Secrets (one direction adoption fanfiction)

hoofdstuk 23

(BROOKLYN POV.)

 Het concert is net afgelopen en de jongens zijn zich even snel in wat makelijkers aan het omkleden. Ik was weer ongesteld geworden en enorm chagerijnig wat denk ik de hele crew nu al in de gaten had. Ik voel twee armen om me heen slaan en herken de aftershave van Louis. "Komop Brooks! Laat me die vieze grijns zien" zegt hij terwijl hij ons heen en weer wiegt. "Ik wil gewoon terug naar het hotel en slapen" mompel ik voordat ik me omdraai in zijn grip en mijn gezicht in zijn shirt begraaf. "We gaan zo, nog even volhouden babe" zegt hij en drukt een kus op mijn kruin waarna hij de kleedkamer inloopt en even later terug komt met de jongens. "Jongens, er staan enorm veel fans bij de uitgang maar jullie hebben geen tijd om bij hun te blijven staan of wat dan ook. Gewoon doorlopen oke?" zegt Paul en de jongens knikken. We lopen naar de uitgang en horen de gillende fans van binnen al. Paul loopt voorop en achteraan ik. We lopen tussen de drang hekken door en de jongens zwaaien naar de fans terwijl ze als een gekken dingen schreeuwen (de fans. Louis houd zich vandaag even in). "ZAYN MARRY ME!" HARRY GIVE ME YOUR GRAVY!" "BROOKLYN WAS JE MOEDER EEN SLET?" Bij die laatste blijf ik stilstaan en draai ik me om naar een meisje dat me grijnzend aankijkt. "Wat?" sis ik boos tegen haar en haar grijns wordt nog groter. "Nou, jij bent een slet dus mischien heb je het van je moeder!" zegt ze trots en ik hoor Liam me van een afstandje roepen maar ik negeer hem. Een golf van woede komt over me heen en ik haal uit naar haar en raak haar vol op haar kaak. Ik wil nog een keer uithalen maar ik word naar achter getrokken door 2 armen die rond mijn armen en middel geslagen zijn waardoor ik haast niet los kan komen. Ik begin te trappen om los te komen maar het lukt niet. "LAAT ME LOS!" schreeuw ik maar de persoon rent haast naar het busje en gooit me er haast in waarna de deur dichtgaat en 5 ogen me verbaasd, geschrokken en boos aankijken. "Brooklyn, WHAT THE HELL?!" schreeuwt Zayn haast naar me terwijl hij me boos aankijkt. Nogsteeds enorm boos negeer ik zijn geschreeuw en kijk boos uit het raam. "Brooklyn, we praten tegen je" zegt Liam streng maar ik negeer ze nogsteeds. Ineens word mijn kin vastgepakt en mijn hoofd omgedraaid om een woedende Louis te zien. "WAAR SLOEG DAT OP?! JE KAN NIET ZOMAAR IEMAND AANVALLEN!" schreeuwt hij en ik voel mezelf weer kwaad worden. "DAT KIND NOEMDE MIJN MOEDER EEN SLET! WAT HAD IK DAN MOETEN DOEN? HAAR MOETEN BEDANKEN?!" schreeuw ik terug en ik zie hem verbaasd zijn van mijn reactie. "OKE KAPPEN MET HET SCHREEUWEN!" schreeuwt harry erbovenuit en iedereen kijkt naar hem. "Ze had dat niet moeten zeggen maar je moet beseffen dat door de paparazzi je niet alles altijd kan doen" zegt hij rustig en ik kijk hem verbaasd aan. "Dus je kiest de kant van dat kind? tuurlijk, je fans zijn belangrijker dan je dochter" zeg ik hoofdschuddend en stap uit de auto aangezien we bij het hotel zijn. Ik pak de sleutel en ren naar de kamer die ik samen met Niall deel en loop naar binnen waarna ik de deur achter me dicht gooi. Met tranen van woede en verdriet die over mijn wangen rollen ga ik naar de badkamer en doe de deur achter me opslot. Ik hoor de jongens op de deur bonzen maar ik negeer het en ga door met huilen terwijl ik op de grond tegen de muur zit. Ze verkiezen hun fans gewoon boven hun dochter... Ik dacht dat ik echt iets voor hen betekende? Mischien was dat van paul wel een hint en gaan ze me alsnog terug brengen... bij die gedachten begin ik harder te huilen. Na een tijdje zit ik trillend tegen de muur nogsteeds na snikkend en rode ogen van het huilen. Ik besluit een douche te nemen om te kalmeren. Ik stap onder het warme water en meteen relaxen mijn spieren en laat ik het geluid van water dat op de tegels valt me kalmeren. Na een tijdje stap ik erondervandaan en droog me af. Even vergeet ik mijn maandelijkse feest en er zit een bloedvlek op de handoek. Ik zucht en gooi hem in de wasmand. Ik kleed me weer aan waarna ik voor de deur ga staan en een keer diep adem neem om me voor te bereiden op de uitbarsting van de jongens. Ik haal de deur van het slot en geef mezelf nog snel een mini peptalk voordat ik de deur opendoe en meteen de spanning in de kamer voel. "Brooklyn, kom hier we moeten praten" hoor ik Liam zeggen maar ik negeer hem en loop naar mijn bed. "hierkomen, nu" hoor ik Louis streng en nogsteeds kwaad zeggen. "Ik heb jullie niks te zeggen" zeg ik kort en probeer niks van mijn verdriet weg te geven maar mijn stem breekt aan het eind van mijn zin. Ik lig met mijn rug naar hun toe op mijn bed mijn best mijn tranen in te houden. "Wij gaan nu naar bed maar hier kom je niet onderuit, morgen gaan we praten of je het wil of niet" hoor ik zayn zeggen en niet veel later hoor ik de deur dicht gaan. Er valt een ongemakelijke stilte tussen Niall en mij en met die stilte, val ik langzaam in slaap