Chapter 27

110 1 0
                                        

(Lance POV)

I can't stop thinking of her, i was supposed to rest right now but she keeps showing up in my mind.  I think I'm really crazy. Magpacheck-up nalang din kaya ako sa psychiatrist? Maybe it could help. Habang nagkokoncentrate ako para makatulog na, bigla nalang dumating sila Mommy kasama si Vince at ang Mommy nya.  Wala na ba akong karapatang magpahinga? My mind is already a mess!

"Prince? What the heck are you thinking?" bungad nya sakin.  She didn't even ask kung kumusta na ang pakiramdam ko.

"Mom. If you're going to act like that, you'd better go home" paki-usap ko sakanya while glaring at Vince.

"You expect me to just go home after hearing this nonsense heroism of yours? Ano ka? Human sheild? You don't have to risk your life like that Lance!!" sermon nya sakin.

"MOM! please shut up..!! Even I can't understand why I did that! Tsaka buhay ko to! kung mamamatay man ako sa kagaguhan ko problema ko nayun" paliwanag ko sakanya.

"Prince! Wala ka sa America to treat your Mom like that! Hindi ka naman pinalaking ganyan ah!" pasigaw ni Tita sakin, mommy ni Vince.

"Ma, hwag ka nang dumagdag" paki-usap naman ni Vince sakanya.

"Bakit hindi mo tanungin yang magaling kong nanay kung paano nya ako pinalaki at tinuruan ng magandang asal? What she taught me is messing around with someone elses life just like how she treated my father! dahil sakanya naging miserable na buhay ko..!" paliwanag ko pointing out how my father committed suicide because of her.

"LANCE ENOUGH!!" Vince shouted kaya napatahimik kaming lahat.  Mom turned away and walked out.

"How dare you slapped those words to your Mom? You don't even know what really happened Prince"  sabi ni tita out of dissapoinment tsaka sumunod kay Mommy.

"You don't have to be like that Prince"  sabi ni Vince bago sya tuluyang umalis.

I just suddenly exploded like that.

(Jessie's POV)

"Hindi ko na talaga alam ang gagawin kay Raffie" sabi ko kay Vince habang pinagmamasdan si Raffie na nakatulala.  

"Tatlong araw na syang ganyan" sagot naman ni Vince. 

Tatlong araw na nga simula nung mabasa nya yung news paper tungkol kay Adrian tsaka yung Fiance nyang si Carla. ilang sandali nagsidatingan na yung mga kaklase namin galing cafeteria. 

"Woah, Adrian is really something, I can't believe he's getting married" sabi ni Maureen.

"Nakakainggit naman yung maswerteng bride to be ni Adrian" sagot naman ni Catherine.

"Pwede bang hwag nyong banggitin yung article na yan!" napatayo kong sabi sakanila kaya napalingon silang lahat sakin. Iniisip ko lang naman si Raffie.

"Hindi lang ikaw ang naapektohan kaya tumahimik ka nalang din pwede? dinadagdagan mo lang eh" sabi naman ni Gelo while glaring at me kaya umupo ulit ako.  Agad namang lumapit sakin si Vince at may binulong.

"Don't push yourself too hard" bulong nya kaya naitulak ko sya ng sobrang lakas.

"Tigil-tigilan mo nga ako!!" asar na asar kong sagot sakanya. 

"Haish! you're no fun at all, wala din si Lance" Sabi nya at biglang nagseryoso na parang sobrang bigat ng dinadala.

"Oo nga pala, matagal ng nakadischarge si Lance ah, hindi pa ba sya papasok?" tanong ko sakanya.

"He was locked up" sagot nya't lumingo-lingo.

"I'm going home" Raffie suddenly told me at agad umalis dala ang gamit nya. sinubukan ko syang pigilan kaso mukhang wala na talaga akong magagawa sakanya eh. 

"Just leave her for now" sabi naman ni Vince na pinipigilan ako. 

(Raffie's POV)

I'm overthinking so much, I don't even know why I'm acting like this and I don't like myself doing this either. Pagdating ko sa bahay nandito narin pala si Kuya Lloyd. 

"Nandito na ako" bati ko sakanya. 

"Raff? can we talk?" he ask while cooking something sa kitchen, tumango lang ako at umupo sa harap nya. 

"Our family isn't doing well right now and I sold our car" sabi nya then I realize na hindi ko nga pala nakita yung kotse namin pagpasok ko dito sa loob, now it makes sense. 

"The company cannot handle it, but they say we're still lucky dahil hindi masyadong malaki ang damages, that's why we need a bit of sacrifices at hindi pa makakauwi si Mama, the company need her para makabangon kahit papano." paliwanag ni kuya kaya tumango lang ako. 

"Raff? okay ka lang ba talaga?" tanong nya sakin. 

"Yeah, hwag ka mag-alala, okay lang ako tsaka tungkol sa allowance ko hindi muna ako tatanggap, gaya ng sabi mo, we need a bit of sacrifices" paliwanag ko sakanya. Gagamitin ko muna yung personal  money ko na nakuha ko sa business plan namin ni Lance. 

"Magpapahinga na ako" sabi ko at umakyat na sa kwarto ko, di nagtagal tumawag naman si Mama. 

"Ma? kumusta na?" tanong ko sakanya.

"We're fine Raff. Kahit papano nakakahanap kami ng paraan para ma revive yung company" paliwanag nya.

"I miss you Ma" mangiyak-ngiyak kong sabi sakanya.

"I miss you too Raff, and sorry that you have to go through this" sabi nya pero wala namang may gusto sa nangyari kaya hindi ito big deal.

"Ma, don't worry about me, magconcentrate nalang kayo ni Papa dyan. Kilala nyo naman ako diba? Walang bagay na hindi ko kakayanin" sabi ko sakanya.

"Yeah I know, anyway I heard from Adrian's Mom that he's getting married soon. Please tell him congratulations for me ha" sabi nya.

"Okay,  I'll tell him" i said before  she hung up the phone.

I really feel empty right now, I think I'm looking for someone to comfort me but I don't know who that someone is. That' why I feel lonlier. Since maaga pa naman naisipan kong pumunta sa plaza dala si Wacky. Matagal tagal narin kasi na hindi ko sya pinapasyal at para narin magpa hangin.

Tumambay ako sa ilalim ng malaking puno habang pinagmamasdan yung ibang kabataan na naglalaro ng basketball, piko, chinese garter at frisbee tsaka sound tripping. Nung mga bata pa kami ni Adrian Naalala kong ginagawa din namin to, ginagawan nya ako ng saranggola at sabay naming papaliparin, pinagtatanggol nya rin ako sa mga bully. Tatakas sa bahay para lang makipaglaro buong araw. Those memories na hinding-hindi ko makakalimutan. Adrian is so good to me kahit pilitin ko pa ang sarili kong magkaibigan lang kami ang sinasabi naman ng puso ko ay imposibleng kaibigan lang kami. While reminiscing those memories I can't help but cry . Ang magagawa ko nalang is to accept the fact and be happy for him. Ilang sandali biglang dumating si Lance.

"Can you stop crying?" sabi nyang nagkakasalubong ang kilay. Kaya agad kong pinunasan ang luha ako. Tumabi naman sya sa inuupuan ko.

"Bat ka nandito? Nabobored ka ba sa bahay mo kaya naghahanap ka ng aasarin?" I said sarcastically.

"Ganyan ba talaga tingin mo sa sarili mo? Pampalipas oras ng iba?" sagot nya.

"Teka? Bat napunta sakin yung usapan, ikaw naman ang tinutukoy ko ah." sabi ko naman dahil baka mali lang ang dinig nya.

"If I just want to kill some boredom bat ako lalapit sayo? marami namang pwede puntahan na mas masaya at exciting? And honestly your the most boring person ever!! Kaya hwag mong isipin na nandito ako para magpalipas oras " sagot nya naman.

"Eh bakit ka nga nandito?" asara na asar kong tanong sakanya.

"Ewan!" tipid nyang sagot.

At nang dahil sa sinabi nya, napaisip ako bigla.

"Is that also the reason why he didn't see me as a woman for him? Because Im boring to deal with? " tanong ko naman sakanya.

"Honestly, Adrian cherish you a lot but he chose a different path siguro dahil yun ang sa tingin nya ang tama. And also There's no thing such as right or wrong from the beggining you'll just realize it when all of it ends. Look forward into it, malay mo may nakalaan pala para sayo" He said and beacuse of that i feel relieved somehow.

Missing Piece of MineTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon