Η Πεντάμορφη και τα Τέρατα

Κεφάλαιο 22

"Λοιπόν" άρχισε η Άτη και ένα χαμόγελο απλώθηκε στα χείλια της. "Μια φορά και έναν καιρό" άρχισε να λέει τραγουδιστά. "Γεννήθηκε ένα κοριτσάκι. Τα μαλλιά της ήταν κατάμαυρα σαν τα κοράκια και το δέρμα της τόσο λευκό σχεδόν νεκρικό. Είχε δύο καταγάλανα μάτια που μπορούσαν να σε ξεγυμνώσουν από την σάρκα σου και να δουν μέσα στην ψυχή σου". Τα μάτια της έκατσαν πάνω στην Κάθριν και χαμογέλασαν ειρωνικά. "Κυ-ρι-ο-λε-κτι-κά".

"Είχε ένα χάρισμα αυτό το κορίτσι, μπορούσε να βλέπει την αύρα του κάθε πλάσματος. Ένα ιδιαίτερο χάρισμα που έχει μόνο μια κοπέλα να γενιά κι αν το ανακαλύψει ποτέ στην ζωή της. Αυτό το χάρισμα πηγαίνει τόσο πίσω όσο και η ιστορία του κόσμου και είναι δημιούργημα της ίδιας της μαγείας. Μιας μαγείας τόσο καθαρής, σχεδόν κρυστάλλινης". Κοίταξε τα αδέρφια Κάρσκεϊλ. Ο Τζούλιους άρχισε να χάνει το χρώμα του. Ο Λούσιους κοίταζε το πάτωμα αποφεύγοντας κάθε επαφή με οποιονδήποτε. "Δεν τις εξηγήσατε για το χάρισμα της; Τς τς τς τς" πλατάγισε την γλώσσα της. "Ευτυχώς που είμαι εγώ εδώ γλυκιά μου".

"Ξέρεις τι μπορεί να κάνεις αυτή η καθαρή λευκή μαγεία;" ρώτησε την Κάθριν. "Τα πάντα!" έκανε μια στροφή γύρω από τον εαυτό της. Πλησίασε την Κάθριν. Πέρασε ένα δάχτυλο από το μάγουλο της. "Τα πάντα!" ψυθίρησε στο αυτί της. "Οτιδήποτε δεν μπορεί να κάνει η μαύρη μαγεία και πίστεψε με η μαύρη μαγεία μπορεί να κάνει τα παντά ήδη. Φαντάσου τις πιθανότητες. Φαντάσου πόσο μπορείς να αλλάξεις όλο τον κόσμο με μια μόνο σταγόνα λευκής καθαρής μαγείας. Με μόνο μία". Ο ενθουσιασμός την κατέλαβε. Τα μάτια της είχαν μεγαλώσει και γυάλιζαν. "Όμως εμείς σαν λειτουργοί της μαύρης μαγείας δεν μπορούμε να παράγουμε λευκή" τα μάτια της σκοτείνιασαν. "Εκεί μπαίνεις εσύ Κάθριν, το αξιαγάπητο μαυρομάλλικο μωράκι". 

"Στην αρχή έπρεπε να σου ενεργοποιήσουμε αυτήν την ιδιότητα για να σιγουρευτούμε ότι την κατέχεις. Αν και τα τόσο γαλάζια μάτια σου είναι ένα από τα χαρακτηριστικά. Αν θυμάσαι κανένας από την οικογένεια σου δεν έχει τέτοια μάτια". Η Κάθριν το είχε παρατηρήσει όταν ήταν ακόμα πολύ μικρή. Όλοι είχαν μαύρα μάτια και εκείνη είχε γαλάζια σχεδόν λευκά. Δεν την πείραζε όμως ένιωθε διαφορετική. Η γιαγιά της όμως βασιζόταν σε αυτήν την διαφορά για να την κατηγορεί ως μάγισσα και να την εξευτελίζει λέγοντας ότι δεν είναι δικό τους παιδί, τους το πέταξε ο διάβολος επειδή δεν την ήθελε.

"Αχ πότε ήταν;" έκανε ότι σκέφτεται. "Ήσουν νομίζω 5 χρονών; Ένα στρουμπουλό κοριτσάκι με μια αγάπη στα γλυκά. Μια γυναίκα σε πλησίασε και σου έδωσε ένα γλυφιτζούρι. Θυμάσαι;". Ναι, όντως θυμόταν. Θυμόταν την ψιλόλιγνη ξανθιά κοπέλα που την πλησίασε. Θυμόταν το στρογγυλό γλυφιτζούρι με την γεύση φράουλας. Θυμόταν πως ευθύς άλλαξε το πρόσωπο της γυναίκας και άρχισε να τρεμοπαίζει σαν ένα αστέρι λίγο πριν ξαφανιστεί στον ουρανό. Θυμόταν τον κατάμαυρο καπνό που άρχισε να αναδύεται από όλες τις τρύπες του προσώπου του και να αντικαθιστά το κεφάλι της. Θυμόταν ότι φώναζε φωτιά φωτιά και παραπάτησε πέφτοντας στα πισινά της και σκίζοντας το καινούργιο της φόρεμα. "Εγώ ήμουν" η Άτη φαινόταν πολύ περίφανη για το κατόρθωμα αυτό. "Μείγμα από πικραμύγδαλο και βότανα, με λίγο φράουλα για την γεύση. Δυνατό ξόρκι και χρειάστηκε μόνο μία γλειψιά. Τίποτα παραπάνω".