Life is like a song

H3

H3

Austin Pov:

Ik ging met Lucas naar onze klas en ik ging op mijn vaste plaats vanachter in de klas zitten. Ik was de enige die alleen zat. Lucas en Nina zaten naast elkaar. Ik ging zitten en op dat moment kwam Laura binnen.

Ik begon meteen te glimlachen toen ik haar zag.

Ze stelde zich voor aan Mr Jonaf, de wiskunde leraar. Zijn ogen werden groot toen hij Laura herkende. Hij zette zijn rode brilletje af en keek Laura aan van top tot teen

"Miss Laura Lewis?! Wat fijn je weer te zien en welkom terug. Even kijken... Je kan naast Austin Wate gaan zitten. Je kent hem wel, hij is een heel aardige jongen." zei Mr Jonaf terwijl hij zijn ronde brilletje weer op zijn neus zette. "Ja, ik ken hem" zei ze met een oogverblindende glimlach die mijn hart sneller deed slaan. "Goed, hier is je lesboek. Neem maar plaats naast Austin"

Laura nam het boek aan en ging naast me zitten.

"Hey" glimlachte Laura.

"Hey" glimlachte ik terug. Ik draaide mijn stoel een beetje naar haar toe.

Mr Jonaf begon met de les, maar het enige waar ik aan kon denken was dat Laura naast me zat.

"Ben je het hier al een beetje gewoon?" vroeg ik haar fluisterend.

"Ja, maar het is niet zo nieuw omdat ik hier vijf jaar geleden al zat" zei ze glimlachend. Hoe stom kon ik zijn om te vragen of ze het al een beetje gewoon was?! 

Ik schaamde me een beetje en keek snel weg.

"Dus heb jij een vriendin?" vroeg Laura, en het klonk een beetje hoopvol vond ik. Waarschijnlijk vergistte ik me, ik wou gewoon dat het zo was.

Ik schudde mijn hoofd en Laura glimlachte weer oogverblindend.

"En heb je iemand op het oog?" vroeg ze geïnteresseerd.

"Ja" zuchtte ik zachtjes en ik werd een beetje rood.

"Oh" Laura keek een beetje teleugesteld naar haar boeken en haar glimlach was verdwenen.

"Ik vind het echt heel erg leuk dat je er weer bent" zei ik gemeend.

Laura's mooie glimlach kwam terug en ik kon niet anders dan terug glimlachen.

"Ik ben blij terug te zijn, het was heel erg leuk in Engeland. Maar dit is mijn thuis."

"Zo mr Wate wat is het antwoord op deze vraag?" vroeg mr Jonaf.

"Euhm," ik keek naar de ingewikkelde som op het bord. Laura fluisterde zacht het juiste antwoord naar me. "-9ab², meneer" zei ik, mr Jonaf keek aangenaam verrast naar me en draaide zich terug om naar het bord en ging verder met zijn uitleg.

"Dank je" zei ik dankbaar tegen Laura. "Een vriend moet je helpen" zei ze en ze begon de oefeningen in haar boek te maken.

Wat was ze niet? Ze was mooi, slim, lief,... Ze was gewoon perfect, maar wat zou een meisje zoals zij zien in een jongen zoals mij!

En ze noemde me haar vriend, dat was een goed begin. Denk ik...

Ik begon ook de oefeningen in mijn boek te waken maar ik snapte er niet echt veel van. Ik zuchtte toen ik bij een heel moeilijke opgave was aanbeland, Laura glimlachte kort en hielp me toen. Door haar snapte ik het, voor de eerste keer in mijn leven vond ik wiskunde leuk. Maar dat kwam vooral door mijn buur.

Veel te snel ging de bel. Ik ging samen met Laura de klas naar buiten.

"Dat was leuk." zei ik glimlachend.