De Bucket List

39

Een paar jaar geleden zat ik in de klas en werd een paar keer achter elkaar gebeld door hetzelfde nummer. Ik kon niet opnemen want ik zat in de les, dus ik klikte de oproepen weg. Maar toen het onbekende nummer daarna nog eens drie keer belde in drie minuten ging er opeens een bang gevoel door me heen. Waarom zou een onbekend nummer me zo vaak bellen? Als ik één keer niet opneem is dat toch duidelijk? Er moest wel wat ergs aan de hand zijn.. Dat moest wel.

Toen de les afgelopen was stormde ik naar buiten, ik belde als eerst mijn moeder, die een beetje om me moest lachen. "Natuurlijk is er niets aan de hand, Anna. Doe eens een beetje rustig."

Ik wilde wel rustig worden, maar toch bleef mijn hart als een gek bonken en kwam mijn "Met Anna," er maar piepend uit toen ik de telefoon eindelijk kon opnemen. Mijn moeder had gelijk. Ik had beter rustig kunnen blijven, want er was helemaal niets ergs aan de hand. Een van de trainsters op de zwemclub was plotseling ziek geworden en ze zochten met spoed iemand die de les van vanmiddag even kon overnemen. Ik had me niet zo gek moeten laten maken en ik moest niet altijd van het ergste uitgaan, dat had ik hier van geleerd.

Wat mijn moeder die ochtend zei komt deze ochtend weer op in mijn gedachten. "Doe eens een beetje rustig," mompel ik tegen mezelf als ik mijn vierde rondje in mijn slaapkleding om het busje heb gelopen. Ik werp weer een blik op mijn horloge. Kwart over 10. Hij is maar drie kwartier later dan hij had gezegd. Misschien is hij gewoon even wat andere winkels ingelopen? Hij is vast wat kleding gaan passen, of misschien wel wat gitaren gaan bespelen in een muziekwinkel. "Er is vast niks aan de hand," mompel ik weer.

Ik ga in het gras liggen en probeer deze woorden tegen mezelf te herhalen om rustig te worden, maar het lukt niet. Ik zie alleen weer voor me hoe ik om 9 uur wakker werd van Harry die liep te drentelen in het busje. Gapend draaide ik me weer om, wat gelach van Harry opleverde. "Slaapkop," zei hij. "Als je om half 10 maar buiten zit. Dan gaan we in het zonnetje ontbijten."

Om 10 uur schrok ik wakker en ik dacht dat ik een gefrustreerde Harry voor het busje zou aantreffen. Hij was alleen in geen velden of wegen te bekennen. Ik kon wel duizend keer tegen mezelf zeggen dat hij vast een paar andere winkels was ingegaan. Ik kon echter alleen maar denken aan het feit dat het maar tien minuten lopen naar de bakkerij was en Harry nog nadrukkelijk gezegd had dat hij om half 10 weer terug zou zijn. 

Even voel ik me weer als in de klas toen, mijn gedachten gaan alle kanten op en hoe hard ik ook mijn best doe, ik kan niet rustig worden. In de klas kón ik alleen niet opnemen, ik zat vast. Nu kan ik alle kanten op. Ik besluit daarom om Harry op te gaan zoeken, omdat het er toch niet beter van wordt als ik hier blijf zitten. Ik ga het busje weer binnen, trek mijn kleren aan en leg een briefje neer naast Harry's mobiel die nog op een tafeltje ligt. 'Bel me als je dit ziet.'

Snelwandelend loop ik langs het pad dat Harry altijd loopt naar de bakker. Mijn ogen scrollen langs elk blaadje en elke boom, maar ik zie geen Harry. Als ik aan het begin van de winkelstraat kom merk ik dat het drukker is dan normaal op dit tijdstip. Ik kijk nog eens en zie dan dat de massa mensen allemaal in de richting van een paar politieauto's kijken. Naast de politieauto's staat een groene auto die helemaal in de kreukels ligt.

"Pardon." Ik tik een vrouw die staat te kijken op de schouder en merk meteen dat mijn stem een beetje trilt. "Weet u misschien wat er hier aan de hand is?"

"Die groene auto heeft een voetganger aangereden," legt ze uit. "De auto is horizontaal op de weg beland en sindsdien staat het verkeer hier helemaal stil."

Ik bedank haar en loop verder, met mijn ogen zoekend in de menigte. Harry moest hier gewoon ergens tussen staan. Hij had vast gezien dat het ongeluk gebeurde en was nu aan het getuigen voor de politie, of misschien was hij andere toeschouwers aan het kalmeren.