De Bucket List

19

Als ik mijn ogen open doe en zie dat ik op de bijrijdersstoel van het busje zit vraag ik me even af waar ik ben. Waarom lag ik niet gewoon op mijn luchtbed te slapen? Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en besef me dan dat Harry en ik vanochtend hebben besloten om vandaag verder te reizen naar een ander plaatsje. Was ik ondertussen nou serieus gewoon in slaap gevallen? Ik kijk naast me, maar Harry zit niet meer op zijn plek achter het stuur. Het busje staat geparkeerd en als ik de deur open doe om eruit te stappen zie ik dat we op een geweldig mooie plek staan. We staan op een heuvel en aan de rechterzijde kijken we uit op het strand, de zee en oneindig veel palmbomen. Aan de linkerzijde zie ik een grote, verlichte stad waarvan de muziek hier nog te horen is. Ik weet het meteen, deze plek is geweldig.

"Hé, hé," hoor ik een stem roepen. Ik kijk om en zie dat Harry op het gras ligt. "Je bent eindelijk wakker."

"Heb ik zo lang geslapen?" vraag ik me hardop af.

Harry knikt en gaat overeind zitten. "We zijn gisteren vertrokken. Je slaapt al zo'n 24 uur. Ik heb je nog geprobeerd wakker te krijgen, maar nee hoor, niets hielp."

Ik plof naast Harry neer. "Nee," slaak ik uit. "Heb ik echt 24 uur geslapen?!"

"Ja, echt. Ik kon het ook niet geloven."

Ik kijk Harry doortastend aan en zie dan een heel klein glimlachje opkomen. "Harry," roep ik en ik sla hem met mijn vuist op zijn schouder. "Ik schrok me dood."

"Auw." Harry grijpt lachend naar zijn schouder. "Oké, oké. Je hebt maar een uurtje of vijf geslapen, maar dat vind ik al een hele prestatie. Ik heb een paar keer keihard op de rem moeten trappen of zitten vloeken op de auto's voor me, maar jij sliep gewoon door."

"Waarom heb je me niet wakker gemaakt?" vraag ik. "Nu heb ik de hele reis gemist."

"Omdat ik blij was dat je eindelijk sliep. Eindelijk geen gezeur meer aan mijn hoofd. Lekker rustig!"

"Harry," grom ik en ik geef hem nog een extra knal tegen zijn schouder.

"Auw, Anna," lacht hij. "Het was maar een grapje. Ik wilde je gewoon niet wakker maken omdat je vannacht ook al amper hebt geslapen. Ik weet dat je je rot voelt en ik wilde je verrassen wanneer je wakker werd. Ik hoop dat ik je dag een beetje beter hebt gemaakt met deze plek." Hij spreid zijn armen en knikt goedkeurend naar het uitzicht.

"Dat heb je zeker," glimlach ik. "Dankjewel Harry, het is hier geweldig. Ik kan niet wachten om over het strand te lopen en een duik in de zee te nemen."

"Je vergeet de vette discotheken," vult Harry aan. "Deze stad heeft de beste uitgaansgelegenheden van het hele land. Wij gaan vanavond even nergens meer aan denken, we gaan gewoon genieten en als je het niet meer trekt of even wilt praten dan geef je het aan hé."

Ik knik dankbaar en kijk Harry aan. "Ik weet echt niet hoe je het doet."

"Wat doet?"

"Zo zijn," zeg ik. "Ik had nooit verwacht dat ik het ooit zal zeggen, maar je bent echt een van de liefste mensen die ik ook in mijn leven ben tegen gekomen."

"Dankje, Anna." Harry slaat zijn ogen even neer en er verschijnt een lach op zijn gezicht. Het blijft even stil. "Ik bedoel ik weet natuurlijk best dat ik lief ben, en aardig, en geweldig-"

"Harry," roep ik hoofdschuddend. "Ik wilde net zeggen dat ik je eerst echt niet kon uitstaan met je arrogante gedrag, maar dat ik nu heb ingezien dat je zo veel meer bent dan dat. Dat heb je nu allemaal weer verpest."

"Arrogante gedrag?" slaakt Harry verbaasd uit. "Maar ik ben helemaal niet arrogant. Ik ben gewoon echt heel knap,-" Voor de derde keer geef ik een klap tegen zijn schouder en met een pijnlijk gezicht gaat hij weer languit op het gras liggen.