Ölüm senfonisi

kalp sahnesi

Kimsesizler mezarlığına gömüyorum bu gece kalbimi.
Kendi ellerimle kazdım kabrini.
Gözlerimden akan yaşlara aldırmadan,giden gençliğimin ardından dualar okuyorum.

Anılar canlanıyor teker teker bu gece.
Kaybettiğim ne varsa gözlerimin önünden geçiyor sanki bir film şeridi gibi.
Yorgun gözlerim hesap soruyor benden yetmedi mi diye.
Kulağım ise camiden gelen sela da.
Bugün kalbimi kaybettim bir başın sağolsun diyenim bile yok.

Kalp intihar eder miydi hiç?
Ölmek için can atan bir kalp gördünüz mü?
Benim kalbim her atışında yeter artık diye isyan ediyordu bana

Çok üzdüm onu ,
Çok kırdım ,
Çok yıprattım,
Çok yordum...

Acının her türlüsünü cektirdim ona.
Sonunda o da dayanamadı.
Sarhoş bir gecenin sonunda kıydı canına.

Haklıydı aslında beni bırakmakta.
Ne seveni oldu bugüne kadar,ne de soranı.
Hep yanlış aşklar için yıprattı kendini.
Hep yalan insanlar için kanadı.
Dayanamadı bu kadar çileye bu gece.
Beni terk etti.

Artık sevmek yok.
Terk edilmek yok.
Aldatılmak yok.
Yalan yok.
Yani ben yokum artık.

Ömür sahnemde kapattım perdeleri giden kalbimin ardında.
Bir ömür kapalıyız yazacak gönül oyunları için.
Eskiden kapalı gişe yapan bu tiyotroda artık ne bir oyuncu olacak ne de oyun.
Duvarlarından kan damlayan bir sahne ve üzeri bir avuç toprakla mühürlenmiş yaralı bir kalp kaldı geriye...