dear madelyn//hemmings

24*picture frames

"Ama sen gittin ve beni yarı yolda bıraktın. Fotoğraf çerçeveleri dışında hiçbir şey kalmadı ve ben kendime nasıl dün kaldığımız yerden buraya savrulduğumuzu sorup duruyorum."

//////////////////////////////////////

Luke, gününün geri kalanında bir kaç kez Madelyn'in yanına gitmişti, onunla sık sık konuşmuştu ve bunu artık onun sevgilisi olarak yapıyor olmak ona büyük bir zevk vermişti. Madelyn'i gerçekten çok seviyordu. Okuldan çıkarken Michael'ın ek derse kalmasından faydalanarak Madelyn'e eve yürüyerek dönmeyi teklif etmişti. Madelyn de kabul etmişti ve uzun sayılacak yolu birlikte yürümüşlerdi. Elele tutuşmuş, sarılmışlar ve güzel bir yürüyüş yapmışlardı ve Luke 11 senedir hayalini kurduğu şeyleri yaşamıştı.

"Fizik çok zor." dedi Madelyn dudaklarını büzerek.

"Daha ilk günden mi hayatım?"

"Evet, beni çalıştırman gerek."

"Dersler iyice başlasın haftaya bakarız ne dersin?"

"Hayır, şimdi."

"Beni eve atmak için bahane mi arıyorsun?"

"Şu an evet, ama gerçekten yardımın lazım."

"O zaman size geleyim ben, Michael gelene kadar vakit geçiririz." dedi Luke ve çarpık bir gülümseme attı. Madelyn anahtarı deliğe soktu. Boş eve girdiklerinde anahtarlarını sesi evde yankılanmıştı. Luke Madelyn'i yavaşça öpmeye başladığında Madelyn çantasının kollarından düşmesine izin verdi ve kollarını Luke'un boynuna doladı, öpücüğü derinleştirdi. Luke onu hızla ittirerek holden salona geçti. Luke Madelyn'i beyaz koltukların üzerine ittirip üzerine çıkacakken Madelyn, Luke'u ittirdi.

"Dur, Luke." dedi Madelyn nefes nefese. Luke Madelyn'in yanına uzandı.

"Peki, ne yapacağız?"

"Odama çıkıp güzel bir film izleyebiliriz."

"Mesela?"

"Sen seç hadi, onu da ben seçmeyeyim."

"O zaman bence Love, Rosie'yi izleyelim."

"Çok mu vıcık vıcık?"

"Kesinlikle değil, çok seveceksin." dedi Luke ve gülümsedi. Madelyn oturduğu yerden kalktı ve eteğini düzeltti. Luke'un elini tuttu ve odasına çıktı. Bilgisayarı açtı ve Luke'la yatağına uzandılar. Bu sırada Michael'dan eve geç geleceğini ve evde tek kalmaması için Luke'u ayarlayacağını belirten bir kaç mesaj geldiğinde Madelyn ona geri yazdı.

Madelyn: Luke zaten bizde onu aramana gerek yok Mike

Michael: Tamamdır tatlım akşam görüşürüz.

Madelyn: Görüşürüz

Madelyn telefonunu kilitledi ve Luke'un filmi açmasını bekledi.

"Akşama bizdesin Michael yazdı. Geç gelecekmiş tek kalmamam için sana haber verecekti ben de zaten birlikte olduğumuzu söyledim. Annene haber ver tamam mı hayatım? Liz meraklanır sonra."

"Tamam, annem gibi davranma." dedi Luke ve annesini arayıp haber verdi.

Film bittiğinde Madelyn ağlıyordu Luke onun bu haline şaşkınca güldü.

"Neden ağlıyorsun bebeğim sonu çok güzel bitti."

"Zaten ağlamamın nedeni de buydu, film çok güzeldi ve çok inanılmazdı. Kimsenin başına böyle bir şey gelmez o kadar güzel."

"Gelebilir, bak benim başıma sen geldin ve ne kadar mutluyum. Sen de mutlu değil misin benimle?"

"Evet, evet öyleyim."

"O zaman birbirimizle mutlu olmaya ne dersin?"

"Mükemmel derim." dedi Madelyn ve Luke'a sarıldı. "Luke, ben çok acıktım."

"Ne yemek istersin bebeğim?"

"Makarna yapalım."

"Çok güzel bir makarna sosu biliyorum. Birlikte yapabiliriz."

"Güzel olur. Sen malzemeleri hazırla ben pijamalarımı giyinip geliyorum." dedi Madelyn ve Luke'u odadan çıkardı.

Luke malzemeleri tezgaha dizerken Madelyn poloroid kamerayla birlikte aşağı indi.

"Bunu yapmayalı çok uzun zaman oldu. Duvarına yeni resimler eklemek isterim."

"Mükemmel bir fikir." dedi Luke ve poloroid kamerayı eline aldı. Dudaklarını Madelyn'inkilerle buluşturdu ve o anının resmini çekti. Çıkan resme baktı ve gülümsedi.

"Bir tane daha. Diğeri de bende kalır." dedi Madelyn ve Luke'u öptü. Luke bu anı da çektikten sonra iki resmi de tezgaha bıraktı.

Madelyn ikisine de mutfak önlüğü çıkardı ve saçını dağınık bir at kuyruğu yaptı. Luke, onun makarnayı kaynayan suya koyarken bir resmini çekti.

"Hadi, iş yap." dedi ve güldü. Luke sos için domatesleri doğrarken kameranın sesiyle irkildi.

"Hadi, iş yap." diyerek Madelyn'i taklit etti ve kamerayı eline alıp bir kenara bıraktı. Madelyn, makarnayı yıkadıktan sonra sosu beklerken gidip Luke'a sarıldı. Luke'un fazlasıyla geniş bedenini uzun kollarıyla sararken Luke da bıçağı bırakıp ona dönmüştü. Birbirlerine kısa süre sarıldıktan sonra Luke sosu hazırlamaya devam etti. Madelyn sos ve makarnayı birleştirirken Luke ona sarıldı ve omzuna bir öpücük bıraktı. En sonunda makarnalarının resmini de çektikten sonra Luke bardaklara kola doldurdu. Keyifli bir yemek yedikten sonra tekrar Madelyn'in odasına çıktılar. Luke Madelyn'in dolabına bıraktığı pijamalarından birini giydikten sonra yatağa yattılar.

"Luke, beni sevdiğini nasıl anladın?" dediğinde Luke asla beklemediği bir soruyla karşı karşıyaydı.

"Güzel soru..." dedi Luke ve bir süre düşündü. "7 yaşındaydım ve aşk ne açıkçası bilmiyordum. Seni parkta oynarken görmüştüm ve diğer herkese hissettiklerimden farklı bir şeyler hissetmiştim. Sonrasında derste aşkın ne olduğunu öğrenince anladım. Seni tanımak için elimden geleni yapmıştım ve eminim çok saçma gözükmüşümdür."

"Hayır, yani en azından ben hiçbir şey anlamamıştım."

"Normaldir, beş yaşındaydın. Her neyse, zamanla senin en yakın arkadaşın olmuştum ama hislerim daha da büyüyordu ve önüne geçemiyordum. Calum'a anlattım, Ashton'a anlattım, anneme anlattım, babama anlattım, abilerime anlattım. Seni gerçek anlamda herkese anlattım. Sonra bir sevgilin oldu. O zaman kalbim çok fena kırılmıştı. Gerçekten kırılmıştı ve çok kötü hissetmiştim. Peki sen nasıl anladın?"

"Bilmiyorum. Aslında bunca zaman Josh'ı sevdiğime kendimi inandırmıştım ve sana olan sevgimin arkadaşlıktan ibaret olduğunu düşünmüştüm. Ya da buna inanmıştım. Farklı hissetmemin nedenini en yakın arkadaşım olmana bağlamıştım ve her şey normal gelmişti. Ama insan en yakın arkadaşını başkasıyla öpüşürken gördüğünde benim o akşam hissettiğim gibi hissetmezdi. O zaman anlamıştım aslında bunca zaman kendimi kandırdığımı. Çok garip, değil mi?"

"Değil." dedi Luke ve Madelyn'in saç diplerini öptü. Birbirlerine sımsıkı sarılırken uyuyakaldılar.