Wolfs 1&2 Voltooid✔

2. twee

Pov Finn
Ik zie vaag hoe Lena van me weg loopt en ik wil haar achter na.
Maar mijn benen staan als versteend aan de grond genageld.

Ik wil Lena achter na gaan en haar vertellen over haar baby, maar het is te pijnlijk...

Ze denkt dat ze zwanger is van mij, maar...

Ik kan geen kinderen krijgen.
Ik ben zo zwaar mishandeld als kind dat ik niemand zwanger kan maken...

En Lena is al veel langer zwanger.
Misschien heeft ze het niet gemerkt maar ze is het afgelopen halve jaar niet ingesteld geweest...

Dus het kind is van Thobias...

Eindelijk vind ik de controle over mijn benen terug en ik ren achter Lena aan.
Ze kan niet naar de auto want die zit op slot dus ik vermoed dat ze naar onze kamer hier is  gegaan.

Ik ren naar het packhuis en ga naar de bovenverdieping waar onze kamer zich bevind.

Ik loop zacht op de zodat Lena niet schrikt van het geluid.
Ze antwoord niet, maar ik weet dat ze me hoort.

"Lena?" Vraag ik zachtjes, maar weer negeert ze me.
Ik pak de sleutel van de deur en open hem.

Lena licht op het bed met haar gezicht verborgen in 1 van de hoofdkussens.
Ze doet alsof ze me niet merkt terwijl ik naar de andere kant van het bed stap.
Ik ga zitten aan de rand en zeg Lena's naam nog eens.

Wanneer ze niet antwoord breng ik mijn hand naar haar schouder en duw haar zo dat ze me kan aan kijken.
Inplaats van zo te blijven liggen draait ze op haar andere zij waardoor ze mijn blik weer ontwijkt.

'Luister Lena...' Begin ik.
Ik haal diep adem en begin dan met vertellen.

'Ik vind het geweldig om een kind te hebben! Ik wil het al mijn hele leven!' Verzeker ik haar.
Voor dat ik verder kan praten hoor ik haar zachte stem.

"Maar niet met mij..."
Fluistert ze.

De snikken worden nog harder en er trekt een pijnscheut door mijn borst wanneer ik haar zo zie.

'Dat is het niet!!!' Zeg ik tegen haar, maar de negeert me opnieuw.
'Het zit zo...' Begin ik weer.
'Het kind is niet van ons... maar van jouw en Thobias...' de woorden komen eruit als slechts een fluistering...