De Bucket List

24

Ik vraag Harry niet verder naar zijn woedeaanvallen. Het is duidelijk dat hij het er moeilijk mee heeft en ik weet dat het al een hele grote stap voor hem was om het aan mij toe te geven. Ik weet dat Harry het niet fijn vindt als hij gepusht wordt, als hij er meer over kwijt wilde zal hij dat doen op een moment dat het voor hem fijn voelde.

Ik begin ook niet meer over het voorval tussen Jason en Harry en eigenlijk ben ik ook niet boos meer. Harry hoefde zijn excuus niet eens aan te bieden, aan zijn hele houding zag ik dat hij er spijt van had. Op de weg naar huis was hij stil en keek hij treurig voor zich uit. Hij was de Harry die ik kende niet meer, en dat gaf wel aan hoe hij zich voelde. De rollen waren omgedraaid, nu probeerde ik hem aan het lachen te maken met stomme grapjes en was ik aan het woord, maar het lukte me niet om Harry op te vrolijken. Hij probeerde te glimlachen en ik wist zeker dat hij het waardeerde wat ik deed, maar zijn ogen sprankelden niet zoals normaal.

Natuurlijk voelde hij zich rot tegenover Jason en mij, maar dat was niet de reden dat hij zó verdrietig was. Ik had het idee dat nu alles bij hem naar boven kwam. Want hoe boos ik ook op Harry was toen hij Jason sloeg, hij was waarschijnlijk het aller boost op zichzelf. Zijn woedeaanvallen kwamen ergens vandaan en hadden waarschijnlijk voor problemen gezorgd en ik wist van allebei helemaal niets. Ik wist niet waarom hij om de meest kleine dingen kon flippen. Ik wist niet hoelang hij deze woedeaanvallen al had of hoe zijn omgeving erop reageerde vroeger. Ik wist het allemaal niet, maar ik wist wel dat de antwoorden op deze vragen niet leuk waren. Harry had deze antwoorden voor iedereen verzwegen en dat hij mij had verteld over zijn woedeaanvallen betekende al heel veel. 

Als ik de volgende ochtend uit het busje stap en zie hoe Harry glimlachend een zak met croissantjes omhoog houdt zie ik gelijk dat een nacht slaap hem goed heeft gedaan. Ik begin spontaan ook te glimlachen. Ik ben blij dat hij weer de oude Harry is. Als Harry vrolijk was werd ik dat ook en het werkte ook andersom: hem verdrietig zien maakte mij verdrietig.

"An, prop dat croissantje alsjeblieft nu naar binnen," grijnst Harry en hij gooit me een croissantje toe.

"Ook goedemorgen," lach ik verbijsterd. "Waarom zo'n haast? Mag ik niet even rustig ontbijten?"

Harry negeert mijn opmerkingen en staat op. "Wacht, ik heb nog een beter idee. Doe je bikini aan." 

"Oh, nu mag ik niet eens meer ontbijten?" vraag ik zogenaamd verbouwereerd. 

"Jawel," zegt Harry energiek. "Maar dat kan je ook doen als we naar de zee lopen." 

"De zee?" Ik kijk Harry vragend aan. "Harry, echt waar, wat ben je nu weer van plan?" 

"Een duik nemen," antwoordt Harry droog en hij gebaart dat ik naar binnen moet gaan om me om te kleden. 

"Ik moet mijn ontbijt naar binnen proppen en zo snel mogelijk mijn bikini aan doen omdat jij een duik wil nemen?" vraag ik lacherig. Ik kende Harry ondertussen wel een beetje en ik geloofde niet dat hij niet weer een of ander flauw plan in gedachten had.

Het lijkt wel alsof Harry mijn gedachten kan lezen. "An, ik ben niets geks van plan. Ik heb alleen net een paar kilometer gelopen om een ontbijt voor ons te halen en ik zweette me kapot. Ik heb hier in de zon liggen wachten totdat jij wakker bent en nu kan ik gewoon niet wachten om in het water te springen."

"Oké, oké," mompel ik lachend en ik loop het busje binnen om me om te kleden. Harry verbaasde me iedere dag weer opnieuw. Eén ding was zeker: een dag met Harry was nooit saai. 

 +          -           +          -           +          -           +          -            +          -           +          -