4 Spastik

21. "Rahatlamak,"

Sipastiklerim.... Evet... Bu bölüm sezon finali... Sebebini söylüyorum; bu dönem derslerim/derslerimiz çok çok çok yüklü. Dershanem ve ekstradan yazıldığım sosyal aktiviteler için kurslar var... Zamanım yok. Kızlara sorun instagrama bile giremiyorum. Gerçekten benim yazmaya hiç zamanım bulunmuyor. Diğer kızların da (Buse-Tutu-Cero) normalde de yazdıkları çok olmuyor zaten. Bu sene onlarda fazla yoğunlar. Eğer sezon finali vermeseydik ya ayda bir bölüm anca gelecekti ya da final verecektik. Ama böyle olması daha iyi oldu. Sınavlarımız başlasın, bitsin biraz rahatlayalım söz veriyorum müko bölümlerle geleceğim/geleceğiz. Sırf kızmayın ve beklediğinize değsin diye baya uzun bir bölüm yazdım. Bu bölümde baya olaylar olacak, umarım tekrardan yazmaya başlayıncaya kadar (sezon finalini bitirene kadar) unutmazsınız. Unutursanız da bir daha okursunuz artık xjxjjxjx Neyse; dediğim gibi bence sezon finali hepimiz için daha hayırlı. Ne yazmaktan müthiş zevk aldığımız hikaye bitecek, ne de bölüm haftaya deyip aylarca sizi bekleteceğiz. Ben fırsat buldukça yazacağım. Ama yayımlayamam. Paketim yok. Fakirim. xjjxxj.

Ortalama 2-3 belki de 4 ay sonra tekrar döneceğiz... Sizi seviyom lan... Bay bay... ❤❤❤❤💃💃💃💃

Bu bölümü Mina Sena yazdı.

TUĞÇE KOZAN

"Tuğçe kalk hadi, bak buradayım ben korkma."

"Ay kabus mu görüyor? Tokat felan atsana oğlum."

Duyduğum seslere rağmen gözümü açmıyor sarsılarak ağlıyordum. Rüya ile gerçeklik arasındaydım ve bunun farkındaydım. Nasıl oluyorsa artık!

"Acır ama..."

Bu ses... Poyraz'ındı.

"Ayh oğlum kız kabus görüyor! Uyandır şunu!"

Bu ses ise... Annem?

Poyraz ve Demet'in görüntüleri tekrardan gözümün önüne serildiğinde çığlık atmak istedim ama sesim çıkmadı. Canım yanmıştı. Öyle ki, kalbimde ki yaranın sızısını yanağımda hissediyordum. Bir dakika.... Gerçekten yanağım acıyordu.

"Ay vuruşuna bak ya! Okşuyor sanki, çekil şuradan!"

Annemin sesinden sonra bir kaç tıkırtı duyuldu odada. Ardından koca bir 'şap' dedi ve suratımda ki büyük acı.

Hızla gözlerimi açarak doğruldum yatakta ve elimi yanağıma koyarak anneme baktım.

"ağlıyordun," dedi annem ayak ucuma oturup eliyle saçımı okşarken. "İyi misin?"

Annemin hatırlattığı gerçekle gözlerim tereddütle bana bakan Poyraz'a kayınca sinirle arkamda ki yastığı fırlattım suratına.

"Pislik! Def ol evimden! Yüzünü bile görmek istemiyorum, demedim mi ben sana!"

Poyraz kendisine gelen yastıktan eğilerek kurtulurken çatılan kaşlarıyla bielikte şaşkınlıkla bana baktı.

"Kızım ne yapıyorsun sen?" annemin seside şaşkındı. Tabi bilmiyordu Poyraz'ın beni boynuzladığını!

"Dişi ayım... İyi misin?"

"Bak hala dişi ayım diyor ya!" diye bağırarak komodinin üzerinde ki çalar saati suratına fırlattım.

"Ah!" diye inleyerek popo üstü yere düştü. Yüzünde ki elini çektiğinde kaşından akan kanı görmemle yutkundum. Ya kalbim, niye acıyorsun? O çocuk seni aldattı!

"Ay oğlum kanıyor! Dur sen dur, ben hemen pamuk getireyim," diyerek panikle ayağa kalkan annem bana dönüp fısıldarcasına konuştu sinirli. "İyi bok yedin."