The Address - Joe Sugg

Proloog

Ik zet met een zucht de laatste doos op de andere dozen. Vandaag is mijn laatste dag in Alkmaar. Ik woon hier al zolang ik me kan herinneren en om er zomaar weg te gaan is niet makkelijk voor me.

Natuurlijk heb ik hier ook mijn slechte herinneringen, maar op dit moment voel ik me veilig hier. 'Het slechte uit het verleden moet je niet vergelijken met het heden.' Zo zei mijn opa het altijd.

Mijn opa was altijd mijn grote voorbeeld. Hij gaf altijd goed advies en ik kon altijd met hem praten en lachen. Jammer genoeg is hij een maand geleden overleden. Ik was er in het begin helemaal stuk van, maar ik ben er uiteindelijk overheen gekomen.

Ik ga met een zucht op de grond zitten. Opa had het wel altijd zo mooi over het verleden en het heden, maar wat moet ik met de toekomst? Zoals het er nu uit ziet is er niet veel toekomst voor mij. Wat moet ik in Londen beginnen? Ik ben niet slecht in Engels, ik kijk dagelijks youtubers en snap waar ze het over hebben, maar als ik het zelf moet praten wordt het meestal een probleem. Laat staan dat mijn leven straks totaal Engels is.

Ik kijk op mijn mobiel, die 11:23 aangeeft. Het enigste voordeel aan het verhuizen is dat ik dichter bij mijn grootste idolen ben. Ik sta op en pak wat dozen op, waarna ik ze in de verhuiswagen zet, bij alle andere dozen.

Mijn moeder komt net naar buiten lopen met een lamp. Ze ziet me staan en zet de lamp in de verhuiswagen, waarna ze naar me toe komt en haar armen om me heen slaat. 'Je gaat het leuk vinden, je gaat nieuwe vrienden maken en het gaat leuk worden, dat beloof ik je!' fluistert ze in mijn haren. 'Beloof geen dingen die je niet kunt waarmaken.' Ik duw mijn moeder van me af en loop weg. 

'Waar ga je heen?' vraagt mijn moeder. Ik draai me om. 'Ik ga naar Ronja, Josine en Famke. Ze zijn bij Ronja thuis en dan kan ik Marit ook nog even zien.' Mijn moeder kijkt me twijfelend aan. 

'Oh ga je de laatste kans om mijn vrienden nog even te zien ook al bij me weghalen?' Mijn moeder schud haar hoofd en glimlacht naar me. 'Nee liefje, je hebt gelijk. Ga maar naar je vrienden toe.' Ik rol met mijn ogen en draai me om, waarna ik de straat uit loop. 

Ik loop rustig door de straten van mijn buurt naar Ronja en Marit's huis. Ik geniet van mijn laatste dag hier in Alkmaar. Ik bel aan bij Marit en Ronja thuis en hun moeder doet open. 

'Hallo, klopt het dat-' 'CHRIS!' Er komen 4 meiden van de trap af denderen en ik begin te lachen als ze me om de hals vliegen. 'Mam, wij gaan weer naar boven!' roept Marit naar haar moeder die alweer gevlucht is naar de woonkamer.

'Is goed, ik breng straks wel wat drinken!' We rennen allemaal de trap weer op naar de zolder, waar Marit's kamer is. We ploffen allemaal op bed en kletsen alsof het gewoon een normale dag is en niet mijn laatste dag hier. 

'Omg Chris, misschien ontmoet je Caspar wel!' roept Famke uit. Iedereen van ons heeft een favoriet. Die van Famke is Caspar, die van Marit Phil, die van Josine Dan, die van Ronja Alfie. De mijne is Joe Sugg. Ik kwam een keer achter hem door een fanfictie en sindsdien ben ik verslaafd aan hem. Ik heb mijn vriendinnen misschien een beetje meegesleept in de virtuele wereld en daar heb ik totaal geen spijt van.

Ik lach en rol mijn ogen. 'Ja, vast. Er wonen mensen al hun hele leven in Londen en ze hebben ze nog nooit gezien, ik verhuis er naartoe als ik 17 ben en kom ze op magische wijze tegen. Heel realistisch Fam!' Ze haalt haar schouders op. 'Je weet maar nooit.' 

Zo hebben we de hele middag zitten kletsen, tot om 4 uur 's middags Kierran broertje van 14 voor de deur stond dat we binnen een uur vertrokken. Ik gaf alle meiden een knuffel en misschien hebben we allemaal gehuild. Ik ga ze gewoon zo verschrikkelijk missen.

Na een laatste groepsknuffel, die overigens is vastgelegd op camera door Marit en Ronja's moeder, loop ik achter Kierran de deur uit. We lopen in stilte naar huis, allebei verdrietig dat we gaan verhuizen. Ik ben gelukkig net klaar met mijn examens, daar heb ik gelukkig geen problemen mee. Ook heb ik een jaar pauze genomen van school, omdat ik geen zin had om meteen in Londen naar school te moeten gaan.

Thuis aangekomen loop ik naar de auto toe. Ik kijk nog een keer naar mijn oude huis en stap daarna in de auto, terwijl er een laatste eenzame traan over mijn wang loopt.

Lentge: 813 woorden

EN DAT IS HET EERSTE HOOFDSTUK! Het is een proloog maar toch...

Ik ga bij elk hoofdstuk eronder zetten hoelang hij is :-)

Ik hoop dat jullie het een leuk begin vinden! Ik heb nu dus een stuk vooruit geschreven en ik denk dat het een heel leuk avontuur achtig iets gaat worden ;-)

TOEDELSSSSSSSSS