Secrets (one direction adoption fanfiction)

Hoofdstuk 30

(LIAM POV.)

We staan met z'n alle bij Brooklyn's bed wachtend tot ze wakker wordt. Volgens de dokter zou ze oke moeten zijn, het enige wat ze er waarschijnlijk aan overhoudt is een iets zwaardere griep. "Wat als ze niet wakker wordt? O of zich niks meer herrinert?" zegt Niall terwijl hij met tranen in zijn ogen naar Brooklyn kijkt. "Je hebt de dokter gehoord, alles gaat goed met haar" zeg ik terwijl ik mijn hand op Niall's schouder leg. Ineens breekt er iets in hem en begraaft hij zijn gezicht in mijn schouder en begint hij te huilen. 'Z ze heeft gewoon z zoveel meegemaakt, en n nu dit" snikt hij en ik kijk de jongens aan die met een blik met duizende emoties naar niall kijken. "Niall het komt allemaal wel goed ja?" zeg ik terwijl ik hem rustig ietsjes naar achter duw zodat ik hem kan zien. Hij knikt en veegt met de achterkant van zijn hand zijn tranen weg. Ineens wordt onze aandacht getrokken door Brooklyn die begint te draaien in bed. We kijken allemaal gespannen naar Brooklyn die wel een nachtmerrie lijkt te hebben ofzo. Er beginnen tranen te ontsnappen uit haar dicht geknepen ogen en we kijken elkaar een beetje in paniek aan. "Brooklyn... Brooklyn alsjeblieft wordt wakker" zegt Harry terwijl hij haar voorzichtig een beetje schud. Als hij haar anraakt schiet ze een soort van weg van zijn hand waarna haar ogen openschieten en ze snel ademt.

(BROOKLYN POV.)

Ik open mijn ogen en verwacht licht te zien, maar het enige wat ik zie is zwart. ben ik blind ofzo? "Zelfs na al die jaren, heb je nu nog niet geleerd naar me te luisteren?" ik hoor de stem van mijn oom door de ruimte galmen en ik kijk in paniek om me heen maar alweer, is het alleen maar zwart. "I ik-" ik wordt afgekapt door gelach. "Ook nog tegenspreken? je bent wel dapper vandaag" zegt hij lachend en ik voel uit het niets een trap tegen mijn ribben. Ik val op de grond waarna ik begin te kreunen van de pijn. "je weet dat je het tegen niemand mag zeggen, en alsnog deed je het" zegt hij terwijl hij terwijl hij zijn handen om mijn keel klemt en mijn luchtpijp afsluit...

Mijn ogen schieten open terwijl ik snel adem. In tegenstelling tot mijn droom, zie ik nu wel wat en kijk ik de kamer rond waar ik alle 5 de jongens zie die me opgelucht maar bezorgd aankijken. ik kijk de kamer rond waar ik in ben en herken de muffe lucht van een ziekenhuis. Waarom was ik hier? Wat is er gebeurt?! ineens schiet alles bij me naarbinnen en snap ik ook wat die droom betekende. Zonder dat ik er erg in heb beginnen de tranen geluidloos over mijn wangen te lopen. ik voel het bed naast me indeuken en ik herken zayn's aftershave. Meteen begraaf ik mijn gezicht in zijn shirt en laat ik alle angst die ik voel eruit. Hij streelt rustig en kalmerend door mijn haar terwijl hij me zachtjes probeert te sussen. Ik begin wat te kalmeren en leg mijn hoofd tegen zijn schouder terwijl hij zijn armen om me heen houdt. "Hey baby girl, je hebt ons enorm laten schrikken gisteravond" zegt Louis terwijl hij me met een kleine glimlach aankijkt. "W waarom ben ik hier?" vraag ik en merk dat mijn stem enorm schor is. ''Laten we een lang verhaal kort houden en zeggen dat in de sneeuw liggen niet het beste is voor je lichaam" zegt Liam en ik knik. net op dat moment komt er een dokter binnenlopen. "Ah, ik zie dat je wakker bent. Er zijn verder gelukkig geen complicaties ontstaan door je onderkoeling, het enige wat je eraan over zal houden is een verkoudheid of griepje" zegt hij en ik ontspan meteen een beetje, opgelucht dat er niks ernstigs is. "We willen je alleen nog graag een nacht hier houden ter observatie" zegt de dokter en ik de jongens knikken en bedanken hem. "Waarom kwam je gisteravond niet naar huis toe toen je het koud kreeg? Of waarom deed je niks warms aan voordat je naar buiten ging?" Zegt Louis als de dokter uit de kamer is terwijl hij voorzichtig haar hand waar het infuus inzit pakt. "waarom heb ik een infuus?" vraag ik, proberend onder de vraag uit te komen. "Probeer er niet onderuit te komen" zegt hij ligtelijk geiriteerd. Bang zijn blik te ontmoeten kijk naar mijn hand die hij niet vast heeft. "Lou, niet nu. Later" zegt zayn en Louis zucht. "het spijt me, ik was gewoon heel erg bezorgt om je" zegt hij terwijl hij met zijn duim over de achterkant van mijn hand wrijft. Ik gaap en maak mezelf iets comfertabeler tegen zayn aan. "waarom probeer je niet nog even te slapen? Hoe meer je rust hoe sneller je er weer bovenop bent" zegt liam terwijl hij me een kleine glimlach geeft. "Maar wat als ik weer een nachtmerrie krijg?" zeg ik zo zacht dat het bijna niet te horen is. "Probeer maar gewoon te slapen, ik zal beloven dat ik je dan optijd wakker maak" zegt Zayn terwijl hij voorzichtig een kus op mijn voorhoofd drukt. Ik hoor nog een paar weltrustes voordat ik mijn ogen sluit en bijna meteen in slaap val

__________________________________________

EIN-DE-LIJK HEB IK WEER GEUPDATE! het spijt me :( ik zat beetje vast met het boek en wist niet hoe ik het verder moest doen maar EINDELIJK heb ik een nieuw hoofdstuk af :D Ik ga ook weer proberen te beginnen met de one direction imagines EN ga proberen meer te updaten bij teen camp (proberen, niets beloofd :P) dus VOTE COMMENTS MOETEN BEIDE OP 4 STAAN EN DAN ZAL IK PROBEREN ZO SNEL MOGELIJK TE UPDATEN!! xx love ya all and stay beautiful