Hoe mijn leven veranderde...

Mijn vader

Het was vrijdag. Mijn vrije dag. Miranda had me gevraagd om wat boodschappen te doen, dus ik was onderweg naar de Aldi. Het was mooi weer. Ik was na aan het denken over Alex. Over mijn eerste echte vriend. Een maar al te bekende stem bracht me weer terug naar de werkelijkheid:

"Trut die je bent!", hoorde ik mijn vader boos schreeuwen.

Ik keek achterom. Shit, hij was al bijna bij me. Ik rende weg. Te laat, hij had mijn pols al vast. Hij sloeg me in mijn gezicht, en daarna in mijn maag.

Ik belande op de grond.

"Waarom is er op dit soort momenten nooit iemand op straat om me te helpen?" vroeg ik me af.

Ik voelde mijn vader schoppen tegen mijn rug, daarna tegen mijn borst en daarna mijn gezicht. Au, dat zouden flinke blauwe plekken worden. Ik probeerde overeind te krabbelen.

Mijn vader bleef doorgaan met trappen. Een paar minuten later scheen zijn woedeaanval abrupt te verdwijnen. Hij hielp me overeind, alsof ik alleen maar gestruikeld was. Ik zag de reden al: een voorbijganger. Ik deed net alsof ik mijn vader bedankte en ik liep snel weg. Op naar de Aldi.

Een uurtje later kwam ik thuis.

"Ik ben er weer!" riep ik. Geen antwoord. Niemand thuis dus. Ik besloot om aan mijn huiswerk te gaan.

Een uurtje later ging mijn mobiel af. Onbekend nummer. Vreemd. Ik nam toch maar op.

"Met Ella."

"Hoi, met Alex! Heb je zin om mee te gaan naar het zwembad?" vroeg hij.

Ik aarzelde geen moment. Ik was sinds mijn achtste niet meer in een zwembad geweest...

"Ja, leuk!", antwoordde ik enthousiast.

"Ik kom je over een uurtje ophalen, oké?"

"Prima, doeg!" zei ik.

"Doei Ella", antwoordde hij.

De tijd ging langzaam voorbij. Ik verveelde me. Eindelijk ging de deurbel. Ik rende bijna naar de deur. Alex moest lachen toen hij zag dat ik zo'n haast had om de deur open te doen. Ik pakte mijn fiets, en we fietsten naar het zwembad.

Eenmaal daar aangekomen zetten we onze fietsen op slot. We kleedden ons om. Toen ik mijn bikini aan had getrokken, bekeek ik mezelf in het kleedhokje. Shit, je kon de blauwe plekken die mijn vader me vanochtend had bezorgd al heel goed zien... Nou ja, niets meer aan te doen. Ik pakte mijn spullen en ik liep naar de kluisjes. Ik zag Alex met zijn rug naar me toe bij één van de kluisjes staan. Ik keek naar hem. Ik moest zeggen dat hij er echt heel goed uitzag.

Hij draaide zich half om toen hij me aan hoorde komen lopen.

"Geef je spullen maar", zei hij. Toen hij de spullen in het kluisje had gedaan en het kluisje op slot had gedaan draaide hij zich weer naar me om. Hij zag mijn blauwe plekken. Ik zag dat hij me bezorgd aankeek.

"Ella, wat is er gebeurd?"

"Gewoon van de trap gevallen", antwoordde ik rustig.