Stalker (Justin Bieber story)

-

Justin's pov

Vandaag is het concert, waar ik me zo op had verheugd maar op dit moment heb ik er totaal geen zin in. Het gesprek gister met Olivia ging anders zoals ik had verwacht en ik wil helemaal geen vrienden met haar zijn. Ze heeft beloofd om naar het concert te komen, samen met haar vriendin Roos en met Dylan. Ik kijk rond de kleedkamer en laat me zuchtend op de bank vallen. Gelukkig heb ik me al omgekleed en hoef ik pas over 20 minuten op. "Justin er zijn mensen voor je!" Schreeuwt iemand vanaf buiten en niet veel later gaat de deur open. Er komt een meisje met een big smile binnen lopen, daarachter loopt een jongen en als laatste komt Olivia binnen. Ze kijkt me niet aan maar kijkt om zich heen."Hi ik ben Roos, maar ik heb je gister al ontmoet en oh my god ik kan nog steeds niet geloven dat ik gewoon hier voor je sta en je een levend wezen bent en oh my god je bent zo perfect en ik kan niet stoppen met lachen en ik heb zo veel zin in dit concert en ik hou zo veel van je en..." "Stop met praten Roos." De jongen legt zijn hand op Roos haar mond. "Ik ben Dylan." Hij steekt zijn hand uit die ik schud en ik glimlach kort. Dylan laat Roos los en steekt zijn handen in zijn zakken. Olivia lijkt nerveus en kijk nog steeds om zich heen zonder ook maar één moment naar mij te kijken.

Olivia's pov

Ik kan gewoon niet naar hem kijken. Het voelt zo raar, ik wil helemaal geen vrienden met hem zijn. En ik wil hier helemaal niet zijn. Ik wil mijn bed in, huilen en de meest zieligste films ooit kijken, me helemaal vol eten met chocolade voor mijn verdriet. Roos blijft maar doorpraten, oh ik zou haar zo graag willen slaan op dit moment zodat ze haar kop houdt. De deur gaat open en er komt een man binnen. "Justin ben je klaar? Je moet zo op." Hij wil de deur weer dicht doen maar komt dan weer binnen lopen. "Jullie zijn vast de vrienden van Justin, het is ook een beetje raar als ik me niet voorstel. Ik ben David Smith, de nieuwe manager van Justin, zijn jullie klaar om naar de zaal te gaan?" Vrienden. Ik ben gewoon een vriendin, niks liefde. Niks relatie. Gewoon een vriendin. Ik geef hem een hand en een fake smile en we lopen achter hem aan. Voor we de kamer verlaten draai ik mijn hoofd om naar Justin te kijken maar die staat voor de spiegel zijn haar te fixen. Ik trek de deur achter me dicht en loop achter David aan. De zaal is vol en iedereen gilt. Normaal zou ik er geen problemen mee hebben gehad, maar nu bezorgd het me een flinke hoofdpijn. Een bewaker leidt ons verder tot we helemaal vooraan staan. Ik kan Justin nu gewoon perfect zien, als hij op het podium staat. Maar hij is er nog niet, en hij zou een minuut geleden al moeten beginnen. "Justinnn?" Iedereen wordt zenuwachtig. De tijd tikt langzaam voorbij maar hij is er nog steeds niet. Zou er iets zijn? "Olivia?" David staat ineens voor me en ik kijk op. "Zou je even mee willen lopen?" Ik klim over het hek en loop achter hem aan. Ondertussen is iedereen zijn naam gaan schreeuwen. "Wat is er? Is er iets met Justin??" Vraag ik bezorgd terwijl we nu backstage lopen. "Justin wou met je praten." Dat is alles wat hij zegt tot we voor de deur staan. Ik loop de kleedkamer in zonder aan te kloppen en tref Justin aan op de bank met zijn hoofd in zijn handen. "Justin is alles goed?" Ik loop naar hem toe en ga naast hem zitten. "Heb je ergens pijn? Is er iets mis? Je kunt me alles vertellen!" Hij kijkt op. "Wil je weten wat er is? Wil je de waarheid weten?" Ik knik zacht en kijkt hem aan. Hij kijkt naar zijn handen. "Ik hou van je Olivia, ik wil geen vrienden zijn, ik wil je niet kwijt, en hoe hard ik ook probeer om je te vergeten, je komt altijd terug. Ik hou zo veel van je Olivia." Ik kijk hem aan met tranen in mijn ogen. Wat hij net allemaal zei, is precies hoe ik me ook voel. Ik kan niet zonder hem. Nooit. Ik pak zijn gezicht tussen mijn handen en druk mijn lippen op die van hem. "Ik zou nooit gewoon vrienden met je kunnen worden, mijn gevoelens zijn sterker dan ooit. En dat zullen ze ook altijd blijven." Fluister ik voordat ik mijn lippen weer op die van hem druk. Echte liefde heeft geen einde.

The End

------

Hi!

Oke dit was het. Toch nog een goed einde ;) Maar dit was het dus voor eerst, ik stop ermee :( Mijn opleiding, verpleegkunde, is gewoon te moeilijk en zwaar en heb er alle tijd voor nodig die ik heb en daarom heb ik echt geen tijd meer om te schrijven, mijn inspiratie raakt ook langzaam op en ja, ik moet toch een keer stoppen dus dit lijkt me een goed moment. Ik wil jullie bedanken voor alle lieve comments en likes! Jullie zijn de beste! Natuurlijk blijf ik zelf wel op wattpad lezen en misschien lees ik jouw verhaal ook wel! Je kunt het altijd vragen, of tips vragen. Ik lees alles! Nogmaals bedankt voor alles, het was echt super om deze verhalen te schrijven. Ik hou van jullie en oh my god ik ga dit missen.

Kusjesss Marieke