Shipwrecked Hearts

Navigare 60

"Nagpakamatay ang iyong ina. Dahil sa iyo. Dahil minolest'ya mo siya, pinagnasahan, kinabaliwan. Para lamang sa panandaliang kasiyahan. Naalala mo ba ang paglabas-masok mo sa kan'yang? Sa pareho n'yong pag-ungol, sa pag-aakala ng iyong walang makitang ina na ikaw ang asawa niya?"

Kasabay ng pagtulo ng mga luha ni Joshua ay ang pagkasira ng kan'yang katauhan. Tuluyan na siyang nabaliw.

Tumingin ako sa isusunod ko, si Harold. Halata ang bakas ng takot at pagkalito sa kan'yang mukha habang pinagmamasdan ang dalawang nabaliw na kasamahan. Tatakbo sana siya upang tumakas ngunit hinabol ko siya at dinaganan, hinubad ko ang kan'yang underwear sa mga oras na nakasubsob siya sa malamig na marmol at pilit pinapasok ito sa loob ng kan'yang bunganga. He struggled and gasped for air, ngunit tinakpan ko ang kan'yang bunganga at ilong, "let's play a different game. I'll guess how many seconds before you die."

Nanlaki ang kan'yang mga mata, umimpit siya at humingi ng tulong kay Kuya Kid na nagkibit-balikat lang at umupo sa sofa, nanonood sa amin.

"I can smell how many seconds left before your death." Nagpumiglas siya ngunit mas diniinan ko ang pagyapos sa kan'yang sa marmol, alam kong nanghihina siya dahil sa mga nangyari, dahil sa pagkalito. "Thirty seconds."

Basang-basa na ngayon ang kan'yang bunganga at ang underwear na nakasubo nang buo sa loob ng bunganga, ngumisi lamang ako. "Twenty seconds."

Naramdaman ko ang pagpapatigas niya sa kan'yang katawan. Naamoy ko ang pagbilis ng tibok ng kan'yang puso at ang unti-unti nitong pagbagal.

"Fifteen. Fourteen. Thirteen."

With his last strength, he tried to release me from him, he tried to take my hands off his face, ngunit mas diniinan ko lamang ang aking pagkapit sa kan'yang, hindi kita hahayaang makahinga.

"Nine. Eight. Seven."

Unti-unti siyang nanghina. Unti-unting pumipikit ang kan'yang mga mata.

"Three. Two."

Tuluyan nang pumikit ang kan'yang mga luhaang mata.

"One."

Kasabay nito ay ang pagtulo ng dugo sa parehong butas ng kan'yang ilong. Pinunas ko naman ang palad kong duguan dahil sa balinguyngoy niya sa kan'yang damit.

Pumalakpak si Kuya Kid. "That's my li'l sis."

"Kira!" Bumalik ako sa huwisyo nang narinig ko ang pagsigaw ni Maximo. Doon ko lang napansin na umiiyak na pala ako. Hindi ako makapaniwalang tumingin kay Kid, he narrated everything. In front of Maximo. Forcing me to remember.

I cannot face Maximo... I can't.

Nagulat ako nang yakapin ako ni Maximo, "kahit anong malaman ko tungkol sa iyo, hindi magbabago ang tingin ko't magpapamahal, Starfish. I've done worse."

Tuluyan akong nanghina, nabitawan ko pa ang pagkakahawak ko sa dagger. Pakiramdam ko'y binalik ako sa nakaraan, sa nakaraang pilit kong kinalimutan... isa akong baliw. Marami akong naaamoy—hindi lamang ang panahon kung uulan o hindi, naaamoy ko rin ang alaala ng mga tao, kung kailan sila mamamatay, naaamoy ko ang baho ng mga tao.

Tila mababaliw ako dahil sa aking mga naalala. Ngunit ang hindi ko maalala ay kung bakit biglang nawala si Kid. Matapos iyon—sa mga sumunod na araw, naglaho siya na parang bula.

Kumirot ang ulo ko, tila may mga naaalala na naman.

"Kinupkop ka namin at tinuring na totoong anak!" Nakita ko ang galit na mukha ni mama habang hinahampas sa dibdib si Kuya Kid.