Το παρελθόν μπροστα τους

Κεφαλαιο 63

Ο Γιώργος περίμενε τη Μαρία στο δωμάτιο να ξυπνήσει.
Μετά από 3 ωρες
Η Μαρία ξύπνησε και κοιτάει γύρω της. Βλέπει τον Γιώργο να την κοιτάζει και του λέει:
-Μαρια:Πάμε να δω τα παιδιά! Σε παρακαλώ.
-Γιώργος:Εντάξει,αλλά με προσοχή. Μιλήσαμε με τον γιατρό σου και μου είπε ότι καλό είναι να μη σηκωθείς,αλλά ξέρω ότι δε θα αντέξεις.
-Μαρια:Σε ευχαριστώ! Μόνο για λίγο θα πάμε.
-Γιώργος:Αχ! Τι να σε κάνω!της λέει και τη βοηθάει να σηκωθεί.
Όταν φτάνουν στα μωρά,η Μαρία κάθεται και τα κοιτάει έξω από την τζαμαρία κι εκείνη τη στιγμή ένα δάκρυ κυλάει πάνω στο μάγουλο της και γυρνάει και κοιτάει τον Γιώργο.
-Μαρια:Γιώργο,είναι πολύ μικρά. Θα τα καταφέρουν;
-Γιώργος:Θα τα καταφέρουν,θα το δεις και σύντομα θα τα πάρουμε σπίτι και θα είναι όλα καλά.
-Μαρια:Αλήθεια το πιστεύεις;
-Γιώργος:Φυσικά και το πιστεύω,αγάπη μου.
-Μαρια:Πώς με είπες;
-Γιώργος:Πώς σε είπα;
-Μαρια:Γιώργο,με είπες αγάπη σου.
-Γιώργος:Λάθος άκουσες. Ελα,ηρέμησε τώρα!της λέει και τη σφίγγει στην αγκαλιά του και σιγά-σιγα προχωράνε προς το δωμάτιο.
    Αφού ο Νίκος άφησε τη Μαρία στο δωμάτιο,της είπε ότι θα πάει για λίγο σπιτι,να κάνει ένα μπάνιο,να κοιμηθεί για λίγο και μετά να επιστρέψει.
Πριν,όμως,πάει σπίτι του,πέρασε από το γραφείο του γιατρού για να τον ρωτήσει για τα παιδιά.
  -Γιώργος:Γιατρέ,συγγνώμη για την ενόχληση.
  -Γιατρός:Δεν πειράζει,πείτε μου!
  -Γιώργος:Θα ήθελα να μου πείτε για τα παιδιά. Πώς τα βλέπετε τα πράγματα; θα τα καταφέρουν;
  -Γιατρός:Μην ανησυχείτε. Τα παιδιά μπήκαν στην θερμοκοιτιδα για να πάρουν λίγο βάρος. Μόλις τα καταφέρουν,θα μπορέσετε να τα πάρετε στο σπίτι.
  -Γιώργος:Αλήθεια μου λέτε γιατρέ;
  -Γιατρός:Ναι,να μη φοβάστε. Όλα θα πάνε καλά!του λέει κι ο Γιώργος αναχωρεί από το νοσοκομείο ήσυχος.
  Πήγε στο σπίτι του,έφτιαξε να φάει κάτι πρόχειρο,έκανε ένα μπάνιο,ενημέρωσε τους συγγενείς τους δικούς του και της Μαρίας,που δεν ήταν στο νοσοκομείο την ώρα της γέννας για τις εξελίξεις ,κι έπειτα πήγε να κοιμηθεί,ώστε να μπορέσει να πάει στο νοσοκομείο και να κάτσει εκεί όλο το βράδυ πλαι στη Μαρία για να της κρατήσει συντροφιά,γιατί όσο και να μην το παραδεχόταν την αγαπούσε ακόμη βαθιά.