Shipwrecked Hearts

Navigare 69

Pinasadahan ko muli ng tingin ang paligid ngunit ni anino ni Maximo ay wala akong nahagip. I tried to use my sixth sense and smell his presence, but it was no longer here. He was gone. Hindi sana ako mag-aalala ngunit magulo ang kama kung saan siya dati nakalatag. Ang mga karayom din ng dextrose at salin ng dugo ay tila pilit na tinanggal niya bago umalis.

Tila nanghina ako. Pinasok ko ang silid. Hindi ako naniwala sa aking sentido na nagsasabing wala na siya. I shut all my senses and focused on the appeal of my smell. I found a faint trace of his scent.

I followed the trail. Agad ko namang nakasalubong si Excel sa gitna ng pasilyo. She was panting and sloppily breathing in and out. Pansin na pansin ang bawat butil ng pawis mula sa kan'yang mukha. "I-I wanted to tell you he's nowhere to be seen, pero tumakbo ka agad at hindi ako pinatapos." Hinihingal nitong saad at saka humawak sa pader bilang suporta.

"Where is he?"

"I don't know. Sa tingin mo pupuntahan pa kita kung alam ko kung nasaan siya? Considering his current state..." Excel shrugged her shoulders off and looked worried. "I already asked his crew to go out and look for him. They are on a search rescue right now. Hindi dapat siya umalis." Excel sighed, "nasa kritikal pa rin ang kondis'yon niya, kahit man sabihin natin na gising na siya. May posibilidad na may brain damage siya dahil sa blood loss. He barely can't even breathe properly."

What the hell are you thinking, Maximo?! Pinapahamak mo ang sarili mo at pinag-aalala mo ang maraming tao!

Mabilis akong umalis, hinabol naman ako ni Excel, "sandali! Kanina pa akong takbo nang takbo!" She hissed. Sumakay na ako kay Avalon at saka siya binalingan ng tingin, "hahanapin mo ba si Maximo?"

"Isn't it obvious?" I scowled at her. Mabuti na lang at walang masyadong tao sa labas ng s'yudad gaya ng inaasahan ko. Mga taong-gabi talaga ang halos karamihan. Imbes na sa umaga lumalabas ay sa gabi, imbes na sa gabi natutulog ay sa umaga. But that isn't really the issue here. Bakit hinahayaan ko na mawalan ako ng pokus sa aking sadya?

I came here for Maximo and Maximo isn't around. Now I need to find him. I have to.

"Hiya!" With that, Avalon ran in an immeasurable speed. I felt the wind of December slam against my face, it was cold and unwavering. Flashes of possible places where he might be at played on my mind. Hangga't sa naisip ko ang patio na nakatayo sa gilid ng talampasan.

Sa gitna ng pagtakbo ni Avalon ay naamoy ko ang papalapit na ulan. Perhaps in a minute, it will rain. And as if testing my accuracy, the rain fell a few seconds later. Bumaba ako kay Avalon at tinali siya sa may poste. Pumasok ako sa abandonadong eskinita kung saan ang ladrilyo ay unti-unting napapalitan ng lupa. I followed the animal trail. I didn't give any regards to the cold of the rain and wind. My mind was fixated on finding Maximo.

Gusto ko siyang sampalin dahil sa kan'yang katangahan. Gusto ko siyang tadyakan dahil hindi ko alam kung ano ang iniisip niya sa mga sandaling ito. Gusto ko siyang murahin, saktan, hampasin, tirisin at lahat-lahat na.

Gusto ko siyang yakapin... gusto kong iparamdam sa kan'yang na kung ano man ang pinagdadaanan niya sa mga sandaling ito, nandito ako. Nasa tabi niya. Hindi ko siya iiwan. Gusto ko siyang halikan at ipadama ang aking pagmamahal.

"Maximo?!" Sigaw ko, ngunit tila nilulunod ng malakas na pagsabog ng bawat patak ng ulan sa lupa at mga puno sa paligid ang aking boses. Nanginginig na ang aking mga balikat dahil sa lamig ngunit nagpatuloy lamang ako. Tinahak ko ang daan papunta sa patio kung saan kami unang naghalikan.

This is my haven, Starfish.

I know he's there. I know it. Mas lalong lumakas ang pag-ulan pati na rin ang hampas ng hangin. Dumating sa puntong naririnig ang pagsuwit ng hangin. Napahawak ako sa puno nang halos matisod ako ng ugat na nakataas mula rito. Bumuntong-hininga ako. Nakita ko ang patio mula sa aking gawi. Nakita ko si Maximo doon, tila wala sa sarili.

Nanlaki ang aking mga mata. Nakita ko ang pagtangay ng hangin sa bubong ng patio dahil sa kalumaan nito. "Maximo!" I screamed his name. "Get out there! Delikado r'yan!" Nasa talampas siya... of course it's fucking dangerous there! At isa pa, tila may bagyo. I can smell that this storm will be one of the most chaotic ones in history.

Hindi ako narinig ni Maximo. Nakatalikod siya sa akin at bahagyang nakatitig sa mga nagkalat na barko sa isla, nakatitig siya sa karagatan.

From this distance, I smelled what he was about to do—he was about to jump off the cliff.

And so, I ran, hoping I wasn't too late.

"Maximo!" Bahagya siyang natigilan sa paglalakad. Ilang pulgada na lang ang layo niya sa bangin. Lumingon siya at nagtama ang landas ng aming mga mata. He gave me a weak smile, hindi ko alam kung umiiyak ba siya o dahil ba ito sa ulan, ngunit bakas ang lungkot sa kan'yang ekspres'yon, iyon ang nangingibabaw sa kan'yang mukha. "Maximo..." I approached him, agad ko siyang hinila palayo sa talampas. "What the fuck are you thinking?!" Doon na nagsimulang tumulo ang aking mga luha. Gusto ko siyang hampasin at saktan, ngunit nakita ko na sobra na siyang nasasaktan. "I thought I'd lose you..."

"It's my fault... Mermaid could have lived if it wasn't for me... if I didn't take her organ." He said, blankly. But there was something else, I smelled the smoldering sadness he tried to cover with the barrenness.

"No. It's not your fault." I cupped my hands on his cheeks like the way he always does to me. He forced his head to look somewhere else. "Look at me, Maximo." Ngayon ko lang siya nakita na ganito kahina. It made him look so... human. I never thought I'd see this in him.

"I couldn't protect you. I couldn't protect anyone." I felt him rest his face unto my shoulders. His heavy breaths hitting the side of my neck. Sa gitna ng lamig ng ulan, naramdaman ko ang mainit niyang mga luha. "I can't... I can't look at you in the eye, ever since I made you queen... wala kang ibang hinarap kung hindi kamalasan."

"Kung wala akong ibang hinarap na kamalasan, bakit nakaharap ako sa iyo, Maximo? Why is it that I always feel lucky every time I am with you?" The way I feel so fortunate right now to be your crying shoulder.

He sobbed. He just sobbed.