De Bucket List

20

"Anna?" Als ik de wc's weer uitkom staat Harry naast de deur op me te wachten. Hij staat met zijn handen in zijn zakken tegen de muur aan geleund en hij kijkt me bezorgd aan. "Is er wat?"

"Nee, hoezo?" vraag ik kortaf en ik wend mijn hoofd af, zodat hij niet kan zien dat ik net op het punt heb gestaan om in huilen uit te barsten. 

"Doe nou niet zo," zegt Harry. "Ik weet dat er iets is. Je rende uit het niets weg." 

"Ow, je zag dat ik weg rende," constateer ik geprikkeld. "Ik dacht dat je te druk was met iets anders."

Harry valt even stil en hij kijkt gefronst rond. "Wacht.. Is dat wat je dwars zat? Dat ik met dat meisje stond te-"

"Uh, nee," onderbreek ik hem laconiek. "Natuurlijk niet." Hij mocht nooit te weten komen dat hij gelijk had. Hij zal me uitlachen en me voor gek verklaren en hij zou nog gelijk hebben ook. Ik was inderdaad heel dom geweest. 

"Anna, kijk me eens aan." Ik rol met mijn ogen en werp hem een geïrriteerde blik toe. "Ik weet dat er iets is," gaat Harry verder. "Je ziet lijkbleek en je hebt die verdrietige blik in je ogen. Vertel me nou gewoon wat er is. Ik vind het niet leuk om je zo te zien. Gaat dit echt niet om-"

"Nee Harry," zeg ik nijdig en ik bijt om mijn lip. "Als jij het leuk vindt om met de eerste de beste slet te zoenen, doe je dat toch? Wat maakt mij dat uit?"

"Slét? Doe eens normaal. Je kent haar niet eens." Harry kijkt me venijnig aan. "Oh en blijkbaar maakt het je wel wat uit, anders zou je er geen hele scene van schoppen."

"Ik schop er geen scene van," bijt ik terug. "Ik vraag me gewoon alleen af waarom je in vredesnaam met iemand zoent die je nog geen twee minuten kent."

Harry rolt met zijn ogen. "Ik ben jou toch geen verantwoording schuldig."

"Dat zeg ik toch niet," zeg ik kattig. "Ik kan er gewoon alleen met mijn hoofd niet bij. Waarom zou je dat-?"

"Omdat ik daar zin in had, daarom," kapt hij me met een sneer af. Zijn stem zakt vervolgens weer een beetje af. "Zo ben ik gewoon, klaar. Ik wist alleen niet dat jij dat zo erg vond."

"Harry, voor de duizendste keer, het is jouw leven en ik vind het echt niet erg." Ik moest iets anders verzinnen om hem te overtuigen dat mijn actie van net niets met hem te maken had. Blijkbaar dacht hij nog steeds dat ik weg was gerend omdat hij met dat meisje stond te zoenen. "Ik voel me gewoon kut. Luca heeft waarschijnlijk de rotste tijd van zijn leven terwijl hij in zijn kamer opgesloten zit en ik ben sta hier gewoon doodleuk in een discotheek." Het was niet eens helemaal gelogen.

"Het komt wel goed met Luca," zegt Harry. "Echt, het heeft gewoon tijd nodig en ik weet zeker dat hij niet wil dat jij dagenlang zit te treuren om hem."

"Ik weet het," mompel ik. "Maar ik voel me gewoon rot."

"Dat is logisch." Harry slaat een arm om me heen. "Misschien was dit ook een dom idee. We gaan terug naar de bus, maken een kampvuur en gaan die marshmallows die we laatst gekocht hebben roosteren." 

"Weet je het zeker?" vraag ik aarzelend. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Ik wist hoe graag Harry hier heen wilde en nu moest hij zo nodig weer terug omdat ik het niet kon hebben dat hij met een ander stond te zoenen.

"Ja, ik heb het hier eigenlijk al wel weer gezien," zegt hij luchtig en hij haalt zijn schouders op. 

 "Moet je niet eerst afscheid nemen van... hoe ze dan ook heet?"

Harry begint te lachen. "Eerlijk gezegd heb ik ook geen idee. En, nee, laten we alsjeblieft snel weg gaan hier voordat ze zo achter me aankomt."

Ik kijk hem hoofdschuddend aan. Wat had ik nou verwacht? Dat Harry en ik verliefd zouden worden en vervolgens lang en gelukkig zouden leven? Natuurlijk niet. Harry was nog steeds dezelfde jongen als de jongen die ik een paar weken geleden leerde kennen. Een arrogante barman die zichzelf geweldig vond en het normaal vond om meisjes zo te behandelen. Ik had ondertussen meer van hem gezien en dat had me hoop gegeven, maar nu besefte ik dat Harry altijd die oude persoon zal blijven. Ik hoorde niet in Harry's armen uit te huilen en ik hoorde hem niet te knuffelen met de hoop een hele dag zo te blijven staan. Ik moest meer afstand van hem gaan nemen omdat ik wist dat het anders heel erg veel pijn zou gaan doen.

+ - + - + - + - + - + - 

Dat afstand nemen gaat de volgende dag best goed. Als ik wakker word heeft Harry een briefje voor me klaar gelegd met de mededeling dat hij wat boodschappen aan het doen is, wat mij besluit om een wandeling door het park in de stad te gaan maken. Als ik weer terug kom van mijn wandeling ligt er een nieuw briefje. Harry is op het strand. Ik besluit om niet naar hem toe te gaan, maar gewoon voor het busje een handdoek neer te gooien, waar ik op ga liggen. De zon schijnt heerlijk op mijn rug en een paar minuten later val ik dan ook zonder problemen in slaap.

"Hé, slaapkop." Ik word wakker door een koude druppel water die op mijn rug valt.

"Rot op," mompel ik en ik draai me langzaam om. Een lachende Harry staat over me heen gebukt en hij heeft een flesje water in zijn hand. 

"Ik wilde wat eten halen," grijnst hij. "Ik dacht aan pizza, goed?"

"Prima," mompel ik en ik doe mijn ogen weer dicht, wat Harry het startsein geeft om de rest van het flesje over me heen te gieten.

"Harry," sis ik kwaad. "Niet doen."

"Jawel. Je moet wakker blijven want je gaat met me mee."

"Ah," kreun ik gapend. "Alsjeblieft, Harry, mag ik niet nog een half uurtje slapen? Jij haalt de pizza's en als je weer terug bent ben ik weer zo fit als een hoentje." Mijn ogen vallen dicht en ik voel dat ik ieder moment in slaap kan vallen.

"Vooruit. Je hebt geluk dat ik zo lief-" De rest van zijn betoog hoor ik al niet meer. 

+ - + - + - + - + - + - 

"Anna, wakker worden. Eet snel je pizza op!" 

Ik doe mijn ogen open en kijk verbaasd naar Harry die al is gaan zitten en de eerste punt van zijn pizza in zijn mond heeft. 

"Waarom die haast?" Ik ga overeind zitten en veeg de slaap uit mijn ogen. Het was niet dat we vanavond nog weg moesten ofzo.

"Owmdat we vwanavond en vwannacht iets geweldigs gwaan dwoen," mompelt hij met zijn mond vol pizza.

Ik werp hem een vragende blik toe en hij herhaalt zijn zin nog een keer. "Omdat we vanavond en vannacht iets geweldigs gaan doen." Oh, dus toch wel. "Tijdens mijn tocht naar die pizzatent kwam ik namelijk langs een warenhuis."

"Maar een warenhuis is 's avonds en 's nachts niet open," constateer ik droog. 

Harry begint te lachen. "Precies." 

Sorry jongens, niet zo'n lang hoofdstuk maar ik ben ziek :( en ik ben de rest van de week heel druk met school dus ik wilde vandaag wel echt voor jullie updaten. Vergeef me dus alsjeblieft voor dit niet zo geweldige hoofdstuk :) 

Oh en ik zeg het iedere keer volgensmij weer maar ik kan de vele reads, votes en reacties op dit boek echt niet geloven. Het staat alweer op #1 van Fanfictie én Tienerfictie en dat ik kan nog steeds niet geloven dat zoveel mensen dit boek lezen. Dus heel erg bedankt iedereen.