Stalking The Basketball Player

Chapter 23

Chapter 23

Raven

3 taon na ang lumipas simula ng mawala sya. Namimis ko na sya. Yong pagsunod-sunod nya sa akin sa tuwing may laban ako ng basketball. Naglalaro pa ri ako hanggang ngayon.

"tol bilisan mo naman dyan malelate na tayo" sigaw ni louie. Hanggang ngayon magkasama pa rin kami. Noong nakaraang buwan lang kami gumradute.

"oo na. Atat ka masyado" ako.

"excited lang?" si mike.

"nauna na si sep hang tagal nyo kasi" louie.

"talaga namang mauuna yon. Big day nya to eh" si mike. Hini pa rin nagbabago ang barkada.

"halina nga kayo baka kong saan pa mapunta yan nagtext na yong iba nauna na raw sila" ako.

"Congrats tol" bati naming kay seph pagpasok naming sa simbahan.

"ikakasal ka na talaga tol. Akala naming noon hindi mo na makakatuluyan si jaira eh" mike.

"tsk. True love waits" sagot lang nito. Nagkaroon kasi ng problema ang dalawang yan. Nagkaroon kasi ng break si jaira sa ibang bansa bilang isang modelo. Pinag-awayan pa talaga nilang dalawa ang bagay na yan ayaw sanang payagan ni seph kaya lang wala syang nagawa.

"captain baka may plano kang pigilang ang kasal ng dalawa" singit sa amin ni jhon. Kasamahan ko sya sa team.Hindi ako nagseselos sa dalawang yan in fact Masaya ako para sa kanila. Marami rin silang pinagdaan.

"subukan nya lang" pagbabantang sabi ni seph.

"tsk! wala akong plano" sagot ko.

"buti naman."

"alam mo namang sa simula palang wala na akong gusto sa kanya" sabi ko pa. "kung hindi lang naman dahil kay lolo hindi mangyayari ang lahat ng to." Dagdag ko pa.

"mga tol pumwesto na kayo magsisimula na daw" sabi ni Vin.

"okay" sagot naming lahat. Ako ang best man sa kasal ng pinsan ko. Sa dami ng pinagsamahan naming buti nga't maayos pa rin ang relasyon namin. Pumwesto na kami. Nagsimula na rin ang tugtog pumasok na si Jaira. Sa nakikita ko mahal na mahal nga nilang dalawa ang isa't isa.

"ang ganda nya talaga" nagsalita bigla si seph.

"I know. Magiging girlfriend kungpangit" sagot ko. Tumingin naman sya ng masama sa akin. "totoo naman" sabay ngisi ko "haha.nakakatawa mukha mo tol, sayo naman sya ikakasal kaya okay lang yan" nginitian ko sya ulit.

"oo na. Alam ko namang iniinis mo lang ako."

"haha..congrats tol ayan na sya oh." Sabi ko sa kanya. Nginitian lang ako ni jaira at tinanguan ko naman sya.

Lorain

"you may now kiss the bride" sabi ng pari. Akala ko pa naman ikakasal na talaga sya. Dali dali pa akong umuwi ng pilipinas para lang Makita sya. Sa loob ng tatlong taon hindi ko sya nakalimutan kahit nasa malayo ako ginagawa ko pa rin ang lahat masubaybayan lang sya. Isang taon akong nagging tahimik sa America kasama na ang pagpapagaling ko pagkatapos noon umuwi uwi akong pilipinas para Makita sya pero tulad ng dati nagtatago pa rin ako.

"congrats" sari saring batian ang maririnig mo para sa bagong kasal. Masaya ako para sa kanila. Mabait naman talaga si jaira. I met her sa paris buti nga hindi nya sinabi kay Raven na nagkita kami. Hindi pa kasi tama ang panahon para magkita kami at naintindihan nya naman yon.

"babe" biglang may sumigaw. Pagtingin ko nakayakap na sya kay Raven at humalik pa sa lips. Huli na ba ako? Tumalikod ako. Mauulit na naman ang nangyari pero this time hindi na ako mapapahamak. Aalis na lang ako. Hindi ko aakalain na sa pagbabalik ko may bago nap ala sya, tatlong taon ba naman ang lumipas.

"lovey"Nasa pintuan na ako ng simbahan ng may biglang sumigaw. Patay! Malalaman na nilang buhay talaga ako. Hindi ko pinansin ang tumawag dumiritso na ako palabas kaya lang masyado pa lang makulit ang taong to. "lovey" sigaw nya ulit. "alam kong ikaw yan" dagdag nya pa. Alanganin akong lumingon sa kanya.

"buhay sya?"

"pano nangyari yon?"

"namamalikmata ba ako?"

Yan lang naman ang naririnig ko. Pano ko to lulusutan?

"do i know you?" pagmamaang-maangan ko. Nilibot ko ang mga mata ko lahat sila tulala.

"pwede ba wag ka ngang magbiro ng ganyan we met pa nga sa Paris e." Ibubuko na talaga ako ng babaeng to.

"rain? Ikaw ba talaga yan?" nakabawi na si Raven sa pagkabigla. Lumapit sya sa akin hahawakan nya sana ang mga kamay ko kaya lang inilayo ko ito sa kanya. Alam ko nasaktan sya nakikita ko yon sa mga mata nya.

"babe, who is rain?" sinigit nung babaeng humalik sa kanya. Bitch!

"ano bang drama to?" nakita ko ang lolo nina raven papalapit na sya sa amin.

"I don't know what you are talking about" tila naguguluhan kong sabi.

"wag mo na kaming lokohin rain. Alam na naming ang totoo" si Seph.

"anong totoo?" tila naguguluhang tanong ni Raven.

"babe" young bitch.

"pwede ba tumahimik ka muna naririndi na ako sa iyo eh" sigaw ni Raven.

"but---" sasabat pa sana yong babae kaso hinila na sya nong mga kasamahan ni Raven sa team. Pno ko nalaman? Simple lang palagi akong nanonood ng laban nya.

"she's alive" ssingit ng lolo ni Raven. Lahat tuloy napatingin sa kanya.

"kalian nyo pa nalaman?"raven

"2 years ago" sabay na sagot ni seph at jaira.

"the day na sinabi ng doctor na patay na sya." Sagot naman ng lolo nya.

"bakit hindi nyo sinabi saakin?" alam ko galit sya. Ngayon ko lang ulit nakita ang side nyang iyon. Mali nga siguro na nagpakita pa ako ditto. Walang sumagot sa tanong nya. Nagsialisan na yong ibang mga bisita. Kami kami na lang naiwan ditto.

"im sorry" nakayuko kong sabi sa kanya. Hindi ko alam kong anong nagging reaction nya.

"mauuna na kami sa inyo" isa isang lumabas sasimbahan sina lolo. Kami na lang ang naiwan. Hindi ko sya kayang tingnan. Tatalikod n asana ako paalis ngunit hinila nya ang aking kamay.

"san ka pupunta? Hindi pa tayo tapos." Mautoridad nyang sabi. Natatakot ako sa inaakto nya ngayon hindi na ako sanay. "now! Explain!"