Το παρελθόν μπροστα τους

Κεφάλαιο 8

Η Μαρία με την Αλεξία πήγαν για καφέ. Μόλις έκατσαν και παρηγγειλαν,η Αλεξία άρχισε τις ερωτήσεις.
-Αλεξια:Πώς εισαι;
-Μαρία:Καλά είμαι. Απλά δεν περίμενα να το δω χθες. Έχω ερθει τόσες φορές Θεσσαλονίκη και δεν τον έχω πετύχει.
-Αλεξια:Μπορεί να έχει περάσει κι αυτός αλλου. Δε θυμάσαι; δεν είχες ψάξει για αυτον;
-Μαρια:Είχε περάσει άλλου αλλά δεν ξέρω που. Δεν έψαξα για να μάθω. Μου αρκούσε που Εγώ θα έφευγα κι ήλπιζα στο να τον ξεχάσω.
-Αλεξια:Πώς ένιωσες χτες που τον ξανά ειδες;
-Μαρία:Στην αρχή ένιωσα σοκαρισμένη,αλλά ένιωθα μεγάλη αμηχανία. Ήταν το βλέμμα μου  συνέχεια επάνω του,όπως και το δικό του,όπως είδες.
-Αλεξια:Μαρία,παρτον να βγείτε. Ήσασταν κάποτε συμμαθητές. Είχατε περάσει τόσα μαζί και θα έχετε να πείτε πολλά.
-Μαρια:Δεν ξέρω,ρε Αλεξία. Κι αν απογοητευτω;Κι αν μου πει ότι έχει κοπέλα. Θα νιώσω τόσο απαίσια εκείνη τη στιγμή.
-Αλεξια:Δε θες να μάθεις τι κανει;Πώς ειναι;
-Μαρια:Θέλω,Θέλω πολύ,αλλά φοβάμαι το τι θα μάθω.
-Αλεξια:Παρτον τηλέφωνο και βγειτε. Μπορεί να βγει και σε καλό.
-Μαρια:Δεν ξερω. Θα το σκεφτώ. Δεν πληρώνουμε να φυγουμε;τη ρωτάει και φωνάζουν το σερβιτόρο.
   Η Μαρία,οταν επέστρεψε στο σπίτι της κοίταξε το χέρι της. Υπήρχε ακόμη ο αριθμός του. Στο μυαλό της ήρθαν κατευθείαν εικόνες από τότε που έτρεχαν,έπαιζαν,γελούσαν κι αν κοιτουσες το βλέμμα της θα μπορούσες να καταλάβεις τη νοσταλγία που ένιωθε. Πήρε το τηλέφωνο στα χέρια Της,το κοίταξε και μετα απο λίγο Πληκτρολόγησε τον αριθμό.
  -Νικος:Παρακαλω;
  -Μαρια:Γεια σου Νίκο. Η Μαρία Είμαι.
  -Νικος:Γεια σου Μαρία. Τι κανεις;
  -Μαρια:Καλά είμαι. Πήρα να σου πω ότι τελικά βρήκα λίγο χρόνο για να συναντηθούμε!του είπε με δυσκολία.
  -Νικος:Αληθεια;Χαίρομαι πολύ. Ποτε μπορεις;
  -Μαρια:Αύριο στις 12.30 είναι καλα;
  -Νικος:Ναι,μια χαρά. Θες να περασω να σε πάρω και να πάμε όπου θελουμε;
  -Μαρια:Εεε Ναι. Αν ειναι θα σε περιμένω.
  -Νικος:Μένεις ακόμη εκει που εμενες;
  -Μαρια:Ναι,εκει μένω ακόμη!του λέει την ώρα που ακούει τη φωνή της  Γιώτα,η οποία τον προσφωνει μωρο της.
  -Νικος:Έγινε! Θα τα πούμε αύριο! Τώρα ρε μαμά,έρχομαι να σε βοηθήσω!λέει και καλά για να νομίζει η Μαρία ότι η φωνή που άκουσε να το φωνάζει είναι της μητέρας του κι όχι της κοπέλας του και μετά το κλείνει.