Stalking The Basketball Player

Chapter 22

Chapter 22

Raven

"im sorry" tanging nasabi ng doctor paglabas nya ng operating room.

"what do you mean doc?" tanong ni dave.

"ginawa na naming ang lahat ngunit sumuko na sya" sagot ng doctor. Ayaw iprocess ng utak ko ang mga sinasabi nito. Hindi ito maaari.

"baka nagkakamali lang kayo doc" maluha luha kong turan.

"im sorry. Maiwan ko muna kayo" sabi nya saka umalis. Kasalanan ko na naman ang lahat ng to kung hindi dahil sa akin hindi sya mawawala. Ako na naman ulit. Sinuntok ko ang pader.

"tol tama na yan" hindi ko pinansin si seph. Bakit ganito? Ayaw ba talaga ng tadhana na maging Masaya kami?

"raven umuwi ka muna at magpahinga" bakas sa mgakapatid ang lungkot. Hindi man nila ako sinisisi alam ko ako pa rin ang dahilan ng pangyayaring ito.

"hindi! Gusto ko syang Makita" pagpupumilit ko. Baka nagkamali lang talaga ang mga doctor.

"sige na seph ihatid nyo na sya" si Darwin.

"pero---"kokontra pa sana ako kaya lang hinila na ako nina seph. "bakit ba? Gusto ko syang Makita" bakit ba ang hina ko ngayon hondi ko man lang sila malabanan.

"gusto mo syang Makita ng ganyan ang lagay? Hindi ka nga makalaban sa amin eh" sigaw ni louie.

"bakit ang hina ko? Sa ikalawang pagkakataon nawala na naman sya sa akin" ako.

"lahat ng bagay may dahilan. Darating ang panahon maghihilom din ang lahat" napatingin ako sa nagsalita. Si lolo. "kung gusto mo syang Makita mag-ayos ka muna" dagdag pa nito.

"lolo"tawag ko sa kanya. Ngumiti sya. Malungkot na ngiti.

"wag mong sisihin ang sarili mo sa nangyari. Wala kang kasalanan. Nadamay lang kayo."

"pero lolo—"

"sige na umuwi na kayo. Kakausapin ko pa ang lolo ni lorain" wala akong nagawa kung hindi tingnan na lamang sya.

"halika na tol" untag ni seph sa akin.

Pagkarating sa bahay umakyat agad ako sa kwarto ko. Gusto kong mapag-isa.iniwan ko sila sa may sala. Gusto kong mag-isip.

Tok tok (tunog ng pintuan)

"tol text mo lang kami kung gusto mong pumunta sa kanila sasamahan ka naming" hindi ako sumagot "aalis na muna kami" tumahimik na siguro umalis na sila. Sa kawalang magawa hinanap ko ang kahon na nglalaman ng ala-ala naming dalawa. Bakla mang sabihin ng iba pero lahat ng ginawagawa namin may ala-ala. Tinago ko ang lahat ng yon. Isa-isa kong binuklat ang album. 3 taon din mula ng itinago ko ito ngunit parang sariwa pa din ang lahat ng ala-ala parang kalian lang. Nagsimula sa bola ang lahat. Naalala ko tuloy ang mukha nya noon. Sinadya ko talagang tamaan sya ng bola pero sinigurado ko naman na hindi sya masasktan.

DAVE

"tama ba tong gagawin natin kuya?" tanong n Darwin.

"wala tayong magagawa. Para rin ito sa ikabubuti nya"

"pero---"

"wag ka ng kumuntra" pagputol ko sa mga sasabihin nya pa.

"okay na ba ang lahat?" tanong ko sa lalaking kakapasok lang.

"marlon?" nagtatrabaho si marlon sa amin. Sya ang taga bantay ni lorain.

"hi" baling nya kay Darwin. "okay na ang lahat" dagdag nya pa.

"good" ako.

"Darwin halika na kailangan na nating umalis." Tango lang ang sagot nya. Alam nya naman na para rin to sa kanya.

"lolo kailangan nyo na pong umalis" ako.

"okay. Ingat kayop rito sumunod kayo agad pagkatapos ng gagawin nyo." Bilin pa nito.

"opo." Sagaot namin ni Darwin. Umalis na sya.

"okay nab a nag mga kasong isinampa kay lolo jack?" baling ko ulit kay marlon.

"oo" sagot naman nito

"how about jacky? Where is she?" tanon ko ulit.

"she's fine. Kasama nya ang lolo nya angkot din naman sya sa gulong ito.

"okay. Halina kayo at ng matapos na to." Pumunta na kaming sementeryo.

MARLON

"babe?" tawag k okay shine.

"yes babe?" sagot nya.

"are you okay?" tanong ko ulit.

"yes" nakangiting sagot nito. "alam ko namang makakabuti to sa lahat lalong lalo na sa kanya." Dagdag pa nito.Nagtatrabaho ako sa pamilya an pedro although marami naman kaming pera gusto ko lang kasi maexperience ang maging taga bantay at para na rin mapalapit kay shine. Masyadong makapangyarihan ang pamilya nla kaya hindi ko sya kayang abutin buti na lang hindi naman kontra ang pamilya nya sa akin. "what are you thinking babe?" tanong nito sa akin.

"nothing" nakangiti kong sagot sa kanya. Luminga-linga ako sa paligid. Hindi ko Makita sina raven. Bakit kaya?

Kunti lang ang dumalo ng libing. Mga kamag-anak lang. Minadali kasi ang lahat.