Chapter Seventeen

763 22 1
                                        

Chapter 17: Kahit Sandali

Dedicated to: MilkaDanilka :) as requested. Thank you for always waiting on my update. Love. Love. Love. ♥

---

NAGLAKAD ako palabas ng pavilion. Ang daming tumatakbo sa isip ko. Nakakabaliw. Feeling ko ako ang may kasalanan ng lahat. Pero wala naman akong ginagawang mali in the first place. I know my limitations. Alam kong hanggang doon lang ako pero...

Ewan ko kay Josh.

I sat on the gutter. Hawak ko yung rose na nakita ko sa upuan ko kanina. Kay Josh kaya 'to galing?

Hala! Baka kay Mike!

Napabitaw tuloy ako bigla sa hawak ko. Iniisip ko pa lang, nasusuka na ako.

Then my phone ring.

"Hey. I'm sorry. Ngayon lang ako nakatawag sayo. I really miss you so much..." he said from the phone.

Pinilit kong ngumiti pero saglit na saglit lang, pilit na pilit pa.

"Calvy?"

"Yes!" I responded. My mind is obviously preoccupied. And I hate it.

"How are you? Can you hear me?" He asked.

"Oo. Sorry. I'm okay."

"Ah. Ngayon nga pala ang debut ni Mikee. Sayang wala ako dyan. Anyway, where are you? What's happening there?"

"Nasa labas ako ng pavilion. Buti na lang pala lumabas ako. Sakto tumawag ka."

"Bakit ka lumabas? Anyway, I want to apologize."

"Maingay masyado sa loob. Party na eh. Anong apologize?"

"Hindi ako nakikipag-communicate sayo. Baka kasi akalain mo na kinalimutan na kita." I can sense the small smile while he's saying that.

"Naiintindihan ko naman. After naman nya'n di ka na aalis diba?"

"I hope. I'll stay there as I can."

I become silent.

"Hey. Don't be sad. Hangga't may paraan naman, hindi ako papayag na umalis ulit. I cared for your feelings. Sana maalala mo lagi 'tong sinasabi ko."

"Okay. I'll remember that. Magpahinga ka na. Let's talk again maybe... some other time kapag free ka. Papasok na ako. Malamig na eh."

"Okay. Make sure may kasabay ka uuwi ah? Go home as early as you can. I heard may mga alcoholic drinks dyan. Lumayo ka sa mga lasing."

"Oo. Nandito naman si Kuya, yung mga ka-church natin."

"Good. See you soon, Pancake."

"Baliw."

I heard him laugh. "I'm missing you so bad really. Bye, Calvy."

"Okay. Bye." I farewell.

"I love you." He said and I was stucked. "You don't need to answer." He laugh again and ended the call.

While clicking some stuffs in my phone I felt something covered my shoulders.

"Sorry. I didn't mean to hear your conversation with Miguel but... I heard you're cold."

I looked up and it was him. Just wearing a black T-shirt but honestly makes him more handsome tonight.

Ceaseless (COMPLETED)Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon