Wolfs 1&2 Voltooid✔

twaalf

Pov Finn
Ik ren door de bossen op weg naar Lena, als zij het huis niet uit mag, ga ik het huis wel in.

Ik kom lanks het oude packhuis en hoor iemand snikken.

En die iemand is Lena..

Ik ren er naar toe en zie dat de tranen over haar mooie gezichtje rollen.

Ze kijkt op als ze mij hoord en schenkt me een waterig lachje.

"Hey Helph!" Zegt ze met een verstopte neus van het huilen.

Ik jank even omdat jk er niet tegen kan dat ze huilt.

Ik ga naast haar liggen en leg mijn hoofd op haar schoot.

Ze aait over mijn kop en kriebelt achter mijn oor.

"Mijn ouders zijn mijn ouders gewoon niet mijn ouders....." mompelt ze.

Ik veer gelijk omhoog en kijk haar schuin aan.

Ik hoop dat ze begrijpt dat ik haar versta.

"Mijn ouders hadden een contract met mijn echte ouders, en die is vandaag afgelopen." Begint ze.

Ik ga weer liggen en wacht tot ze verder begint te vertellen.

"Al mijn spullen houden ze, op deze kleren na. Ik moet het maar zelf uit zoeken..." zegt ze met tranen over haar wangen rollend.

"Dat mensen zo gemeen konden zijn.....Daar heb jij heen last van hè Helph!" Zegt ze lachend op het eind.

Ze moest eens weten....

Pov Lena
Na een tijdje sta ik op, ik moet een plek vinden om te slapen.

Helph staat ook op en loopt achter me aan.

Misschien kan ik naar Thobi?

Ik probeer het gewoon.

Ik loop in de richting van zijn huis en wanneer jk er bijna ben keer ik me tot Helph.

'Ik ga naar Thobi jongen, je kunt je beter verstoppen, want iedereen is bang voor je!' Zeg ik.

Helph lijkt het wel te begrijpen, want hij trippelt de bossen in.

Ik zucht en loop naar het huis van Thobi.

Ik bel aan en Thobi doet open.

"Hey Lena! Sorry dat ik niet lanks ben gekomen, ik had je gebeld maar je nam niet op!" Legt hij uit.

'Ik was in slaap gevallen!' Lieg jk en Thobi knikt.

"Kom binnen!" Zegt hij en ik loop lanks ben heen.

De nare kriebels in mijn buik beginnen weer te komen en ik wip zenuwachtig van het een op andere been.

'Ik moet je wat vertellen, nou ja, 2 dingen eigenlijk...' Zeg ik aarzelend.

Thobi knikt als teken dat ik verder kan gaan.

'Finnheeftmegezoendenikzoendehemterugomdatiknietweetwatikdeedenduwdehemtoenwegennietbooszijnhetsteldenietsvoorenikhouvanje!' Zeg ik in 1 adem.

"Wat?" Vraagt Thobi.

Logisch dat hij me niet heeft verstaan.

Ik zucht en begin te praten, langzaam nu.

'Finn heeft me gezoend en ik zoende hem terug omdat jk niet weet wat ik deed en daarna duwde jk hem weg en niet boos zijn het stelde niets voor en ik hou van je!' Zeg ik terwijl er een traan over mijn wang glijd.

Ik durf hem niet aan te kijken en ik beschaamt naar mijn voeten.

"Ik wist dat hij slecht voor je was!" Zegt hij met op elkaar geklemde kaken.

'Ik wist niet wat ik deed, en ik hou helemaal niet van Finn!' Roep ik wanhopig.

"Het andere was?" Vraagt Thobi zuur.

'Mijn ouders hebben me uit huis gezet omdat ze een contract hadden met mijn echte ouders die vandaag is verlopen en nu heb jk niets meer behalve dit!' Zeg ik naar mijn kleren wijzend.

Er rollen weer tranen over mijn wangen.

Het steekt.

Het steekt diep daar ergens in mij.

In mijn hart.