Wolfs 1&2 Voltooid✔

zeventien

Pov Finn
Ik loop door het bos heen en ruik de heerlijke geur van Lena.

Ik zie haar lopen door de op elkaar staande bomen.

Zoekend.

"Helph?" Roept ze.

Ik weet dat ze mij zoekt, als wolf.

Maar ik laat haar, ik kan haar niet zien zonder te weten dat ze niet van me houd.

Niet van de Finn kant.

Slechts van de Helph kant, mijn wolf kant.

Ik hoor dat Lena zachtjes snikken en ik vraag me af wie haar  pijn heeft gedaan.

Ik sluip iets verder naar de bosjes waar Lena achter staat en kijk naar haar prachtige lichaam.

"Helph?"

Shit!

Ze heeft me gezien.

Snel draai ik me om en ren weg de richting van mijn pack op.

Ik hoor voetstappen achter me en werp een blik achterom.

Ze rent achter me aan met tranen jn haar ogen.

Ik zou haar zo graag willen troosten....

Maar ze houd niet van me.

Ik geef een harde grom om haar duidelijk te maken dat ze weg moet blijven.

Ze schrikt er duidelijk van en gaat stil staan.

Ik kijk weer achterom en zie dat Lena tegen een boom aan zit met haar knieën naar haar borst gedrukt.
Haar armen erom heen geslagen, snikkend.

Ik laat mijn wolf, die trouwens Helph heet, de controle overnemen en die gaat zijn gang.

Ik ga slapen wetend dat Helph zich wel red.

Pov Lena
Ik laat me huilend tegen een boom aan zakken.

Ik ben een vreselijk mens!

Zelfs Helph wil me niet meer zien.

Ik huil net  zo lang totdat ik in slaap val en wanneer jk weer wakker word is het al donker.

Ik sta moeizaam op en kijk tussen de bomen door omhoog.

Ik moet ergens heen!

Ik loop een kant op, geen iedee waarheen.

Maar op begeven moment kom ik een grot tegen.

Ik ga ernaar binnen en zie dat er ene gat in het plafond zitten.

Ik loop er naar toe en kijk omhoog.

De volle maan laat haar stralen precies door het gat schijnen.

Het ziet er bertoverend, en vreselijk romantisch uit.

Ik laat me zuchtend op de grond zakken.

Ik ben een soort van een....

Wees?....

Ik kijk weer omhoog en voel ineens een stekende pijn door mijn been trekken.

Het voelt alsof er een bot in heel veel stukjes breekt.

"Dat is ook wat er gebeurt!" Zegt Stella kn mijn hoofd.

Ik snap niet goed wat ze bedoeld, hoe kan er nou een random bot breken?

Veel tijd om na te denken heb ik niet, want nu trekt de pijn vanuit mijn arm door mijn lichaam.

En zo gaat het verder, alsof alle botten een voor een breken.

De pijn is hels.

Als ik denk dat het ergste geweest is, begint er opeens haar uit mijn lichaam te groeien.

Het lijken de haren van een.....wolf?

Als dat ook bijna voor bij is heb ik even heel veel pijn, maar daarna is alle pijn over.

Ik kijk naar mijn armen, maar ze zijn weg.

In plaats daar staan er 2 harige poten.

Ook mijn benen zijn vervangen en ik voel je licht in mijn hoofd worden.

Ik bedenk me dat ik op weg hierheen een meertje tegen was gekomen.

Ik loop erheen en kijk in het water die mijn spiegelbeeld reflecteert.

In plaats van een mensen meisje, staat er een grote witte wolf met een zwarte treep die door het linker oog trekt.

Ik merk dat ik zwart begin te zijn, en daarna is alles weg...