Wolfs 1&2 Voltooid✔

proloog part 2

Pov Finn
Ik stap uit de bosjes en mijn wolf blijft maar Mate grommen in mijn hoofd.

Ik snap wat hij bedoeld, want een meisje staat voor me met prachtige chocola bruine ogen.

Ik neem haar heerlijke geur in me op.

Aardbeien met vanille ijs...

Ze kijkt me lief aan en ik voel dat mijn ogen goud kleuren.

Ze schrikt ervan, en dat was niet de bedoeling.

De man die haar net nog over haar schouder had loopt op me af.

Ik herken hem, het is een Gamma van een andere roedel.

Ik ben een Alpha en dus machtiger en sterker.

Hij veranderd in een wolf en we beginnen rondjes om elkaar heen te draaien.

Hij haalt uit, maar mist.

Ik haal uit en bijt hem hard in zijn rug.

Er komt een kleine jank uit zijn bek, Maar hij gaat door.

We halen beide uit, maar ik blijf ongedeerd.

In tegenstelling tot hem......

Als ik hem op zijn zwakke plek heb gebeten valt hij op de grond.

Waarschijnlijk niet dood maar bewusteloos.

Ik stap weg van hem en loop op mijn Mate af.

Ze kijkt me bang aan wat me verdrietig maakt.

Ik ga vlak voor haar op de grond zitten.

Ik kan zijn dat ze achteruit wil kruipen, alleen er zit een boom tussen.

Om er voor te zorgen dat ik haar duidelijk maak dat ik ongevaarlijk ben, ga ik naast haar liggen met mijn kop op haar schoot.

Ik snuif haar heerlijke geur op en voel me warm van binnen.

Ik voel dat ze heel voorzichtig haar hand lp mijn kop legt.

Ik zucht verlekkerd terwijl ze mijn vacht streelt.

Ik merk dat ze zich steeds meer ontspant en dat is fijn.

Ik hoor iemand Lena roepen en het meisje reageert erop.

Ik besef me dat ze naar huis moet en ik sta met tegenzin op.

Ze doet het zelfde en loopt het bos uit.

Ze kijkt nog een keer achterom in mijn ogen.

Ik draai me om en loop het bos in.

Pov Lena
De wolf draait zich om en loopt weg.

Ik loop ook naar de weg toe waar kk Thobi had horen roepen.

Sas, Thobi en Cass staan op de weg te roepen.

'Ik ben hier!' Zeg ik terwijl ik de weg op stap.

Ze kijken me allemaal opgelucht aan.

"Wat deed je in de bossen?!" Vraagt Sas overbezorgd.

'Ik uh. ......' zal ik de waarheid vertellen?

'Ik moest....Plassen!' Verzin ik snel.

Ze kijken me raar aan, maar ik negeer het.

'Waarom waren jullie naar me op zoek?' Vraag ik.

Ze lijken uit een soort stranche te ontwaken en Thobi geeft me mijn tas die ik dus blijkbaar was vergeten.

'Thnx!' Zeg ik en pak de tas aan.

'Ik ga naar huis, ik ben heel moe!' Zeg kk.

Ze knikken begrijpelijk en lopen de andere kant op.

Ik woon als enige afgelegen, wel ik de buurt van de stad.
Ik loop naar huis, en mijn gedachte dwalen af naar net.

Alsof de wolf het aanvoelt, hoor ik een wolvenhuil.

Zo een die je altijd hoort als je op de poot van een hand gaat staan.

Een pijnlijke....