Hoe mijn leven veranderde...

Waar ik al zo lang naar verlangde...

De volgende dag...

Nu ik wist hoe het voelde om door Tim gekust te worden besefte ik pas hoe erg ik Alex kussen gemist had. Ik wilde hem terug, en dat was precies wat ik nu ging doen: Alex terugkrijgen...

Ik zette mijn fiets op slot en belde aan bij Alex. Hij deed open en liet me binnen.

"Waar kom je voor?" vroeg hij, toen we op zijn kamer zaten.

"Alex, ik... Ik wil je terug... Ik hou nog steeds van je, en ik kan echt niet zonder je. Alex, wil je mijn vriendje weer zijn?"

"Ben je mij en Tim nu tegen elkaar op aan het wegen? Eerst met hem zoenen, vervolgens met mij, en daarna kijken wie beter is?" zei Alex boos.

"Alex, hij zoende mij!"

"Jij zoende anders wel terug!"

"Dat was maar een paar seconden!"

"Feit blijft dat je hem niet meteen wegduwde!"

"Alex, ik maakte een fout. Maar door die zoen met Tim besefte ik wel hoe erg ik je eigenlijk mis..."

"Heb je enig idee hoeveel pijn het me deed je met hem te zien zoenen?" vroeg Alex, terwijl hij dichterbij kwam met zijn gezicht.

"Heb je enig idee hoeveel pijn jij mij hebt gedaan?" kaatste ik terug, terwijl ik omze gezichten nog iets dichter bij elkaar bracht. Ik voelde zijn adem op mijn gezicht en ik keek hem diep in zijn ogen.

"Dan staan we nu quitte", zei Alex, en hij drukte zijn lippen zachtjes op de mijne.

Ik sloeg mijn armen meteen om zijn nek en onze zoen werd langzaam heviger, en er fladderden steeds meer vlinders door mijn buik.

Ik had eindelijk waar ik al die tijd zo hevig naar verlangd had...

Na een hele lange tijd maakte Alex zich van me los, maar ik had nog steeds niet genoeg, dus ik drukte mijn lippen weer op de zijne. Voor zover dat mogelijk was was deze zoen nog heftiger dan de vorige.

Ik maakte me uiteindelijk van hem los.

"Betekent dit dat je wel weer mijn vriendje wilt zijn?"

"Ja", zei Alex.

"Ik heb je gemist."

"Ik jou ook."