Secrets (one direction adoption fanfiction)

hoofdstuk 7

(HARRY POV.)

Ik kijk brooklyn bezorgd en verdrietig na als ze de trap op loopt. Ik loop terug naar de eet tafel en laat me op de stoel zakken als 4 paar ogen op me gericht zijn. We zijn allemaal even stil en de tranen beginnen vanuit mijn ogen te ontsnappen. Ik voel louis een hand op mijn rug leggen als teken dat hij er voor me is maar ik blijf voor me uit staren. Ik kan dat niet aanzien! Ik kan het niet aanzien hoe mijn dochter nieteens een paar happen binnen kan houden en zo in haar eigen wereld... Ik wil haar helpen... "Wij ook hazza, wij ook" ik kijk verward op naar niall als ik me bedenk dat ik dat hardop heb gezegd. "Ze heeft beloofd dat ze het nietmeer zou doen harry, laten we daar op vertrouwen" zegt louis maar ik blijf dood voor me uit staren. "Wat als ze nu boven weer zo'n actie aan het voorbereiden is? Als ze mischien nu wel dood ligt te bloeden daarboven en wij hier blij zitten te discusieren of we haar daarin kunnen vertrouwen of niet? Lou ik wil dat ze veilig is!" zeg ik gefrustreerd terwijl ik aan mijn haar trek terwijl mijn ellebogen op de tafel staan. "Ga dan naar haar toe, vertel haar hoe bezorgd je bent" zegt niall en ik knik. "tot zo" mompel ik terwijl ik naar boven loop.

(BROOKLYN POV.)

Ik zit met mijn benen opgetrokken op een van de stoelen op het balkon. De frisse lucht doet me goed terwijl ik naar de vel schijnende zon kijk. Ik hoor mijn deur open gaan en meteen voel ik mezelf weer gespannen worden. "brooklyn?" hoor ik Harry's stem bezorgd en vol paniek zeggen. "Ik ben hier" zeg ik net hard genoeg voor hem om te horen. Hij steekt zijn hoofd om de hoek en laat een upgeluchte zucht vrij. "Wat doe je hier buiten" vraagt hij terwijl hij op de stoel naast me gaat zitten. "Nadenken" zeg ik zacht terwijl ik mijn blik voor me houd. "Luister brooklyn, ik hou echt enorm van je en ik maak me ook enorme zorgen om je. Je snapt niet hoe erg ik het had gevonden als je was gesprongen gister" zegt hij en meteen voel ik de tranen in mijn ogen prikken. "H het spijt me" zeg ik zacht terwijl ik mijn best doe de tranen binnen te houden. "Waarom deed je het Brooklyn? Je kan me vertrouwen, echtwaar" en daar is dat woord weer. vertrouwen. Zoals ik al zei: een woord. Het betekent alleen maar pijn voor mij. 'vertrouwen' is er om bedrogen te worden net zoals al die andere keren dat ik iemand begon te 'vertrouwen'. "het spijt me, ik kan het niet vertellen" zeg ik wachtend op de klappen die ik waarschijnlijk zo zal krijgen. Maar inplaats daarvan voel ik een arm om me heen die me voorzichtig naar hem toe trekt. Harry plaatst een kus op mijn voorhoofd waardoor ik schrik en mijn ogen dicht knijp. "Vertel het me als je er klaar voor bent, oke?" zegt hij terwijl hij me voorzichtig gerust probeert te stellen. Ik knik en hij wil weglopen om naar beneden te gaan. "H harry?" vraag ik voorzichtig en hij draait zich vragend om. "B bedankt" zeg ik en kijk hem onzeker van zijn reactie aan. "het is goed, babygirl" zegt hij en met dat loopt hij weg. Ik kijk weer naar de lucht en weer is dat raare opgeluchte gevoel er. Mischien moet ik ze een kans geven?....