Secrets (one direction adoption fanfiction)

hoofdstuk 24

(BROOKLYN POV.)

Dit is al de 2e dag dat de jongens me negeren. Toen we die ochtend na het..... ongeluk... hebben gepraat heb ik wel mijn excuses aangeboden maar ze geven me 'the silent treatment' oftewel: ze negeren me. Je zal vast denken dat ik me aanstel maar ik ben echt doodsbang dat ik ze kwijtraak, en mijn nachtmerries van de afgelopen paar nachten bewijzen dat. Ik voel de tranen weer achter mijn ogen prikken als ik eraan denk. Ik draai me om zodat mijn rug naar de zacht snurkende jongens ligt. Mezelf afvragend of het ooit nog goed gaat komen, val ik in slaap.

Ik sta in een witte kamer en kijk verward om me heen. Ineens zie ik mijn ouders staan en ik wil ernaar toe rennen maar mijn voeten lijken aan de grond gelijmt dus ik wil roepen maar ik krijg geen geluid uit mijn keel. Ik kijk weer verward op en kijk in de met afschuw gevulde ogen van mijn ouders. ''kijk dan wat je bent geworden! Een waardeloos bergje van vlees en bloed. We hebben nooit van je gehouden en dat zal niemand ook ooit doen!" zeggen ze samen en ineens halen ze uit met een mes en steken me in mijn maag. Ik wil ineens krimpen en het uitschreeuwen maar ik kan neit bewegen. Het enige wat ik voel is de pijn van de wond en de steen harde worden die ze net sproken. Ik zie door mijn tranen heen mijn oom staan en angst bespringt me. "Ik had je gewoon meteen af moeten maken toen ik de kans had, je bent waardeloos en dat ben je altijd geweest" zegt hij en ook hij steekt me in mijn buik. Weer kan er niks anders uit me komen dan het bloed dat uit de wond druipt en de tranen die mijn ogen verlaten. Ineens zie ik de jongens staan en ik had even hoop dat ze me kwamen helpen tot ik hun blikken zag. Vol afgunst en woede. "We hebben er spijt van dat we je ooit hebben geadopteerd, je bent helemaal niks waart" zeggen ze samen en het lijkt alsof hun woorden het meest pijn doen. Wat ze daarna doen verbaast me en maakt me bang op het zelfde moment. Harry (die in het midden stond) haalt een geweer tevoorschijn en zonder enige twijfel trekt hij de trekker over en zie ik de kogel recht op mij afkomen... 

"BROOKLYN!" Ik schiet omhoog uit mijn bed hevig ademend terwijl de tranen over mijn wangen stromen. "Brooklyn rustig, het was maar een droom" zegt Niall maar mijn oog valt op Harry die nog ligt te slapen en meteen schieten de beelden weer door mijn hoofd. Mijn ademhaling begint steeds sneller te gaan en ik voel mijn borstkas steeds strakker om mijn longen komen. Er komt steeds minder lucht door mijn keel en ik grijp erna terwijl ik steeds verder in elkaar kruip waardoor ik van het bed op de grond val. "Brooklyn? Brooklyn luister naar me" hoor ik Niall zeggen. "Ik ga even wat pakken, probeer wakker te blijven hoe moe je ook bent" zegt hij en ik probeer te doen wat hij zegt. Ik blijf naar lucht happen en langzaam maar zeker beginnen er zwarte vlekken te veschijnen. Ik voel mezelf omgerolt worden en een beetje omhoog geheft waarna en een soort plastic pijpje in mijn mond geschoven wordt. "Adem heel diep in als er iets in de mond gespoten wordt oke?" hoor ik hem zeggen en niet veel later voel ik een soort lucht mijn mond ingespoten worden. Ik doe mijn best in te ademen maar het lukt niet goed. Toch heeft het gewerkt want ik voel mezelf al een klein beetje kalmeren. Niall drukt het ding nog een keer mijn mond in en weer adem ik in als hij de 'lucht' in mijn mond spuit. Na een tijdje hijg ik alleen nog een beetje na en komt al mijn verdriet eruit. Alle pijn en bezorgdheid van de laatste dagen komt eruit als tranen terwijl Niall me tegen hem aantrekt en me optilt om waarschijnlijk naar de woonkamer te brengen. Ik begraaf mijn gezicht in zijn shirt waarna ik mijn armen om hem heen sla. Hij gaat zitten met mij op schoot en wrijft rustig over mijn rug. "Brooklyn, wat gebeurde er babe? Normaal kreeg ik je altijd wakker uit een nachtmerrie maar nu leek je zo in trans dat je niet wakker werd" zegt hij bezorgd als ik ben gestopt met huilen en alleen soms nogmaar snik. "I ik.. W waarom negeren j jullie me? I Ik heb t toch sorry gez zegd?" vraag ik terwijl ik mijn hoofd op zijn schouder hou, bang hem in zijn ogen te kijken en mezelf te herineren aan de verschrikkelijke droom. Niall zucht even alsof hij ook niet weet hoe hij moet antwoorden. "Vergeet niet dat dit ook voor ons de eerste keer is dat wij een kind moeten 'opvoeden'. We wisten niet hoe we moesten reageren en de jongens besloten je daarom een tijdje te negeren om je in te laten zien dat je dit niet zomaar kon maken" zegt hij terwijl hij nogsteeds over mijn rug wrijft. "I ik was bang dat jullie me nietmeer wouden, dat jullie me weer terug gingen brengen.." zeg ik zo zacht dat ik dacht dat hij het niet zou horen maar ik voel hem me straker tegen hem aantrekken. "Dat zouden we nooit doen, we houden van je Brooklyn. Alle 5 van ons" zegt hij en drukt een kus op mijn voorhoofd (plaatje aan de zijkant). "wat was dat spul van net eigenlijk?" vroeg ik na een korte stilte om van het onderwerp te veranderen. "Ik heb je toch weleens vertelt dat ik astma heb?" vraagt hij en ik knik. "Als ik een astma aanval heb moet ik dat nemen en aangezien jij dat volgensmij ook had probeerde ik of het ook bij jou werkte en gelukkig werkte het. Ik wil je binnenkort laten testen of je ook astma hebt" zegt hij terwijl hij met mijn haar speelt. "dan zit het in de familie zitten" zeg ik om de spanning een beetje te verlichten. Ik zie Niall stralen als hij realiseerd dat ik hun mijn familie heb genoemd. Hij trekt me (als dat nog mogelijk was)  nog dichter tegen hem aan. Na een tijdje stilte begint hij uit het niks te praten. "Waar ging je droom eigenlijk over? Je schreeuwde alsof je pijn had" zegt hij en meteen ben ik weer gespannen. "Ik wil er niet over praten" mompel ik en ik hoor Niall zuchten. "Je zal er toch ooit met iemand over moeten praten Brooks. zegt hij en ik knik. "Alleen niet nu oke?" zeg ik en hij knikt. "Probeer nog maar even te slapen, het is nog vroeg" zegt Niall en hij staat op waardoor ik ook op de grond sta. "W wil je... M mag ik bij je komen liggen? Ik ben bang dat mijn nachtmerrie terug komt" biecht ik op terwijl ik beschaamt naar de grond kijk. "Natuurlijk brooklyn, je hoeft je niet te schamen" zegt hij en niet veel later lig ik samen met Niall in bed (A/N niet op die manier!!), veilig in zijn sterke en warme armen.