Life is like a song

H19

2 weken later...

Laura Pov:

Ik genoot van elk moment, elke kleine seconde van Austins aanwezigheid. Ik moest hem misschien missen voor de rest van mijn leven. Ik wist zeker dat ik nooit hetzelfde zou kunnen voelen voor een andere jongen. Wie dan ook. Ik ging hem verliezen hoe dan ook en het aller ergste was dat hij van niets wist. Hij maakte enthousiast plannen over de toekomst, elke keer werd ik stil en hij merkte amper iets. Hij bleef maar door ratelen en ik wist zeker dat als ik niet zou verhuizen over een week ik gezellig mee zou fantaseren.

Nog iets anders dom dat ik gedaan had was me inschrijven voor de talentenjacht op school. Het was sterker dan mezelf geweest. Ik deed dan ook niet voor mij, maar voor mijn vader en ook een beetje voor Austin. Ik wou hem het liedje laten horen dat ik voor hem had geschreven. Maar hoe dichter bij de talentenjacht kwam hoe meer ik begon te twijfelen of ik me wel had moeten inschrijven. Maar ik kon niet meer terug, de talentenjacht was al over twee dagen. Misschien was het de tijd om een beetje meer zelfvertrouwen te krijgen. Het ergste was dat ik zou worden uitgelachen en dat Austin  het zou uitmaken, maar dat deerde me niet. De kans dat ik hier nog heel lang op school zou zitten was wel heel erg klein.

Vrijwel onbestaande. Ik had een week lang niet tegen mam gepraat. Omdat ik zo boos was. Maar toen nam ik het besluit om ook eens naar mams verhaal te luisteren. Dat deed ik dan ook en ik vond haar rede best wel goed. Ze zei dat ze een reuze aanbod had gekregen, voor haar werk. Maar ook had ze het nogsteeds moeilijk om hier te wonen, vanwege pap. Voor mij voelde hij in dit huis juist dichter bij mij. Maar voor mam deed het pijn. Ze wou het verleden vergeten. Terwijl een groot deel van mijn leven afhing van het verleden. Ze wilde een nieuwe start, een echte nieuwe stad. En voor haar was Engeland duidelijk niet ver genoeg. Ik wist maar al te goed dat als mam iets in haar hoofd had, er geen mogelijk was om haar van gedachten te laten veranderen. Ik probeerde op haar in te praten. Maar niets hielp. Integendeel, met elk gesprek tussen ons werd ze steeds zekerder. Ze had een huis gekocht in Australië dichtbij de school waar ik mijn middelbaar zou afmaken. Als ik wou kon ik zelfs te voet, het was maar tien minuten wandelen. Voor mam werd alles enkel aantrekkelijker, voor mij afstotelijker.

Ik stond nu in de gang voor mijn kluisje. Ik had net geschiedenis gehad. Een van de weinige vakken die ik had zonder Austin. Ik had bijna niet opgelet en stond daardoor er voorschut toen ik het antwoord op een simpele vraag niet wist. De leerkrachten wisten ook niet dat ik nu wat meer aan mijn hoofd had dan jaartallen van historische momenten honderden jaren geleden. Wie kon het nu schelen dat je niet wist in welk jaar Napoleon had geleeft. Ik zag het nut niet in van die honderden jaartallen die we vanbuiten moesten kennen. Ik ging later echt niet in een museum werken, hoor. Wat dachten ze wel? Ik ging mijn leven niet leiden in het verleden, al deed ik dat nu ook wel een beetje. Dat was helemaal anders, toch?

Ik schrok wakker uit mijn gedachten door twee warme handen die mijn ogen bedekten. Ik glimlachte. Ik wist meteen dat Austin het was. Er was maar één jongen, die zo'n warme, tedere handen had. De enige wie mijn hart sneller kon laten slaan dan iemand die net een hardloop wedstrijd had gelopen in recordtijd.

"Hey Austin" ik glimlachte en zag hem warm terugglimlachen. De glimlach die mijn lichaam elke keer weer verwarmde. Hoe kon ik het ooit nog warm hebben zonder hem in de buurt. Die gedachte deed mijn glimlach verdwijnen.

"Hallo, schoonheid. Jij wordt ook echt mooier elke dag. Echt waar, elke dag blijf je me verblinden. Ik ben toch echt wel een gelukzak he met jouw!! Ik ga je echt nooit meer laten gaan als je dat maar weet!" Austin trok me dichterbij en ik verborg met plezier mijn gezicht in zijn trui. Zo kon hij mij gebroken gezichtsuitdrukking niet zien.

"Beloof je dat?" fluisterde ik stil. Ik wilde net als alle hoofdpersonages in een boek een lang en gelukkig leven. Zo'n leven waarbij je voor altijd bij je ware liefde blijft.