Hoe mijn leven veranderde...

Epiloog

4 jaar later...

Alex en ik wonen op dit moment precies 3 jaar samen, en om dat te vieren had Alex een verrassing voor me...

Die avond kwam Alex naar me toe gelopen. Hij legde zijn handen op mijn heupen, trok me tegen zich aan en kuste me teder. Genietend sloot ik mijn ogen en ik sloeg mijn armen om zijn nek. Zijn lippen verlieten de mijne en hij begon zachte kusjes in mijn hals te geven. Hij ging langzaam omhoog naar mijn kaak en gaf ook daar kleine kusjes. Overal waar hij me aanraakte tintelde het. Opeens stopte hij. Ik opende langzaam mijn ogen. 

"Doe je jas en schoenen aan, ik heb een verrassing voor je", fluisterde hij in mijn oor.

"Nu meteen al?" vroeg ik, terwijl ik met een hand door zijn haar ging.

"Ja", zei hij, terwijl hij zijn handen van mijn heupen haalde. Ik haalde mijn handen ook weg en liep naar de gang om mijn schoenen en jas aan te doen. 

"Kom", zei Alex, toen ik daarmee klaar was. Hij deed de deur voor me open.

"Na jou."

Hij stapte achter me aan naar buiten en pakte mijn hand vast. We begonnen te lopen.

"Waar gaan we heen?" vroeg ik nieuwsgierig.

"Dat zeg ik niet."

Ik zuchtte. 

"Doe je ogen dicht, we zijn er bijna."

Ik sloot mijn ogen. Nog geen minuut later zei Alex: "We zijn er. Open je ogen."

Ik deed wat hij zei. Ademloos keek ik om me heen. We waren in het park, aan de vijver. Er lag een picknickkleed met daaromheen kaarsjes die in de vorm van een groot hart waren neergezet. Op het kleed stond allerlei lekkers: Cupcakes met hartjes, bonbons, koekjes en nog veel meer.

"Dit is echt geweldig!" zei ik tegen Alex.

"Ik ben blij dat je het leuk vindt", zei hij met een glimlach,"Ga zitten."

Ik ging op het kleed zitten en toen Alex naast me kwam zitten kroop ik tegen hem aan. Hij sloeg een arm om me heen. Ik wierp een blik op de verleidelijke schaal met eten.

"Je mag het allemaal opeten hoor", grinnikte Alex.

Ik pakte een bonbon en stak hem in mijn mond. Ik pakte er nog een en deed die in Alex mond.

"Dankjewel dat je dit allemaal gedaan hebt", zei ik, toen ik mijn mond leeghad.

"Graag gedaan lieverd."

De schaal met eten was leeg. Alex en ik lagen naast elkaar naar de sterren te kijken. Ik ging tegen hem aan liggen en sloot mijn ogen. Ik was zo gelukkig nu, en deze avond was de beste avond van mijn hele leven. Niets kon dit nog verpesten... Ik merkte dat ik bijna in slaap viel en deed snel mijn ogen open. Ik geeuwde.

"Als je moe bent kunnen we zo ook naar huis gaan", zei Alex lief.

Ik knikte. "Graag."

Hij kwam overeind en hielp me opstaan.

"Maar voor we naar huis gaan wil ik je nog iets vragen", begon hij,"Lieve Ella, we kennen elkaar al best lang. Ik heb fouten gemaakt, heel veel zelfs, maar toch zijn we nog steeds bij elkaar, en ik denk dat dat wel iets zegt over onze liefde. Ella, je weet dat ik oneindig veel van je hou, en ik kan echt niet zonder je leven." Hij viel op een knie, haalde een doosje uit zijn zak en opende het. "Lieve Ella, wil je met me trouwen?"

"Natuurlijk wil ik dat!" riep ik uit. Hij pakte mijn hand en schoof de prachtige ring aan mijn vinger. Hij stond langzaam op. Tranen van geluk stonden in mijn ogen. Ik omhelsde hem en drukte mijn lippen op de zijne. Het was een tedere en rustige kus. Na een lange tijd maakte ik me van hem los.

"Ik hou van je, Alex", fluisterde ik.

"Ik ook van jou", zei hij zacht, voor hij mijn lippen weer met de zijne raakte. Deze kus was niet rustig, maar was vol verlangen en begon vrijwel meteen heftig. Ik wreef met mijn ene hand over zijn rug, met de andere ging ik door zijn haar. Hij legde zijn handen op mijn heupen. Toen ik me uiteindelijk van hem losmaakte en we onze ogen openden zag ik een blik vol verlangen in zijn ogen. We lieten elkaar los en langzaam werd zijn blik weer normaal. Het begon hard te waaien.

"Laten we maar naar huis gaan", zei Alex,"Het wordt koud."

Ik geeuwde weer en knikte.

"Of ben je te moe om te lopen?" Hij verraste me door me op te tillen en in zijn armen te dragen. Ik draaide zijn gezicht naar hem toe.

"Zo moe ben ik nou ook weer niet", zei ik met een glimlach, en ik gaf hem een klein kusje in zijn hals.

"Dan zet ik je zo weer neer."

Toen we het park bijna uit waren zette hij me voorzichtig op de grond. Zijn blik viel ergens op.

"Ik ben zo terug", zei hij.

Toen hij terugkwam hield hij iets achter zijn rug. Ik keek hem nieuwsgierig aan, maar hij liet nog niet zien wat hij achter zijn rug had. Met zijn vrije hand pakte hij de mijne en we liepen verder. Toen we bij de straat aan gekomen waren haalde hij zijn andere hand achter zijn rug vandaan. Hij had een mooie rode roos in zijn handen, met een zakdoekje eromheen tegen de doorns.

"Voor jou", zei hij liefdevol, en hij gaf de roos aan me. Toen ik hem echter aan wilde pakken kwam er weer een grote windvlaag en de roos waaide een meter de weg op.

"Ik haal hem voor je", zei Alex, en hij liep snel de weg op. Ik zag hem weglopen, en het volgende wat ik zag waren koplampen. Ik hoorde getoeter, piepende remmen en een klap. Het enige wat ik door het flauwe licht van de lantaarn kon zien was Alex, liggend op de weg, met in zijn hand de roos...