Eρωτας Σαν Τη Θαλασσα

SWEET DREAM OR A BEAUTIFUL NIGTMARE

Με τα κορίτσια αποφασίσαμε να βγούμε χωρίς τα αγόρια. Απλώς τα ενημερώσαμε χωρις βεβαίως να τους πούμε σε ποιο club θα πάμε για να μην μας κάνουν και καμία έκπληξη δηλαδή, όχι τίποτα άλλο δηλαδή θα μας χαλάσουν τη κοριτσίστικη   φόρεσα ένα καυτό κόκκινο φόρεμα ενώ τα κορίτσια φόρεσαν: Η Ρανια μια μαύρη μπλούζα με σχέδια επάνω, βαθύ ντεκολτέ και ένα κοντό σορτσάκι που ήταν σετ με τη μπλούζα και μια μαύρη, μακρυά και ελαφριά ζακέτα με λουλούδια επάνω, η Χρύσα μια άσπρη μπλούζα, που αφήνει ακάλυπτο ένα μέρος της κοιλιάς με μια μακρυά μαύρη φούστα και μια ζώνη, η Αλεξάνδρα φόρεσε ένα μαύρο κοντό φόρεμα που έδενε πίσω από το λαιμό ενώ η Στεφάνια φόρεσε ένα μαύρο φόρεμα και αυτή με ντεκολτέ, που άφηνε λίγο έξω και έφτανε μέχρι το γόνατο. Ήθελα και εγώ να βάλω μαύρο αλλά δεν με άφησε η κολλητή μου. Λέει ότι φοράω πολύ μαύρο τώρα τελευταία. Και ίσως, λέω γω τώρα να έχει δίκιο, αλλά μου αρέσει. Το κλαμπ στο οποίο θα πηγαίναμε δεν ήταν πολύ μακριά πότε πήγαμε με τα πόδια. Τα αγόρια δεν ξέραμε το θα έκαναν αλλά τους απαγορεύσαμε ρητά να έρθουν εκεί που θα πάμε εμείς. Αν και για τον ακατανόμαστο δεν είμαι και τόσο σίγουρη, αφού όπου πάω μπροστά μου τον βρίσκω. Και στην άκρη της γης να πάω, που λέει ο λόγος, πάλι πάνω του θα πέσω. Είναι και αυτή η μοίρα πολύ άτιμη και κυρίως έχει στραφεί εναντίον μου και δεν γνωρίζω και το γιατί... Τι μπορεί να έχω κάνει;;
Έλα που δεν σου αρέσει.. Σκέφτομαι

Μα τι λέω;;; Φυσικά και δεν μου αρέσει!! Ναι μην με κοιτάτε, δεν μου αρέσει είπα! Τέλος, είπα και ελαλησα!
Τα κορίτσια παρήγγειλαν μια βότκα πορτοκαλί και εγω μια βότκα σκέτη... Η διάθεση μου απο τότε που μπήκαμε μέσα ήταν πεσμένη.
-Τι έχεις;;, με ρωτά η Ρανια
-Τι;; Α, τίποτα μην μου δίνεις σημασία...
-Παιδιά η βραδιά μας χάλασε, μόλις που μπήκε μέσα ο Χρήστος, τι;;;; Όχι, όχι, αυτός μου έλειπε τώρα...O γλυκός σαν τη σοκολάτα εφιάλτης μου..
Ακριβώς... Τουλάχιστον το παραδέχεσαι στον εαυτό σου... Μου λέει το υποσυνείδητο μου...
Το ποτό φταίει... Μα δεν έχω μεθύσει, πάντοτε προσέχω πολύ... Γυρίζω και τον κοιτάω... Είναι μαζί με μια παρέα και είναι ωραίος... Είναι πολύ ωραίος... Τα μάτια του διασταυρώνονται με τα δικά μου και πέρνει μια βαθιά ανάσα. Άννα μη... Δεν πρέπει... Από την άλλη ποιος ορίζει τα πρέπει και τα μη;; Στη προκειμένη περίπτωση οι αρχές μου... Ναι, αυτές και όχι η επιθυμία... Προσπαθώ  να κοιτάξω άλλου αλλά δεν μπορώ, μου είναι παντελώς ανέφικτο... Και δεν θέλω...
Σηκώνεται και αρχίζει να μας πλησιάζει. Κρατήσου...
-Γεια σας κορίτσια, λέει καθώς με το βλέμμα του με περνά από ιερά εξέταση από πάνω μέχρι κάτω... Άννα παίζει με όλες δεν θα ξαναπεράσεις τα ίδια! Μου φωνάζει η λογική και τότε ξυπνάω.
-Τι έγινε Χρηστακο να μας χαλάσεις την υπέροχη βραδιά ήρθες;, του λέω με τη φωνή μου να στάζει ειρωνία και θυμό...
-Αφού ξέρεις πως δεν μπορώ να ζήσω πολύ χωρίς να σε εκνευρίσω λίγο Αννουλα..., μου λέει με τον ίδιο τόνο φωνής με τη δική μου, τονίζοντας το Αννουλα.
-Μην με ξαναπείς έτσι!!!! Η Αννουλα υπάρχει μόνο για την οικογένεια μου. Για όλους τους άλλους, εκτός από τους φίλους και το αγόρι μου, είμαι μια σκληρή, χωρίς κανένα ίχνος ευαισθησίας κοπέλα. Στη πραγματικότητα και πάλι δεν είμαι ευαίσθητη, καθόλου, απλώς έχω και εγω κάποιες πολύ μικρές αδυναμίες, που δεν τις ξέρει κάνεις και δεν θέλει να χτυπήσει πάνω σε αυτές διότι τότε θα δει μια Αννα που κανένας δεν θέλει να δει. Δεν είμαι σκύλα, αλλά δεν θέλω να ξαναμπλεξω με αγόρια σαν και αυτόν  εδώ.
-Εμείς λέμε να πηγαίνουμε, του λέει η κολλητή μου.
-Όχι εγώ θα μείνω λίγο ακόμα, πηγαίνετε εσείς.
-Είσαι εντάξει;;
-Ναι, σκέφτομαι αν και μάλλον δεν είμαι. Δεν θα χαλάσω όμως τη βραδιά μου γι'αυτον!!
-Θα καθίσω και εγώ να της κάνω παρέα, λέει ο Χρήστος.
-Μην σε περνώ από την παρέα σου, του λέω πάλι με φωνή γεμάτη ειρωνία...
-Μα θα έρθεις μαζί μου.
-Εμένα με ρώτησες αν θέλω;;;, τον ρωτάω σταυρώνοντας τα χέρια μου.
-Οχι, αλλά θα έρθεις!
-Αυτό να το ξεχάσεις! Αυτά να τα κάνεις άλλου, όχι εδώ!! Πρωτοβουλίες για μένα δεν πέρνει κάνεις άλλος παρά μόνο ΕΓΩ!!!ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΣ;!;, του έλεγα εγώ φωνάζοντας. Στην παρέα του υπάρχουν πολλά κορίτσια που είναι ντυμένα με ανύπαρκτα ρούχα, αν εξαιρέσεις μερικά, που μάλλον είναι εκεί με τα αγόρια τους. Τι να πάω να κάνω εγώ εκεί;
Ναι λες και αυτό είναι που σε πείραξε.
Δεν τον θέλεις κοντά σου. Φοβάσαι πως θα σου γκρεμίσει τα τοίχοι σου, πράγμα που δεν έχει κάνει ούτε ο Κώστας γιατί δεν τα κατάφερε.
-Έλα θα περάσουμε καλά, μου λέει τραβώντας με από τη μέση με το άρωμα του να μου γεμίζει τη ρινική μου κοιλότητα...
-Καλαα, ξεφυσάω ηττημένα. Τα κορίτσια έχουν ήδη φύγει. Αρχίζουμε και πλησιάζουμε την παρεα του και τότε όλα τα βλέμματα από τα παιδιά της παρέας του πέφτουν πάνω μας. Εκείνος με κρατά ακόμα πιο σφιχτά και εγώ ομολογώ πως ανατριχιάζω...
-Παιδιά από δω η Αννα ,η κοπέλα του Κώστα, λέει με μια δόση πικρίας στη φωνή του. Με συστήνει με τους υπόλοιπους και ομολογώ πως η ώρα αρχίζει να περνά ευχάριστα.