Maanvlucht

29. De dag van de waarheid

We hadden die dag allemaal het gevoel dat we een vriend hadden verloren. Zo konden we Huan inmiddels wel noemen: een vriend.

Onze eerste ontmoeting was weliswaar wat stuntelig geweest, maar van al mijn kamergenoten was Huan de enige op wie ik nooit kwaad was geweest. Hij was een blanke pit zonder ruwe bolster. Hij wekte steeds een soort mededogen op, een gevoel dat je deed ontdooien in een wereld van innerlijk oorlogsgeweld. Toch kon hij altijd verrassend uit de hoek komen.

Dat heeft hij nog maar eens bewezen.

Twee uur geleden vond de invasie op de controlekamers plaats. Larsson had een groep van zeker zeventig Tribuni bij elkaar kunnen scharen en samen hadden ze een plan uitgewerkt om de kampleiding onder druk te zetten. Ik heb nooit geweten wat dat plan juist inhield, aangezien mijn kamergenoten en ik het strijdgewoel al veel eerder hadden verlaten.

'Ik begrijp niet hoe hij zo idioot kon zijn,' zei Francesca, meer weemoedig dan fel. 'Die gaat dan zogezegd naar een prestigieuze school voor begaafde kinderen, maar van van het leven weet hij niks.'

'Het was inderdaad een domme beslissing,' zei Masani zacht.

Mijn kamergenoten en ik zaten in in een onregelmatige kring op onze kamer. Ikzelf leunde tegen een muurtje rond het bed van Francesca. Ondertussen was het al laat in de avond en was het enige dat de kamer verlichtte het zwakke schijnsel van de maan. Die o zo verdomde maan.

'Ik denk dat ik wel begrijp waarom hij het gedaan heeft.'

Iedereen keek me aan.

'Die jongen was gewoon wanhopig,' zei ik, bijna op fluistertoon, niet geïntimideerd door de blikken die op mij gericht waren. 'Hij wist maar al te goed dat hij geen schijn van kans meer maakte om geselecteerd te worden, want hij had me gisteren nog gezegd dat al zijn testen tot dan toe vreselijk waren verlopen. Jullie weten toch ook nog dat hij al na de eerste proef met een mitella moest rondlopen?'

Daarop was een kort gegrinnik hoorbaar in de kamer, dat weliswaar meteen afstierf in de ijle lucht van herinneringen.

Ik ging verder. 'Als er dan plots een Larsson opduikt die iedereen opzweept met zijn strijdvaardige woorden, dan kan ik begrijpen dat je terug een sprankeltje hoop krijgt en meegaat in die gedachtestroom. In feite had hij niets meer te verliezen.'

'Ieder weldenkend mens wist toch dat het plan geen enkele kans op slagen had?' zei Francesca. 'Voor zover er al een plan was.'

'Het was dat of horen dat je op een aarde achterblijft waar je je niet thuis voelt.'

'Nu móet hij wel op aarde blijven,' mompelde Masani.

Daar leek het inderdaad op. Toen Larsson en zijn gezellen de controlekamers bestormden, werden ze in een paar seconden tijd uitgeschakeld door de kampleiding. Natuurlijk, dat is niet moeilijk als je al uren op voorhand op de hoogte bent van alles. Er was niet meer nodig dan een chip en een druk op de knop om een hele protestactie aan banden te leggen nog voor de protestvoerders doorhadden dat ze verloren hadden. Een halfuur later stond er al een vrouw in onze kamer die met robotische bewegingen de bagage van Huan met zich meenam.

'Ze hebben ons gewoon goed te grazen genomen, 'zei Elias op beheerste toon.

'Zeg dat wel.' Francesca had haar armen over elkaar gekruist. 'Die vuile rat van een Larsson was gewoon een spel, geregisseerd door de kampleiding zelf. Ik vond die jongen al griezelig, maar dat zelfs hij slechts uit chips en draden bestond... Voor hetzelfde geld zijn jullie ook allemaal robots.'

'Maak je geen zorgen, Frans. ' Masani kneep in zijn huid. 'Naar mijn weten ben ik nog steeds van vlees en bloed. Je mag het altijd eens komen nakijken als je wilt.'