"Pretty U!"

Chapter 7 "Weird Night"

Wonwoo’s Pov

Sinong mag-aakala na si Miss K at ang kapatid ni Seungcheol hyung na si Hyeri ay iisa?

It feels weird, but at the same time, na-eexcite ako. Bakit? Hindi ko alam. But, mayroon akong nadiscover.

When Jeonghan hyung asked me about my ideal type, bigla nalang nagpop-up yung mga kakaibang nangyari sa amin ni Hyeri. Sabi ni Mingyu, ang type ko raw na babae  ang yung tipong, babae na makikilala ko sa mala-novelang paraan.

Kung totoo ang sinabi ni Mingyu, maari nga kayang... type ko yung... si... Waaaah! Basta!

Kaylangan ko pa ng maraming ebidensiya para malaman ang tunay kong nararamdaman. Oo! Alam kong kailan ko pa lang nakita ang kapatid ni Seungcheol. Isa pa, hindi rin ako naniniwala na magkakainteres ka agad sa isang babae na ngayon mo palang nakilala. Sa mga libro at telenovela lang nangyayari ang mga iyon.

But, why am i so affected?!

Kaasar! Makabili na nga lang ng beer sa convinience store para...

Pambihira!

Nagha-hallucinate na ba ako?!

Ngayon ay nakatayo ako sa labas ng Dorm namin. Pagkatapos, nakikita ko sa aking harapan ang kapatid ni seungcheol na nakatingin sa akin.

Malala na ata ang problema ko! Bakit nakakapag-imagine na ako ng ganito?! Eh, napaka-imposible namang makita ko ngayong gabi ang kapatid ni Seungcheol at...

“Good evening,”

At batiin niya ako.

Oh? Batiin?

Binati niya nga ako! TOTOO NGA!

Kung ganun, this is reality?

“I..ikaw, sa...san ka galing?” nauutal kong tanong sa kanya. Masyado kasi akong nagulantang para makapagsalita ng maayos.

“Ha? Ah, nakatira lang ako rito sa apartment na katapat ng Dorm nyo,” she answered.

WHAT?!

Aha! Kaya pala, nung time na kasasakay lang namin sa Van kasama si Seungcheol hyung ay nagawa niyang humabol sa amin. Eto pala ang paliwanag. Dahil nakatira na siya ngayon sa apartment na katapat ng dorm namin. Ibig sabihin, magkapitbahay na kami!? Wow!

Teka, teka, ba...bakit ang bilis ng tibok ng puso ko? Hindi ‘to normal. May sakit na kaya ako?

Dahan-dahan akong tumingin sa kaniya habang nakahawak sa aking dibdib. Im sure, nahihiwagaan na siya ngayon sa ikinikilos ko. Kaso, i am not in my right mind to watch my actions. Ang alam ko lang, mukha akong tanga sa harapan niya. Yan tuloy, yumuko nalang siya at nagpaalam ng...

“Sige aalis na ako,”

Na hindi ko naman papayagan.

Sumunod ako sa kanya. She is wearing white t-shirt, jogging pants, at gray jacket na nakapalupot sa beywang niya. Oh my, i don’t think, looking at her waist is the right thing to do. So agad kong inalis ang tingin ko sa beywang niya.

In the middle of the night, nakuha niya pa talagang magjogging?

“Sinusundan mo ba ako?” tanong niya sa akin.

Well, Oo ang sagot. Pero...

“Hi..hindi ah, nagjojogging din ako.” Iyon ang sinagot ko sabay nakitakbo kunwari.

“Ahhh,” tugon niya bago tinitigan ako mula ulo hanggang paa, “ngayon lang ako nakakita ng nagjojogging na nakapantalon,”

Pantalon?