Stalker (Justin Bieber story)

- O

[Justin's pov]

Ik loop de zaal binnen en iedereen begint te klappen. Ik glimlach en ga zitten, wat een plezier om weer een interview te doen, not. Laat mij maar buiten al die interviews en award shows, ik doe dit voor mijn beliebers. Zonder hun was ik al lang gestopt. Ik geef ellen een knuffel en ga zitten. Een beetje nep glimlachen en iedereen gelooft het, wat een makkie. "Welkom Justin, hoe gaat het met je?" "Prima" zeg Ik en glimlach. "Weet je het zeker? Een paar dagen geleden leek het anders niet zo." Ze wijst achter zich en ik draai mijn hoofd, er staat een foto dat ik tegenover Alicia sta, tranen in mijn ogen, shit hoe ga ik hier nou weer op reageren? Ik staar naar de foto, Alicia. Ze leek zo anders de eerste keer, maar toen wist ik haar verhaal nog niet, alleen de keiharde buitenkant, zoals de wereld van mij weet, ze weten niet hoe ik me voel, en dat willen ze ook niet weten, wat maakt hun het uit? Weer iemand depressief gemaakt, ze zijn trots en kunnen me toch alleen maar uitschelden, ze wachten op de volgende grote fout die ik ga maken zodat ze me weer uit kunnen lachen. "Soms heb je slechte dagen, ik voelde me gewoon niet goed die dag." Ik hoop dat ze mij geloven, wat een leugens weer. Ellen glimlacht, "ik denk dat de hele wereld dit wel wil weten, wie is het meisje? Dit was de eerste keer dat we haar zagen in je leven, maar we zien haar steeds vaker." Alicia. "Alicia, haar naam is Alicia, ik ontmoette haar op straat en ja, we zijn vrienden geworden." Ik glimlach, en deze keer is hij echt. Het voelt fijn om over haar te praten, nee ik ben niet verliefd, maar ik weet gewoon dat ze een goede vriendin is en ik ben blij dat ik haar ergens mee kan helpen. "Justin, vertel ons eens, hoe denk je over de wereld waar jij in zit?" Ik denk dat het een kut wereld is, waar je niet in terecht wilt komen, ik snap niet dat mensen beroemd willen worden want het is vreselijk, ze laten de slechte jij zien en zo ga je kapot, ik wil niks liever dan stoppen, me afsluiten van die wereld en opnieuw beginnen maar ik doe het niet. Ze maken me depressief en ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wou dat mensen konden zien hoe ik me voel, en me helpen. Dat wou ik zeggen, maar ik doe het niet. "Ik kijk niet echt naar wat er gebeurd, ik doe het voor mijn beliebers." Een paar meisjes beginnen te gillen. Ze stelt nog een paar vragen en dan neem ik afscheid. Eindelijk. Ik haat interviews. Backstage pak ik mijn mobiel en kijk of ik nog en bericht van Alicia heb, niks. Maar wel van onbekend...

Onbekend; he, wie past er nu op dat kleine meisje? ;) Ik zie niemand, alleen Alicia, en ze kijkt heel mooi tv. - O

Ali. Ik bel haar maar ze neemt niet op, shit. Scooter we moeten naar Alicia! Roep ik en ren naar buiten, ik probeer haar weer te bellen, maar ze neemt niet op.

SNELLER! Roep ik en bel Alicia nog een keer, geen geluidt. De studio was niet ver van mijn huis vandaan dus ook niet van Alicia. Eindelijk rijden we de straat in. Scooter stopt voor het huis en ik staar naar de ambulance voor me, een traan rolt over mijn wang, ik ben te laat, het is mijn schuld, ik had haar moeten beschermen.