Wolfs 1&2 Voltooid✔

2. zeventien

Pov Finn
Ik kon alles zien, alles wat Lena deed.

Ze liep als mens een grot in, en ik volgde haar en verborg mezelf in de schaduwen van de nacht.

Ik zag hoe ze onder de maan stond toen ze voor het eerst veranderende.

In een wolf...

Ik heb nooit geweten dat ze een weerwolf was, haar geur leek ook menselijk.

Misschien dat door de maan veranderde.

De maan godin zag haar daar en heeft haar waarschijnlijk in een weerwolf veranderd.

Ik heb gezien hoe ze naar het water liep en haar prachtige wolf aanschouwde.

Een witte wolf met blauwe heldere ogen, net als de mijne.

Alleen liep er een zwarte streep door haar oog.

Als een litteken.

En nu, nu ligt ze in mijn armen.

Ze was flauwgevallen en jk kon het niet laten om haar mee te nemen.

Het is en blijft mijn Mate!

Ik loop naar mijn huis en ga er naar binnen.
Ik loop naar mijn eigen kamer en leg Lena neer op het bed.

Ik doe mijn pyjama aan en kom vervolgens naast haar liggen.

Door de vermoeidheid, en het verlies van bewustzijn is ze terug veranderd in een mens.

Ik sla mijn armen om haar prachtige lichaam heen en val zo in slaap.

Ik schrik wakker. Ik zit op de stoel naast Lena's bed. Ik ben verward. Dit is toch helemaal niet de plek waar ik in slaap ben gevallen? Of wel.

Ik dacht dat mijn wangen nat zouden zijn van tranen bij de gedachte aan een van de momenten dat Lena nog wist wie ik was.

Maar ik voel niets. Mijn wangen zijn kurkdroog. Als of ik dagen niet heb gehuild. Maar dat kan helemaal niet?

Lena slaapt alweer. Het is ook niet heel gek. Want het is al donker. Ik ben ook moe. En ik zou het liefst nog even door willen slapen! Maar ja. Ik ben klaar wakker. Terwijl ik naar Lena's gezicht kijk. Er zitten een paar wonden die netjes afgeplakt zijn. Maar ook zie ik een litteken. Een soort streep over haar oog en hij zorgt ervoor dat er geen haren meer groeien op een stuk van haar wenkbrauw. Net als de zwart streep over haar oog wanneer ze in haar wolf veranderd.

Terwijl ik naar haar ogen kijk gaan ze langzaam open. Ik sta meteen op. Omdat ik weet dat ze bang voor me is. Ik wil weg lopen om er voor te zorgen dat niet schrikt. Maar ze dood iets heel anders.

'Fin!' Zegt haar heldere stem. Het lijkt wel alsof ik haar stem in geen jaren meer heb gehoord. Het voelt alsof dat ene woordje een enorme last van mijn schouders haalt. Ik draai me meteen om en ren zo hard als ik kan naar haar bed. Ze weet nog wie ik ben!

'Ik dacht echt dat ik je kwijt was!' Zeg ik met tranen van geluk op mijn wangen.
'Maar ik leef nog. Het zou heel knap zijn als ik dood zou gaan. Godinnen bloed weet je nog!' Zegt ze grappend. Maar ik kan er niet echt om lachen.

'Maar je wist niet meer wie ik was... Ik was bang dat alles weer over nieuw zou moeten gaan...' Zeg ik zachtjes.

'Maar ik ben net wakker. Hoe kon je dan weten dat ik je was vergeten?' Vraagt Lena met en frons in haar gezicht.

'Je was een paar uur geleden nog wakker. Toen was je bang voor me...' Zeg ik tegen haar.
'Dat kan niet...' Zegt ze.

Op dat moment komt er een dokter binnen. 'Je bent uit je coma geraakt!' Zegt hij.

Nu vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Het was een droom. Het was allemaal een droom!

'Het gaat allemaal weer goed met de baby. Het is werkelijk een wonder!' Zegt de dokter. Ik vlieg Lena zielsgelukkig om de hals.

'Er Thobi dan?'  Vraagt Lena voorzichtig. 'U bedoelt Thobias?' Vraagt de dokter. Lena knikt. 'Hij is helaas over leden aan een over dosis axercise. Hij wilde de pijn verzachten omdat hij zich schuldig voelde voor wat hij je aan heeft gedaan..' zei de dokter treurig. Maar ik kan er niet eens verdrietig om zijn!

Mijn mate leeft nog. Mijn baby leeft nog. En Thobias kan Lena nooit meer iets aan doen!!

---------------------
Hey weer een hoofdstukje. Maar het verhaal loopt wel echt ten einde. Nog 1 hoofdstuk en dan een epiloog. Want ik wil het graag afsluiten, want ik ben al zo lang bezig met dit boek! 😅

XxLiefs!