Secrets (one direction adoption fanfiction)

hoofdstuk 6

(BROOKLYN POV.)

Ik zit op mijn kamer met mijn tekenblok op mijn schoot te tekenen. Nadat ik met louis en harry heb 'gepraat' voel ik me op een of andere manier.... beter? Ik heb het idee alsof ze mischien toch van me houden.. alsof er mischien toch nog een happy ending voor mij inzit! Ze hebben wel gezegd dat ze het de andere jongens ook moeten vertellen omdat ze er recht op hebben en daar ben ik nerveus over. Wat als zij wel boos worden? Ik wordt uit mijn gedachtes gehaal door de deur die open gaat. Ik klap snel mijn tekenblok dicht en leg het naast me neer. Louis komt binnen en kijkt me met een kleine glimlach aan. "Hey baby girl, hoe gaat het?" vraagt hij terwijl hij de deur achter zich dicht doet en naast me op bed gaat zitten. Ik haal mijn schouders op. "Ik heb het er met de rest van de jongens over gehad" zegt hij en meteen ben ik gespannen. "W wat zeiden ze" vraag ik bang dat ze nu boos op me zijn. "Ze zeiden niet veel maar ze zijn enorm geschrokken net zoals wij brooklyn" zegt hij terwijl hij me aankijkt met 2 grote blauwe ogen die boekdelen spreken. "Waarom deed je het brooklyn?" vraagt hij terwijl hij me met betraande ogen aankijkt. "I ik kan het niet..." zeg ik terwijl er een traan over mijn wang loopt. Ik kan het louis niet vertellen! Ze zouden me raar vinden en ik zal ze mischien op ideeën brengen... ik kan niemand met dit vertrouwen... "Je kan me alles vertellen brooklyn, je kan me vertrouwen" zegt hij terwijl hij voorzichtig mijn hand pakt. Ik staar emotieloos naar onze handen. Dat hebben ze allemaal gezegd. Elke keer opnieuw kreeg ik het te horen en ben ik erin getrapt. Nooit meer zal mij zoiets gebeuren. "Als je het echt niet wil vertellen hoeft het niet mar weet dat ik er altijd voor je ben" zegt hij en geeft me een glimlach. "Kom je zo wel eten?" vraagt hij om van onderwerp te veranderen. "Ik heb geen honger" zeg ik zacht terwijl ik mijn hand uit die van hem haal en hem in mijn schoot leg. "Het spijt me brooks maar je moet toch wat eten ookal is het maar weinig" zegt hij en ik zucht een keer. "komop brooklyn het hoeft echt niet veel te zijn" zegt hij en ik stem toch maar in. We lopen naar beneden en de keuken in. Ik voel 5 paar ogen in me branden en meteen voel ik me ongemakkelijk. Ik houd mijn blik op de grond gericht terwijl ik ga zitten. Iedereen schept op en louis schept ook op mijn bord wat op. "Als je dat op hebt is het genoeg" zegt hij en ik knik. Het is stil aan tafel en zelfs niall eet met een beetje tegenzin zijn eten op. Ik eet met kleine happen het eten op mijn bord op maar hoe erg ik mijn best ook doe: er kan niks meer bij. "Louis ik heb echt geen honger meer" zeg ik en kijk hem smekend aan. Hij werpt een blik op mijn bord waar ik maar de helft van heb gegeten en hij schud zijn hoofd. "Ik wil dat je meer eet brooklyn, het is nog nieteens de helft van wat ik heb je heb opgeschept!" zegt hij en neemt een hap van zijn eigen eten. Ik doe mijn best om het op te krijgen maar na een tijdje voel ik een raar gevoel in mijn maag. Ik leg mijn vork neer en sprint naar de wc waar alles wat ik naar binnen heb gepropt er weer uit komt. Ik voel iemand mijn haar naar achter houden en vanuit mijn ooghoeken herken ik harry's bruine laarzen. Als ik klaar ben spoel ik door en neem even diep adem. "Gaat het wel?" vraagt harry terwijl hij me omhoog helpt. "J ja maar mag ik alsje blieft v van tafel en naar mijn kamer?" vraag ik nog een beetje shakend van net. Hij knikt en ik loop de trap op naar mijn kamer waar ik me op bed laat zakken. Kan deze dag nog erger worden?