om het hem te vertellen. Ik zuchtte en zette de foto van pap terug en nam de ketting die ik van hem had gekregen nog even vast. Een traan rolde over mijn wang. Ik kon niet beschrijven hoeveel ik hem mistte op deze momenten. Hij was niet enkel mijn vader geweest nee hij was ook mijn beste vriend. Iemand die er altijd voor me was. Zonder hem voelde ik me leeg. Enkel Austin had die leegte kunnen opvullen en nu was ik hem ook weer bijna kwijt. Dat gevoel maakte me misselijk. Ik was uitgeput van deze zware dag. Ik besloot te douchen om mijn hoofd te proberen leeg te maken. Wat niet echt lukte. Maar het warme water deed me wel deugd. Ik trok snel mijn slaapkledij aan en viel huilend in een onrustige slaap.

Ik droomde over dat ik op een vliegtuig zat en Austin verweesd achter me liet. Hij keek hoe mijn vliegtuig steeds verder en verder de lucht in klom. En even later stond ik inneens op het vliegveld en zag ik Austin. Hij was aan het kussen met een ander meisje. Ik probeerde zijn aandacht te trekken maar het had geen zin. Hij had enkel oog voor het meisje. Ik werd schreewend wakker uit deze nachtmerrie.

Ik keek op mijn klok. Het was precies 5 uur. Ik wreef de slaap uit mijn ogen. Met deze nachtmerrie in mijn achterhoofd kon ik echt niet meer slapen. Ik dacht aan Austin en ik moest deze korte tijd die ik nog met hem had nuttig besteden. Maar eerst moest ik het hem vertellen.

Ik vermoedde dat mam al weg was en dat was maar goed ook want ik wou haar nu niet onder ogen komen. Zij wou me weghalen van mijn vrienden. Zonder een goede reden. Nou eigenlijk wist ik niet wat de reden was want ze had niets tegen me gezegt maar toch ik wist zeker dat het een belachelijke reden ging zijn.

Nadat ik me had aangekleed - ik had een roos zomerkleedje aan, beige ballerina's en natuurlijk mijn onmisbare ketting van mijn vader - ging ik naar beneden, ik kreeg geen hap door mijn keel dus besloot ik om weer naar boven te gaan. Ik keek in mijn agenda maar we hadden enkel een wiskunde toets tegen vandaag. Maar daar had ik al voor geleerd. Ik besloot - hoewel wiskunde voor mij geen probleem was - het nog maar eens te overzien. Om de tijd te doden moest ik wel iets doen. Ik haatte het dat we op dagen waar we nauwelijks tijd hadden echt te veel te doen kregen voor school en op dagen waar we tijd zat hadden kregen we enkel een toets. Leerkrachten moesten echt eens leren overleggen en het huiswerk eerlijk voor ons verdelen.

Austin Pov:

Ik werd onrustig wakker. Ik had net een nachtmerrie gehad over Laura... Ze ging bij me weg en ik probeerde haar tegen te houden maar hoe meer ik het probeerde hoe verder ze bij me vandaan ging. Ik voelde me leeg en alleen. Alsof mijn hart ergens helemaal anders was dan waar ik was.

Ik vroeg me af waarom ik hier oppeens over droomde. Laura zou voor altijd bij mij blijven. Wij hoorden bij elkaar dat zag zelfs het kleinste kind. Nooit wou ik weg bij Laura. Ik was nog nooit zo zeker geweest over mijn gevoelens. Ik had nog nooit zo iets gevoeld. We waren gewoon bestemd voor elkaar dat wist ik honderd procent zeker.

Ik nam mijn gitaar en speelde een melodietje.

Laura Pov:

Toen ik alles voor de derde keer had overzien had ik nog meer dan een uur over. Ik besloot nog even wat piano te spelen en terwijl ik aan het liedje van gisteren werkte besefte ik meer dan ooit dat het liedje over en voor Austin was ookal zou hij het nooit kunnen horen...

Ik weet niet precies wat er gebeurde maar mijn vingers werden aangetrokken door bepaalde toetsen. Ik weet dat het stom klinkt maar het was echt zo. Als magie... Er onstond een melodietje en om de een of andere reden wist ik precies wat ik moest zingen. 

Laura: When it’s meant to be

The stars seem to glisten

Laura&Austin: Meant to be

All the clouds depart

When it’s meant to be

Austin: It’s destiny callin’

Laura&Austin: And if you listen, you’ll find your heart

Austin Pov:

Het leek wel alsof ik Laura de rest van het liedje kon horen zingen. Waarschijnlijk was ik helemaal van de kaart door die nachtmerrie. Of ik was klaar voor het gekkenhuis. Dat kon ook. Maar toch er was iets raars aan de hand. En ik kon geen zinnige uitleg bedenken.

Laura Pov:

Het was zo raar. Het leek net of ik Austin de rest van het liedje had horen zingen. Dat kon natuurlijk niet. Waarschijnlijk had ik me het verbeeld. Die hele situatie was echt niet goed voor me...