I Lied, I Love You

Chapter nineteen- First day

Chapter Nineteen- First day

Karah's POV

*******************

Nang mawala sa aking paningin ang kotse sinasakyan ni Breanne at ni Zach----(narinig ko lang na yan iyong tinawag ni Breanne sa gwapong lalaki kaya nag assume ako na yun ang pangalan nya) ay kinuha ko ang Cellphone ko at may idinial akong number...

"Hello Karah...." sabi ng nasa kabilang linya

"Hello Madam Carmela Caballero, tulad ng napag usapan, simula ngayon tuluyan ng mawawala sa landas mo ang tinik ng iyong lalamunan, kaaalis nya lang ngayon inaasahan ko na tutupad ka sa ting usapan dahil kung hindi madali lang sa king ilabas ang lahat dahil nasa kin lahat ng ibidensya..." Bungad na sabi ko dito.

"Yes of course, marunong akong tumupad sa usapan, pero kelangan mo ding siguraduhin na tutupad ka din sa ting pinag usapan, dahil kung hindi mapipilitan akong gumawa ng sarili kong hakbang upang tuluyang burahin ang taong yun!"

"Tsk! Tulad ng sinabi ko don't you dare try to know kung sino sya wala kang karapatan na makilala sya because i'll make sure that everything will blow up just like a bomb! You don't know me Madam and you don't know what I can do and Just in case you forgot, let me remind you that i am the only person who have the right to  make that person's life miserable...not you! And definitely not anyone else!" Galit na sigaw ko dito.

"Madali akong kausap kung marunong kang kausap Karah! Basta siguraduhin mo lang na walang makakaalam ng lihim na yun hindi ako mag aaksaya ng panahon na ipahanap at alamin kung sino man sya"

" Yun naman pala eh, anong pinag aawayan natin basta sundin mo lang ang plano at walang magiging problema wag na wag kang magpapa imbestiga Madam dahil naka ready na ang lahat at planadong planado ko na ang dapat kong gawin in case na malaman ko na nagpapa imbestiga ka tandaan mo yan " banta ko

"I know.. I know basta sayo ko ipinagkakatiwala ang lahat kaya wag na wag mo akong lolokohin" Sagot ng sa kabilang linya.

"Wala kang dapat ipag alala tungkol dyan matino akong kausap"

" Yes....wala akong masamang gagawin, basta maayos ang ating usapan at basta sumunod ka lang din sa plano"

Pagkatapos nun ay pinatay ko na ang tawag at sumakay na ng kotse ko at tuluyan ng umalis.

Carmela's POV

**************

Pagkababa ng telepono ay nagpupuyos ang kalooban ko sa galit sa king kausap...

"Damn You Karah! Like I'm gonna stay still and do nothing! Hindi mo ako lubusang kilala Karah! Isang araw makakahanap din ako ng paraan para makaganti sa pang iipit na ginagawa mo sa kin...just give me a little time you bitch! Ikaw at kung sino man yung taong yun patatahimikin ko kayo ng lubusan! I've gone this far and i'm not going to back out at kung kayo lang sisira sa plano ko gagawin ko ang nararapat upang hindi mangyari yun!"  Gigil na sabi ko sa sarili ko.

Unti unting bumalik sa ala ala ko ang lahat ng nangyari.

Napasabunot ako sa ulo ko for 24 years akala ko ok na ang lahat na nalusutan ko na ang krimen na nangyari at akala ko din napakalinis ng pagkatrabaho ko pero hindi ko akalain na darating tong pagkakataong ito.

Unti unting tumulo ang luha sa mata ko dahil sa frustration at galit, buong buhay ko pinilit kong maging parte ng pamilyang ito kami ni Bradley lahat ginawa namin lahat ginawa ko para mapatunayan lang na karapat dapat ako sa pamilyang to pero wala pa rin laging si Brandon at si Brenda ang mas magaling at mas karapat dapat.

Ako, isa lang akong babaeng pang display ni Bradley sa tao, inanakan pero hindi pinahalagahan iniwan iwanan at binabalikan kung kelan lang maisipang balikan.