Wolfs 1&2 Voltooid✔

eenendertig

Pov Finn
Ik draai me verschikt om naar de bron van de stem.

De Alpha staat voor me en kijkt me boos aan.

Ik slik hoorbaar voordat ik begin te praten.

'Je kunt best zien wat ik doe!' Zeg ik fel.

"Maar je denkt toch niet dat je dat plan kan voorzetten? Óf wel!?" Vraagt hij spottend.

Die deed pijn.

'Toevallig wel!'

Ik trap de deur open die ik net al van het slot had gehaald en zie een geschrokken Lena op bed zitten.

Haar blik lijkt opgelucht als ze mij ziet en jk ren op haar af.

Ik trek haar bij haar arm mee naar het raam en ik spring erdoor heen.

Het gebroken glas laat schrammen achter op mijn benen en armen.

Ik hoor Lena gillen als ik haar mee trek en we vallen naar beneden op het plein.

Ik land met mijn voeten op de grond en zet snel mijn handen onder de rug en knieën van Lena.

Ik zie dat ze nog een beetje van de schrik moet bekomen, maar door mijn ontblote boven lijf raakt ze afgeleid.

'Mooi uitzicht hè?' Vraag jk met een jongens achtige grijns.

Ze bloost en draait haar hoofd weg.

'Je bent schattig als je bloost!' Fluister ik in  Haar oor.

Helaas hebben we niet veel tijd samen, omdat de Alpha nog steeds achter me aan zit.

Ik zet Lena op de grond en en vertel haar te veranderen.

"Waarom? Wat gaan we doen? Waar gaan we heen?" Vraagt ze verward.

'We gaan hier weg terug naar huis!' Verzeker ik haar.

"We moeten Tad meenemen!" Roept ze en daarna rent ze weg in de richting van het roedel huis waar me net uitkwamen.

Niet nu!

'We moeten gaan Lena! We kunnen niet op Tad wachten!' Roep ik naar haar, maar ze negeerd me.

Ergens voel ik een sterk van jaloezie dat ze liever bij Tad js dan bij mij.

Ik ren haar achter na het roedel huis in.

Ik kijk vlug om me heen en zie haar de keuken in rennen.

Ik ren achter haar aan en kom bij de keuken, ze staat met haar armen om een jongen heen en kijk hem diep in zijn ogen.

Mijn jaloezie groot met de seconde, en het liefst zo ik die jongen ruw van Lena weg duwen, maar ik hou me in.

'We moeten gaan Lena!' Zeg ik nors met op een geklemde kaken.

"Ga je mee?" Vraagt Lena aan Tad, maar die schud tot mijn opluchting zijn hoofd.

"Mijn roedel en Mate is hier!" Zegt hij.
Lena krijgt tranen in haar ogen en ik word steeds woedender, omdat Tad de bron van haar pijn is.

"Dus je bent liever bij je roedel dan bij je bloedeigen zusje?" Vraagt Lena net niet huilend.

Ook al heeft ze pijn, haar woorden stellen me een beetje gerust, het is haar broer maar.

Opeens woorden mijn handen vast gegrepen en een hand met een zilveren mes word tegen mijn keel gedrukt.

"Geef me Lena, of hij gaat eraan!"