De Bucket List

25

De volgende dag realiseer ik me wat ik eigenlijk al wist. Ik kijk naar Harry die de tranen op de wangen van een klein meisje wegveegt en haar laat uithuilen op zijn schouder en het is heus niet zo dat dit het me doet laten realiseren, maar ik denk dat dit de laatste druppel is. 

Eigenlijk wil ik dit niet voelen, en ik baal van het feit dat ik vanochtend zo graag mijn onderdeel 'in een weeshuis helpen' van mijn lijst af wilde schrijven, maar diep in mijn hart weet ik wel dat ik me dit anders ook wel had gerealiseerd. Misschien uren of dagen later, maar veel langer had ik mijn gevoel niet kunnen tegenhouden.

Helpen in een weeshuis. Daar begon het vanmorgen allemaal mee. In mijn gedachten spelen de irritaties van vanmiddag weer af. "An, we moeten echt naar die poolparty," zegt Harry als we na een wandeling door een stad en het halen van een ijsje weer op weg zijn naar het busje. Een paar minuten geleden kwamen we langs een zwembad waar een poolparty werd gehouden. Hij werd meteen enthousiast en sindsdien houdt hij er niet meer over op. Ik ben blij dat hij geen zwembroek aan had, anders was hij meteen naar binnen gegaan. 

"En ik zeg dat we dat niet doen. We hebben wel weer genoeg zwembaden gezien voor deze week," grap ik. 

Harry kijkt me met een dode blik aan. "Je wil niet naar de poolparty? Dit meen je niet, Anna. We komen één keer een vet feestje tegen en jij wil die kans aan je voorbij laten gaan?" 

Die kans liet ik inderdaad graag aan me voorbij gaan. Ik had totaal geen zin om uit te gaan en ik had al helemaal geen zin in een feest waar je in een bikini moest lopen. Op deze manier kon iedereen elkaars lichaam ongegeneerd bekijken. Ik was helemaal niet zo heel onzeker over mijn lichaam, maar een poolparty was wel meteen het uiterste. Daarbij had ik er wel een beetje genoeg van dat Harry altijd iets 'spannends' wilde doen. Eigenlijk had ik wel zin om een avondje bij een kampvuur te zitten, wat te lezen en marshmallows te roosteren, maar Harry hield daar absoluut niet van. "Ik heb gewoon geen zin," mompel ik. 

"Ik weet zeker dat je het wel leuk vind als we er zijn. We gaan gewoon en als het niet leuk is gaan we weer weg." 

Mijn aandacht wordt getrokken door een paar schreeuwende kinderen en als ik naar rechts kijk duurt het even voordat ik door heb waar het geluid precies vandaan komt. Dan begin ik te glimlachen. "Nee, we gaan niet."

"Goed dan, kop of munt?" 

"Wat?" Ik kijk verbaasd weer om en ik zie dat Harry een euro uit zijn zak heeft gepakt. Ik begin te lachen. "Harry, nee, we gaan niet naar die poolparty omdat we hier heen gaan." Ik wijs enthousiast naar rechts, waar het geschreeuw nog steeds niet is opgehouden.

Harry kijkt gefronst naar de kinderen en dan naar het bordje dat in het grasveld voor het gebouw staat. "Een weeshuis?" 

"Wow, jij kan goed lezen," grap ik en ik probeer mijn glimlach te onderdrukken als ik besef dat het nu eindelijk een keer andersom is. Harry maakte normaal altijd zulke opmerkingen.

Harry werpt me een dodelijke blik toe. "Ik zei het op die manier omdat ik niet kan geloven dat jij naar een weeshuis wil als je ook naar een poolparty kan. Laat me raden, je wil vragen of je kan helpen?" Ik knik enthousiast en Harry glimlacht. "Wat schattig." Hij stopt even en praat dan weer verder. "Maar goed, prima, jij gaat naar het weeshuis en ik naar de poolparty."

"Nee," zeg ik stellig. "Zo werkt het niet."

"Wat werkt zo niet?" vraagt Harry nors. 

"Je kent de regels toch, Harry," zeg ik hem op precies hetzelfde toontje dat hij gisteren tegen mij zei voor het zwembad na. "Als je de kans krijgt om iets van je bucket list af te schrijven moet je die meteen nemen én jij doet mee met de dingen van mijn bucket list."