Stalker (Justin Bieber story)

-

Ik pak het mobieltje van het kastje. Er zit een dikke scheur in het scherm maar hij doet het nog. Ik haal hem van vergrendeling af en kom op spraakrecorder uit die nog steeds loopt. Ik druk op stop. Waarom heeft ze hierop gedrukt? Ik druk op afspelen. "Ik hoopte al dat jij en Justin elkaar leerde kennen, ik kon niet wachten om eindelijk mijn plannen uit te voeren." Een harde lach galmt door de kamer en ik weet precies van wie hij is. "Jullie allebei breken, en het werkt." Weer die lach. "Ik heb ze geholpen weet je dat? Ze geholpen om je kapot te maken, maar toen maakte het je niks meer uit, ik heb gezorgd dat je verliefd werd op Justin, en hij op jou, want als de een dood is gaat de ander ook  en dat zou héérlijk zijn." Er is een stilte en ik hoor gekraak voordat hij verder gaat. "Moeilik was het niet. Ik krijg een kans en die verpest ik niet." Een gil galmt door de kamer en ik schiet rechtop. "Ik háát je, net zo erg als Justin." Een steek gaat door mijn borst, ik dacht dat hij om me gaf. Een traan rolt over mijn wang. Ik hoor een klap en een gil, nog een klap en een gil. "Je gegil klinkt als muziek in mijn oren." Weer die vertrouwde lach die ik zo vaak heb gehoord. Een klap en veel gekraak. Het geluid wordt zachter en ik hoor gehuil en gebonk. Een deur gaat open, ik hoor gekraak en een auto met piepende banden wegrijden. Ik druk op stop en storm de kamer uit opzoek naar Lynn. Maar inplaats van Lynn is daar Scooter. Ineens heb ik zoveel kracht. Ik duw hem tegen de muur en hij kijkt verschrikt op. "What the fuck is je probleem?!" Schreeuw ik tegen hem en duw hem weer tegen de muur. "PRAAT TEGEN ME!" Hij begint te lachen wat me nog bozer maakt. Ik duw hem nog harder tegen de muur. "Dacht je echt dat ik je aardig vond?" Lacht hij. "Wat kan ik goed acteren, applausje voor mezelf." Ik weet dat hij zou klappen als hij de kans kreeg.