Maanvlucht

11. De kennismaking

Mijn voetstappen echoden als een zware ademhaling door de gangen. Voor me liep een jonge vrouw, die met strakke pas doorstapte en niet achterom keek om na te gaan of ik nog achter haar liep. Ik vroeg me af of ze het zelfs zou merken als ik plots zou besluiten haar niet meer te volgen en weg te stappen. Hoewel haar uiterlijk warm en menselijk leek, had ze een robotachtige manier van stappen. Misschien was ze wel gewoon een robot.

Ik versnelde mijn pas een beetje om haar in te halen. Het was rustig in de gang. Vooraf had ik gedacht dat er druk verkeer van Tribuni zou zijn die elk om beurt weggeleid zouden worden, maar samen met de vrouw was ik er de enige menselijke gedaante. Als je die vrouw tenminste al als menselijk kon beschouwen.

We stopten voor een metalen deur aan het einde van de gang. De jonge vrouw hield haar vingerafdruk tegen een plaatje naast de deur en terwijl diezelfde deur enkele seconden later open zwaaide, draaide ze zich naar me om en deed het gebaar dat ik binnen mocht komen. De ruimte had iets weg van een donkere bezemkast, maar was duidelijk slechts bedoeld als wachtruimte voor het echte werk.

De vrouw wees naar een deurtje in de rechterhoek. 'Daarachter gaat de kennismakingsronde door,' zei ze, zoals ze dit riedeltje waarschijnlijk al tientallen keren had herhaald. 'Ik kan je nog niet te veel verklappen over wat er precies zal gebeuren, maar dat wordt weldra wel duidelijk. Gewoon rustig blijven en dan komt alles wel goed.'

Ik knikte.

'Wel moet ik je vragen of ik even een chip in je nek mag planten.' Ze rommelde even in een lade tegen de muur en graaide er een rechthoekige chip uit, die nog verpakt was in een plastieken omhulsel dat ze er meteen aftrok. Dan nam ze een vreemd voorwerp in de vorm van een soort spuit en ze bevestigde de chip op het hoekige uiteinde. 'Hiermee kan ik de chip makkelijk door je huid duwen, zonder dat ik daarvoor je hele nek moet opensnijden - geloof me, we willen het niet lastiger maken dan het al is. Het kan even een drukkende pijn veroorzaken, maar normaal gezien is dat meteen over. De chip is zo gemaakt, dat hij meteen door je huid wordt geabsorbeerd.'

Ik was nooit bang geweest van een prik, maar de aanblik van het spuitvormige hulpmiddel deed me toch even huiveren. 'Waarvoor dient die chip?' vroeg ik. Als er een hele chip door mijn nek geboord werd, wilde ik op zijn minst wel weten waarom.

'Op die manier kunnen we al je condities bekijken, zodat we een analyse kunnen maken van zowel jouw mentale als fysieke toestand in deze en de volgende proeven.' Toen ze merkte dat ik me niet op mijn gemak voelde, probeerde ze geruststellend te glimlachen. 'Maak je maar geen zorgen, binnen twee weken sterft de chip normaal gezien uit zichzelf af zonder dat je er iets van zal merken.'

Dat stelde me niet bepaald gerust. Ik vond het een enge gedachte dat ik constant zou worden bespied en bestudeerd; het gaf me het gevoel dat ik naakt was, alsof ik het laatste beetje vrijheid moest afgeven dat ik nog overhad. Toch was het duidelijk dat het niet veel zin had om me hier tegen te verzetten.

De vrouw hulde haar handen in latex handschoenen en hield de spuit tussen haar duim en wijsvinger. 'Ben je klaar?'

Ik knikte en streek het haar in mijn nek opzij, waarna ik de andere kant opkeek. Niet veel later voelde ik de met latex bedekte vingers van de vrouw over mijn nek glijden, tastend naar de goede plaats om de chip er in te plaatsen – ik kon haar in ieder geval niet verwijten dat ze bruut met me omging. Voor ik het goed en wel doorhad, voelde ik een stekende pijn door de zenuwen van mijn nek trekken. Enkele seconden later was het voorbij en trok de hand van de vrouw zich terug.

'Zo, dat was het. Hopelijk deed het niet te veel pijn?'

Ik schudde ontkennend mijn hoofd, hoewel het wel degelijk pijn deed. Het was echter slechts kortstondige, fysieke pijn. Niets vergeleken met de diepgewortelde, mentale pijn die ik de laatste tijd doormaakte.