Secrets (one direction adoption fanfiction)

hoofdstuk 8

(BROOKLYN POV.)

"N nee als-alsjeblieft! Breng m me niet terug n naar daar" zeg ik huilend terwijl zayn me meesleept aan mijn hand richting het weeshuis. "waarom zouden we het niet doen? Je brengt toch alleen maar problemen" zegt harry terwijl hij me met een blik vol afgunst aankijkt. De tranen beginnen harder te stromen terwijl ze me letterlijk voor de deur gooien. "we hebben een grote fout gemaakt door jou mee te nemen, je bent waardeloos"

"BROOKLYN!" Ik word wakker door iemand die me hevig schud en mijn naam roept. Ik schiet overeind snel en zwaar ademend. "Brooklyn babe ben je oke?" vraagt liam die bezorgd naast het bed staat. Ik krijg er geen woord uit en leg mijn gezicht in mijn handen. Ik begin keihard te huilen maar inplaats van een klap omdat ik mijn zwakte laat zien, voel ik het bed naast me iets inzakken en twee sterke armen om me heen. Liam trekt me dicht tegen hem aan terwijl ik nogsteeds huil. Hij probeert me wat te kalmeren en na een tijdje lukt dat ook. "Wil je erover praten? Over je nachtmerrie?" vraagt hij terwijl hij door mijn haar strookt. Ik schud mijn hoofd en haal trillerig adem. "Probeer nog maar wat te slapen oke? Het is nog vroeg" zegt hij. "W wacht" zeg ik als hij de deur uit wil lopen. Hij draait zich vragend om en ik slik een keer. "K kan je a alsjeblieft bij me b blijven?" zeg ik terwijl ik mijn blik op de grond hou. "Natuurlijk babygirl" zegt hij en gaat voorzichtig naast me in bed liggen. Hij slaat zijn armen om me heen en ik leg mijn hoofd op zijn borstkas. "Probeer nu maar te slapen, ik blijf hier" zegt hij en ik knik en niet veel later val ik in slaap...

Ik word wakker van iemand die voorzichtig met mijn haar zit te spelen en ik open langzaam mijn ogen. "goeie morgen brooklyn" hoor ik hem met een schore stem zeggen. "goeie morgen" zeg ik zacht terwijl ik een keer gaap. Ik bedenk me ineens waarom liam bij me in bed legt (haha omg dat klinkt zo fout) en meteen is het gevoel van bescherming en rust weg bij me. "L liam?" vraag ik en begin met mijn vingers te spelen. "Ja?" vraagt hij terwijl hij doorgaat met mijn haar te spelen. "G gaan jullie m me... B beloof je m me nooit t terug te brengen?" vraag ik zacht. "Was dat waar je nachtmerrie over ging?" vraagt hij en ik knik terwijl ik een traan over mijn wang voel lopen. Hij gaat rechtop zitten en ik bereid me voor op wat gaat komen. Ik wacht todat zijn vuist mijn wang raakt en zijn voeten tegen mijn ribben kast trappen maar in plaats van dat trekt hij me bij hem op schoot en slaat hij zijn armen stevig om me heen. "Brooklyn we zullen je nooit maar dan ook nooit terug brengen naar het weeshuis! We zullen je nooit ergens dumpen omdat we alle 5, stuk voor stuk, zielsveel van je houden! En hoeveel nachtmerries je ook zal hebben, altijd zal er een van ons bij je bed staan om je te kalmeren, allemaal omdat we van je houden" zegt hij en de tranen lopen weer over mijn wangen. Dit keer niet van pijn of angst, maar blijdschap. Eindelijk is er iemand die echt van me houd. Die me niet als vuilnis zal behandelen en voor me zal zorgen! Hij drukt een kus op mijn kruin en wiegt ons samen heen en weer. Eindelijk ben ik thuis...